Verkiezen.


"Somewhere between darkness and light, and the grey where we live between wrong and right,

And whether I'm lost or washed in the river, You love me a saint or a sinner." - Hunter Hayes


Long time no see,

 

Er is alweer een maand voorbij gegaan. Wat gaat de tijd toch snel. Ik hoop dat de tijd goed is geweest voor jullie.

     Ze zeggen dat mettertijd alles beter zal worden, nietwaar?

 

Vandaag mogen we (eindelijk) weer democratisch stemmen voor de Nederlandse verkiezingen en net als velen ben ik voor lange tijd een zogenoemde "zwevende kiezer" geweest. Dat terwijl ik mij uitermate interesseer voor de politiek, dus dat zegt ook niet veel. Juist hoe meer debatten ik beluisterde, hoe meer informatie ik tot mij nam, hoe meer ik begon te twijfelen.

     Wie kunnen we nu nog daadwerkelijk vertrouwen? Leerden onze ouders ons juist niet om nooit naar vreemde typetjes te luisteren, met curieuze beloften en merkwaardige voorstellen? Daar moeten wij nu onze meest gelijke uit kiezen en verkiezen tot onze nieuwe minister president. Het blijft wonderlijk.

     Toch gebruik ik juist het woord wonderlijk. Voor mij zijn de verkiezingen het meest tastbare bezit uit onze geschiedenis. Het bepaalde het verleden en het bepaalt onze toekomst. Jarenlang geleden hebben mensen gestreden voor onze rechten en vrijheid en daar mogen wij nu nog steeds gebruik van maken. Natuurlijk geldt hetzelfde voor meer dingen, vooral technologisch. Maar mocht ik iets uitkiezen dat voor mij het meest refereert aan onze tastbare geschiedenis, zou ik verkiezingsdag kiezen.

     Het kiesrecht is niet vanzelfsprekend. Bovendien vind het maar om de vier jaar plaats, mocht alles goed gaan, natuurlijk. Daarmee is het zeldzamer dan Kerstmis of Koningsdag, dagen die men over het algemeen ook graag viert. Waarom dan niet verkiezingsdag?

    Zowel mannen en vrouwen hebben eeuwenlang letterlijk gevochten tot de dood erop volgde voor onze vrijheid, en daarmee ons kiesrecht. Wij herdenken vier mei en wij vieren vijf mei. Verdiend verkiezingsdag niet hetzelfde?

"De vraag naar recht eist gevoel van plicht." - Aletta Jacobs

De reden dat het zo lang duurde voordat ik weer schrijf hier op deze website komt door mijn doktersbezoek. Ik had een afspraak in de speciale B12 Kliniek in Amsterdam. Mijn huisarts had een verwijzing voor mij uitgeschreven om daar vragen te stellen over mijn eventuele verdere behandeling en meer duidelijkheid en informatie over mijn ziektebeeld. En hoewel ik het eigenlijk al wel wist, kreeg ik daar te horen dat er geen grote verbetering meer in mijn klachten zal zijn; dit is het, ik zal moeten accepteren en leren leven met de schade die het vitamine B12-tekort heeft aangericht.

     Het raakte mij harder dan ik had verwacht, om eerlijk te zijn. Het was een prachtige dag in februari, ik wilde niet huilen. Toch heb ik mij 's avonds in slaap gehuild.

     Vandaag is het net zo'n mooie dag. Het herinnerd mij aan het dubbele gevoel dat ik in februari had. Als dit het is, is dit de nieuwe start van iets anders. Eerder was ik druk bezig met mij beter voordoen dan ik mij voelde, want ik zou er alles aan doen om beter te laten voelen dan dat ik werkelijk deed. Nu dat niet meer nodig is, ligt de wereld opnieuw open. Ik weet nog niet precies hoe en wat, ik heb enkele ideeën, maar ik wil absoluut nieuwe dingen ondernemen.

     Tegelijkertijd trek ik mij terug, wil ik liever niet al te veel praten, met niemand niet. Een stukje verwerking, denk ik. Dan verkies ik stilte over het gedruis van de wereld. Ik vermoed dat gedeeltelijk daardoor ik verschillende verkeerde diagnoses heb gekregen, want het is iets dat ik altijd doe als ik mij niet goed voel.

     Er zijn nog steeds dagen dat ik het allemaal even niet meer weet. Ik weet hoe het leven voorheen was en ik mis dat. Vanaf nu is het duidelijk dat ik niet alles meer zal kunnen dan ik eerder wel kon. Het is nog steeds moeilijk om dat te moeten accepteren.

     Stom genoeg dacht ik eerder dat het zelf-sabotage was. Dat iets in mij mijn eigen geluk niet gunde, dat ik het allemaal zelf alsmaar erger maakte dan het daadwerkelijk was. Nu ik weet dat het door het vitaminetekort kwam en dat bevestigd heb gekregen geeft het een kalme, serene rust. Het bespaard mij zoveel energie, het is krankzinnig hoeveel energie er in piekeren zit.

     Ik heb nog een lange weg te gaan als het op acceptatie aankomt, en hoewel ik het soms zelf ook even niet meer weet, heb ik nu doktoren die het wel weten. Dat is al een gehele geruststelling.

"It's the moments that saved my life, nobody knows about." - Hunter Hayes

Dus mijn vraag is aan jullie, vier vandaag. Wees er trots op dat je Nederlands bent. Hoewel het niet altijd zo lijkt en soms misschien zelfs niet zo is, over het algemeen zijn wij zeer bevoorrecht. Tel jouw zegeningen, het zijn er zoveel.

     Er is altijd genoeg hoop. Hoop voor iedereen, echt iedereen.

     Het is cliché, maar daarom ook niet minder waar. Voor ons allen is het belangrijk dat wij onze dromen en ons hart volgen. Zonder de hoop op iets beters zouden wij verloren zijn.

 

"Whoever does not love abides in death."

1 John 3:14

 

Hou dus van anderen, maar vergeet vooral jezelf niet. Uiteindelijk spendeer je de meeste tijd met jezelf voor het hiernamaals, dus waarom niet doen wat jou gelukkig maakt? Wees creatief op jouw eigen manier en maak het mooiste mogelijk, terwijl je een glimlach op jouw eigen gezicht tovert.

     I intend doing just that.

"And it's funny when I realize all the places that Your miracles can hide." - Hunter Hayes

Vergeet niet te stemmen voor jouw Nederland. Het is goed om idealen te hebben, dus het maakt niet uit op wat of wie je stemt. Zolang je maar stemt, dat is het allerbelangrijkste. Maak gebruik van jouw voorrecht.

 

Heel veel liefs,

Eline


Reactie schrijven

Commentaren: 0