– 1 –


‘Ja, goedenavond, dames en heren. Aan mijn keukentafel heb ik de actrices Hannah Drop en Akira Isobe, hun tegenspeler Jason Ephron laat nog even op zich wachten vanwege een vertraagde vlucht, schrijfster Eloise van Dennen en zanger James Vliegenthart te gast. Ik ben Felix Humphrey en dit is de Night Show,’ kondigde de jonge presentator zijn televisieprogramma aan.

               Door de opnamestudio klonk de welbekende showtune en het publiek dat rondom de huiselijke keukendecor zat, klapte uitbundig voor de introductie. In dat moment was ik zeer dankbaar voor mijn besluit om oordopjes in te hebben gedaan, al kon ik niets doen tegen het vele, felle licht dat weerkaatste op het houten, gelakte tafelblad.

               ‘Zoals ik al mededeelde is acteur Jason Ephron vertraagd, al heb ik inmiddels vernomen dat zijn vlucht is geland en dat hij onderweg is naar de studio. Laten wij daarom beginnen met onze nieuwste debuutschrijfster aan tafel, Eloise van Dennen,’ glimlachte de presentator vriendelijk naar de camera, waarop hij mijn boek vastpakte en omhoog hield. ‘Haar boek, Gewoon Blijven Lachen, verscheen vorige maand op de planken van de boekenwinkels en vanavond is zij hier te gast om te vertellen over het verhaal en dat van haarzelf.’

               Kort knikte ik erkentelijk, mij ineens heel bewust dat ik te zien was op livetelevisie. ‘Bedankt voor de uitnodiging,’ begon ik met een dankbare glimlach.

               ‘Je bent meer dan welkom, Eloise. Kun jij ons in het kort vertellen waar Gewoon Blijven Lachen over gaat, zonder spoilers?’ vroeg Felix nieuwsgierig. ‘Niet voor mij, want ik heb het boek grotendeels gelezen gisteravond. Het is wellicht meer voor een vrouwelijk doelgroep, maar het is bijzonder fijn geschreven.’

               Wederom dankbaar lachte ik verlegen en veegde een pluk van mijn veel te geföhnde haren achter mijn oor. ‘Het gaat over een nieuwe vriendinnengroep, waarvan één ontdekt dat zij ziek is. Nora, de hoofdpersoon in kwestie, probeert in het begin haar symptomen te verbergen, omdat zij zich niet aan wilt stellen of moeilijk doen,’ vertelde ik zo eenvoudig mogelijk met liefde over de verhaallijn. ‘Dan wordt zij tot haar grote spijt ook nog eens verliefd en blijkt deze leuke man arts te zijn.’

               ‘Maar het is geen doktersromannetje,’ stelde Felix vast.

               Vertwijfeld haalde ik met een onzekere lach een schouder op. ‘Dat hoop ik niet, nee,’ reageerde ik opgewekt, al was ik best nerveus.

               ‘Nu mag ik al wel verklappen wat de ziekte is die Nora heeft, want dat staat ook al vermeld op de omslag van het boek,’ draaide Felix het boek om. ‘Zij heeft een vitamine tekort, waardoor zij de meest uiteenlopende symptomen ondervindt. Wil je nu weten hoe dat afloopt, koop het boek! Velen hebben dat al gedaan en de recensies zijn terecht lovend. Toch wil ik het nog even hebben over de omslag…’ De man wees op de informatie naast mijn portretfoto. ‘Hopelijk vind je dit niet te persoonlijk, maar hier staat dat jijzelf ook chronisch ziek bent.’

               Ondanks dat de vraag vooraf was afgesproken, had ik moeite het gesprek te volgen. ‘Sorry?’ vroeg ik daarop lichtelijk opgelaten.

               Felix keek mij geruststellend aan. Hij was zichtbaar niet heel veel ouder dan ikzelf was en op een bepaalde manier stelde mij dat gerust. ‘Misschien zou jij ons willen vertellen over jouw ziekte?’ stelde hij ditmaal een echte vraag.

               ‘Enkele maanden geleden is de diagnose M.E. bij mij vastgesteld,’ vertelde ik als antwoord. ‘Dat gebeurde eigenlijk net nadat ik het manuscript af had voor Gewoon Blijven Lachen. Ik verwerk graag kleine stukjes van mijzelf in mijn verhalen en dat was ook het geval bij dit boek. Zo kwamen de specialisten in het ziekenhuis er eerst achter dat ik een vitamine tekort had. Wat bizar is, als je erover nadenkt. Ons eten is behoorlijk gezond en het zou niet voor moeten kunnen komen, tenzij je dus ziek bent…’

               Voorzichtig keek Felix zijn gasten aan rond de keukentafel. ‘Help mij als ik het fout zeg, maar de afkorting voor M.E. staat voor Myalgische Encefami… Geez, daar ga ik al!’ grijnsde hij verontschuldigend.

               Hannah Drop knikte instemmend. ‘Ik durf het niet eens te proberen,’ trok zij goedbedoeld een moeilijk gezicht.

               ‘Myalgische Encefalomyelitis,’ hielp ik, door het ietwat langzaam uit te spreken. ‘Daar heb ik ook wel even op moeten oefenen, moet ik bekennen. Het woord “myalgische” betekent spierpijn, “encefalitis” hersenen en “myelitis” ruggenmerg. Zoals het er nu naar uitziet hebben de patiënten ontstekingen in de hersenen en het ruggenmerg en daar zijn vele onderzoeken dan ook op gericht. Spijtig genoeg weten de specialisten nog niet heel veel, maar de onderzoeken die naar buiten komen zijn veelbelovend.’

               De presentator knikte ernstig. ‘Wat heftig, zeg. Je bent zo jong en als ik zo naar jouw prachtige verschijning kijk is er niets aan jou te zien,’ reageerde hij met een empathische frons.

               ‘Wel, make-up doet wonderen,’ glimlachte ik bescheiden. ‘Het is een zeer gemene ziekte, die ik echt niemand toe zou wensen. Ik kan hier nu zitten en dit gesprek met jullie aangaan, maar ik voel hoe externe prikkels langzaam mijn energie afnemen. Afgelopen week heb ik veel voorbereidingen moeten treffen voor dit interview, keuzes moeten maken waaraan ik mijn energie besteed, zodat ik rustig op mijn terugslag kan wachten in de aankomende uren. Om eerlijk te zijn, ik weet nog niet goed mijn tijd te verdelen, namelijk. Meestal duurt het zo’n achtenveertig uur voordat ik volkomen instort.’

               Felix knikte, waarna hij denkend zijn wijsvinger opstak. ‘Dus als ik het goed begrijp, prikkels zoals geluid…’ somde hij vragend op.

               ‘Geluid, licht, geur…’ hielp ik de man verder.

               Begrijpend knikte de presentator. ‘Prikkels, die zoals alles verwerkt worden in de hersenen, en energie kosten, zorgen voor een zogenoemde “terugslag”. Wat kunnen wij ons daarbij voorstellen?’ vroeg hij geïnteresseerd door.

               Ik ademde diep in, terwijl ik hardop nadacht. ‘Pijn, voornamelijk. Als ik even voor mijzelf mag spreken, ik lig dan op bed in mijn slaapkamer. Deze is dan volledig donker en stil, en ik wacht totdat het weer iets beter gaat. Het is vrijwel onmogelijk om op te staan, of om zelfs maar te praten… Mij helpt het koelen van mijn achterhoofd met een bevroren koelelement, dus mocht iemand iets aan deze tip hebben,’ deelde ik met een kleine glimlach. ‘Tot nog toe is dat het enige dat mij een beetje verlichting kan geven, want er is geen pijnstiller die hierbij helpt.’

               ‘Nou, volgens mij moeten wij zeer dankbaar zijn dat jij tijd voor ons hebt vrij willen maken,’ merkte de presentator op met een meelevende, halve grijns. ‘En het klinkt alsof jij genoeg materiaal hebt voor een nieuw verhaal, voor een nieuw boek!’

               Glimlachend sloeg ik kort mijn blik neer. ‘Wie weet,’ liet ik het idee in het midden.

               Felix wees op mijn zichtbare oor. ‘Wat de mensen thuis nu misschien kunnen zien, jij draagt oordopjes tegen het harde geluid van de studio… Dus dames en heren hier in de studio, mag ik een zacht applaus voor Eloise van Dennen, alsjeblieft?’ sprak hij tegen het publiek, dat zijn woorden opvolgden.

               Dankbaar glimlachte ik naar de mensen op de tribune buiten de set. Het zat erop, dus ik kon weer rustig ademhalen.

               ‘Eloise, ontzettend bedankt dat jij jouw verhaal wilde delen. Hopelijk laat jij zo nu en dan nog even iets van jou horen, terwijl jij werkt aan jouw volgende bestseller… Ik krijg nu te horen dat Jason Ephron binnen is gekomen en een microfoontje op krijgt,’ vertelde hij ons allen. ‘Gooi er nog een zacht applaus in, mensen!’

               Waar het publiek nogmaals zacht begon met klappen, laaide dat al snel op toen Jason Ephron het decor op kwam gelopen. De charmante acteur gaf eenieder aan de keukentafel een hand en zo dus ook mij, voordat hij plaatsnam op de nog lege stoelkruk naast zijn vrouwelijke collega’s.

               ‘Jason Ephron, iedereen!’ grijnsde Felix enthousiast. ‘Nou, dames, vertel het dan maar gelijk. Waarom is Jason Ephron hier bij ons in Nederland?’

               Hannah Drop keek haar collega’s trots aan, voordat zij terugkeek naar de presentator. ‘De geruchten zijn waar,’ vertelde zij stralend. ‘In samenwerking met enkele Amerikaanse organisaties hebben wij de afgelopen maanden hard gewerkt aan een internetserie. Een internetserie die zich gewoon afspeelt hier in hartje Amsterdam.’

               ‘Is er al een titel?’ wilde Felix onmiddellijk weten.

               Wederom keken de twee actrices elkaar veelzeggend aan. ‘Red Amsterdam,’ antwoordde Akira Isobe zorgvuldig met een stralende glimlach.

               ‘Are we spoiling all the good details already, ladies?’ mengde Jason Ephron zich onwetend in het tafelgesprek. Hij zag er echt belachelijk goed uit voor iemand die zojuist uit het vliegtuig was gestapt na een lange vlucht vanuit Los Angeles. ‘I’m apologizing for missing the first bit of  your show, Felix. You know how much I love coming onto here.’

               Felix lachte hartelijk. ‘It’s only your second time on my show, Jason,’ sprak hij spottend terug.

               ‘Really? Feels like coming home anyway,’ liet de acteur zich niet wegpraten, gebarend naar het huiselijke decor. Het publiek kon de grappen hoorbaar waarderen.

               Het gespeel ging over en weer, totdat de twee actrices zich mengden in het tafelgesprek. Daarna vertelden zij met veel liefde over de nieuwe internetserie, die binnenkort gelanceerd zou worden. Klaarblijkelijk ging het over een Amerikaanse toerist, gespeeld door Jason, die rondtrok door Europa, maar verliefd werd op een Nederlandse prostituee op de Wallen, gespeeld door Hannah. Volgens de acteurs beloofde het nog een spannende serie te worden.

               ‘Why did you choose this specific project, Jason?’ vroeg Felix geïnteresseerd. ‘You’re a popular, demanded actor at the moment, so why pick a Dutch online series?’

               Jason zat rechterop en ging bedenkelijk met zijn hand door zijn donkere haren. ‘I just wanted to try something different, you know? When they showed me the script it really spoke to me, because it didn’t check all the ordinary boxes, if you know what I mean. And because it was so out of my comfort zone I just jumped on the plane to see what was going to happen when I landed here in your beautiful Amsterdam,’ antwoordde hij behoorlijk aangetast door zijn mediatraining.

               Natuurlijk, joh. Vlieg maar eenvoudig, zonder enige moeite de wereld over… Waarom ook eigenlijk niet?

               Felix stootte zacht Hannah aan, die links van hem zat. ‘Vertel ons eerlijk, hij deed het voor de Wallen, nietwaar?’ sprak hij speels.

               ‘I needed to be there for research, yes,’ wist Jason inmiddels al ietwat Nederlands te verstaan. De tafelgasten en het publiek konden lachen om de onverwachte opmerking.

               Als inwoner van Amsterdam had ik zelfs niet eens geheel de stad kunnen zien.

               Lachend rolde Felix met zijn ogen. ‘Goed, goed… One last question for you, Jason. Apart from all the lovely ladies roaming around Amsterdam, what is the main reason you choose to stay an actor once you got older?’ stelde hij de vraag.

               Weeral nam Jason kort de tijd om na te denken. ‘Good question. The easy answer would be that I loved acting when I was a kid and just continued doing so, but I suppose the real answer is that I love playing different characters. Just getting to be so many interesting people is my main drive to continue doing what I consider to be an amazing job,’ antwoordde hij bedachtzaam.

               De arrogante knapperd. Ik kon doorgaans niet eens mijzelf zijn.

               ‘Thank you, Jason. Hannah, Akira, bedankt voor deze primeur. Red Amsterdam lanceert over enkele weken, meer informatie daarover volgt nog. Dan rest ons alleen nog te luisteren naar de nieuwe single van James Vliegenthart. Zijn vorige single Avondkout werd een nummer één hit en zijn nieuwste single Gordijnpreek lijkt hetzelfde te gaan behalen,’ kondigde Felix aan, terwijl de fans van James al ongeduldig joelden. ‘Voordat jij Gordijnpreek voor ons gaat spelen, kun jij ons eerst vertellen wat het betekent?’

               James pakte zijn klaargelegde microfoon op van de keukentafel. ‘Gordijnpreek is een leuk woord voor het moment dat echtgenoten ’s avonds in bed liggen en de vrouw nog het één en ander heeft aan te merken op haar man,’ vertelde de zanger samenzweerderig.

               ‘Gewoon een woord voor elke avond, dus,’ constateerde Felix grappend. ‘Pak jouw gitaar en neem plaats bij de rest van jouw band… bij het aanrecht, James. Dames en heren, groot applaus voor James en zijn band!’

               Nadat James zijn nieuwste single ten gehore had gebracht, sloot Felix zijn programma af. Hij bedankte eenieder aan de keukentafel nogmaals, en dat was dat.

               Vriendelijk kregen wij als gasten aan de keukentafel nog een hand van Felix, voordat hij al redelijk snel het decor verliet. Ook het publiek begon de opnamestudio te verlaten en de crew begon op te ruimen, waardoor er een hectische situatie ontstond.

               Akira leunde over de keukentafel om mij ook een hand te geven, waarna zij langs mij heen keek en vrolijk zwaaide. ‘Hallo, dames!’ knipoogde zij.

               Verrast draaide ik mij om en zag daar twee jonge meiden staan, die geduldig naast mij waren verschenen op het decor. ‘Hoi! Kan ik jullie helpen?’ vroeg ik met een uitnodigende glimlach.

               ‘Zou jij onze boeken willen signeren?’ vroeg het voorste meisje zenuwachtig.

               Meteen nam ik mijn opgewekte rol weer aan. ‘Natuurlijk! Wat lief dat jullie zijn komen kijken. Hebben jullie het verhaal al gelezen?’ vroeg ik nieuwsgierig, terwijl ik het boek en de pen overnam.

               Het meisje knikte. ‘Ja, het was zo leuk,’ straalde zij enthousiast.

               ‘Jeroen was zo romantisch,’ vond het andere meisje over één van de karakters.

               Terwijl ik een bedankje in de twee boeken schreef, kwam mijn broer vragen of ik nog iets te drinken wilde, voordat hij mij zo meteen thuis zou brengen. De twee meiden bleven nog even staan voor een foto en een praatje, maar werden al gauw weggeroepen door een man die ik aanzag als de vader van één van de twee meiden, waarna wij afscheid namen.

               Eindelijk kon ik opstaan van die vervloekte, reflecterende keukentafel. Ik liet mij van de idioot hoge stoelkruk glijden, maar greep mij weer snel vast aan het tafelblad. De brandende pijn die door mijn benen schoot was te erg om te kunnen blijven staan. Ongewenst sprongen de tranen in mijn ogen bij het besef dat ik niet terug kon gaan zitten op de eveneens vervloekte hoge stoelkruk. Waar bleef Oliver?

               ‘Gaat het daar wel goed?’ overhoorde ik iemand vragen.

               Oh, lieve help. Mensen staarden natuurlijk naar hoe ik mijzelf krampachtig bleef vasthouden aan die klote tafel.

               ‘Wat gebeurt daar?’ sprak een andere omstander.

               Plotseling voelde ik een onaangename aanraking die ik niet herkende. Serieus, inderdaad, wat gebeurde hier? ‘Let me help you,’ deed Jason een onhandige poging mij te helpen staan.

               Mijn Engels vertrouwde ik nu niet, doordat ik te verontwaardigd was en tegenwerkte met een laatste beetje kracht dat ik nog bezat. ‘Oliver,’ probeerde ik duidelijk te maken dat ik wachtte op mijn broer.

               ‘No, my name is Jason,’ verbeterde man mij ietwat beledigd.

               Geweldig… Mijn armspieren begaven het en ik liet het maar gebeurden. De man tilde mij op bovenaan mijn rug en onderlangs mijn knieholtes en liep met mij in zijn armen de opnamestudio uit. Behoorlijk snel, tot mijn genoegen, want de tulestof van mijn maxi-jurk zorgde ervoor dat mijn jurk niet meer zo “maxi” mijn gehele lichaam bedekte en dit was behoorlijk gênant.

               ‘Eloise?’ hoorde ik de stem van mijn broer achter ons in de gang.

               Jason legde mij neer op de bank in één van de kleedkamers. Niet alleen mijn broer, maar ook anderen volgden ons de kleedkamer binnen. Beschaamd pakte ik een sierkussen en drukte deze over mijn hoofd, niet enkel vanwege het felle licht aan het plafond.

               Oliver duwde mensen aan de kant en knielde naast mij neer voor de bank. ‘Ik heb hier het flesje water waar je om had gevraagd,’ zei hij kalm, voordat hij zich wendde tot de omstanders. ‘Alsjeblieft, zij is oké, dus laat haar maar even. Echt heel lief, deze bezorgdheid, maar het is niet nodig.’

               Na heel wat goedbedoelde wensen werd het rustiger en liet ik het sierkussen zakken. ‘Dat was totaal niet gênant,’ mompelde ik cynisch.

               ‘Gaat het?’ vroeg mijn broer desalniettemin ietwat bezorgd.

               Moeizaam kwam ik iets omhoog en trok de rok van mijn jurk verder naar beneden. ‘Nu wel,’ verzuchtte ik vermoeid door deze simpele handeling, daarna het flesje water aannemend. ‘Dank je.’

               ‘What the fuck is going on?’ wilde Jason nu eindelijk wel eens weten.

               Ongemakkelijk stapte een andere, kortere man naar voren. ‘Eloise, het spijt mij, maar wij moeten jouw kastje weer terug hebben,’ sprak de geluidsman.

               Met behulp van Oliver maakte de geluidsman het geluidskastje los van mijn jurk, waarna het geluidskastje van Jason volgde. Daarna was het vrijwel leeg in de kleedkamer, waarop ik mijn ogen sloot en het sierkussen weer over mijn gezicht drukte om helemaal geen licht meer in mijn ogen te krijgen.

               Ondanks de oordopjes, hoorde ik hoe Jason toenadering zocht bij mijn broer. ‘Shouldn’t we be calling a doctor or take her to the hospital?’ vroeg hij redelijk zacht.

               Blijkbaar deed mijn broer iets waardoor de man hem volgde, want de twee verlieten zwijgend de kleedkamer. Het was nu behoorlijk stil in deze ruimte en ik viel niet veel later gemakkelijk in slaap op de bank in deze onbekende ruimte.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Chelsea (maandag, 25 mei 2020 19:31)

    Een tijdje terug vond ik de link naar dit verhaal, dit hoofdstuk en sindsdien stond het al open. Nu eindelijk tijd gevonden om met volle aandacht te lezen, je schrijfstijl is heerlijk!
    Liefs x