Wat je niet ziet...


"Sweetie, if you're going to be two-faced, at least make one of them pretty." - Marilyn Monroe


Hiya,

 

Opnieuw is er een harde week voorbij gegaan. Ik weet dan ook niet zo goed waar ik moet beginnen, waar ik over zou kunnen schrijven, om heel eerlijk te zijn.

     Het is alweer februari en ik had zoveel goede voornemens voor januari, voor dit jaar. Meer proberen te lezen, meer proberen te schrijven, en misschien wel de belangrijkste, zo vaak mogelijk make-up dragen als ik de deur uitga. Gewoon goed voor mijzelf zorgen en aardig voor mijzelf. Van dat lezen en schrijven kwam niet veel terecht, maar ik heb geprobeerd mij te houden aan op z'n minst eyeliner en mascara.

     Die laatste vond ik juist zo belangrijk voor mijzelf, omdat ik weet hoe ziek ik er soms uit kan zien. Bleek, uiterst bleek, met rode vegen. Mijn haar dat uitvalt en donkere plekken onder mijn ogen. Soms kan een beetje eyeliner en mascara al wonderen doen om de aandacht daarvan af te leiden, en daar voel ik mij al iets prettiger bij. Het kan bovendien nooit kwaad om aandacht aan jezelf te geven, maar soms gaat dat gewoon niet. Trillende handen en make-up gaan dan simpelweg niet samen.

     Helaas was deze week zo'n week. Veel trillende armen en benen. Zowel vrijdag als zaterdag ben ik heel even naar de supermarkt aan het einde van de straat gegaan. Wellicht simpel voor menigeen, maar niet voor mij. Mocht ik het zelf omschrijven, dan noem ik een paar boodschappen halen meer een wereldreis maken.

     Als eerste het omkleden, want ik ben best een koukleum en draag thuis het liefste een warme trui en joggingbroek. Eyeliner en mascara aanbrengen, veters strikken. Kleine, niet noemenswaardige handelingen die voorheen ook zo aan mij voorbij gingen zonder er over na te denken, die nu toch wel even iets moeilijker zijn geworden. Dan alles checken; heb ik mijn pinpas, weet ik mijn pincode nog, heb ik mijn koopkaarten (want dat is wel zo leuk), heb ik mijn huissleutel? Het is mij al net een paar keer te veel voorgekomen dat ik één van deze dingen niet bij mij had of wist.

     Dan het erna toelopen, dat gaat meestal redelijk goed. Heerlijk een frisse neus halen. Maar dan eenmaal in de winkel begint het pas, want weet ik nog wel wat ik halen moest? Afgelopen vrijdag ging ik met name voor een pot pindakaas, en ik kwam uiteraard thuis zonder. Ook al dacht ik er zeker van te zijn mijn hele boodschappenlijstje te hebben afgewerkt.

     Vroeger dacht ik nooit na over zulke kleine dingen. Vergat ik de pot pindakaas? Niets aan de hand, ik fietste wel even terug. Dat gaat nu niet meer. Zodoende probeerde ik het de volgende dag nog een keer, maar ik werd daardoor ook twee keer zo hard gestraft.

     Meestal merk ik het niet direct; de prijs die ik moet betalen voor zoiets eenvoudigs als een paar boodschapjes halen. De kramp, pijn en vermoeidheid komen later pas. Wel merk ik al direct dat ik niets meer kan. Bij thuiskomst heb ik geen concentratie meer en voelt alles meer onecht dan anders. Langzaam beginnen mijn spieren het te begeven. Wil ik opstaan na even te hebben gezeten om bij te komen, voel ik het in mijn benen. Ruim ik de boodschappen weg, voel ik het in mijn armen. Hoe meer tijd er verstrekt, hoe erger en onmogelijker het wordt.

     Die vrijdagavond ben ik vroeg naar bed gegaan. Toch werd ik later rond half twee weer wakker van de wasdroger. Iemand had ook de lamp op de overloop aan gelaten, dus stapte ik uit bed om deze uit te doen. Het is maar een paar meter van mijn bed vandaan, maar ik werd zo duizelig. Eenmaal terug in mijn slaapkamer wist ik niet meer wat onder en boven was en ik hoopte mijn bed nog te halen, maar ik viel naast mijn bed neer tegen de grond.

     Wel, dat was dat.

     Het duurde zo'n tien minuten voordat de duizeligheid verdween, het oorsuizen minder werd en ik de kracht kon vinden mijzelf omhoog te trekken, mijn bed terug in. Weer zo'n harde les over het leren luisteren naar je lichaam, als het aangeeft het moeilijk te hebben.

     Toch heb ik de volgende dag mijn pot pindakaas gehaald. Waarom? Omdat ik wilde weten wat ik kon. Stom genoeg wilde ik er zeker van zijn dat ik het niet verzin, dat ik geen uitweg zoek om "niets te hoeven doen". Ik weet niet waarom ik zo streng ben voor mijzelf, maar ik wilde het gewoon weten. Heel eigenwijs.

     De rest van de avond heb ik doorgebracht op de bank met nietsdoen. Ik heb heel nutteloos wat afleveringen van Friends gekeken, zo gezond mogelijk gegeten en veel thee gedronken. Meer kon ik niet voor mijzelf doen. Uiteindelijk werd ik krankzinnig van alle trillingen dat ik naar bed ben gegaan, ik kon mijn theemok niet eens meer vasthouden.

 

Als ik heel eerlijk ben, het maakt mij zo intens verdrietig. Eigenlijk wens ik liever dat ik het verzin, dat ik een uitweg zoek om niets te hoeven doen. Dan had ik tenminste een mogelijkheid, dan had ik het voor het zeggen. Maar dat heb ik niet. Zoals mijn oude huisarts zo bot kon zeggen, "ik moet er maar mee leren leven". Ik moet er mee leren leven dat ik niet voor mijzelf kan zorgen? Hoe dan? Vertel mij alsjeblieft hoe je hier mee moet leren leven, want ik weet het niet.

     Mijzelf kennende zal ik altijd blijven proberen die tweede keer naar de supermarkt te gaan. Hoe kan ik dat niet?

     Omdat veel mensen vaak alleen de Eline met make-up en een geforceerde glimlach zien, heb ik besloten een foto van mijzelf online te zetten die ik gemaakt had voor mijzelf. Het is weer even een dingetje, maar als ik iets doe, doe ik het ook helemaal.

 

Tranen

Deze foto heb ik afgelopen zomer gemaakt. Het was een avond waarop ik alleen thuis op de bank zat, iedereen was gezellig ergens anders heen, en die keer voelde ik mij ook echt daadwerkelijk alleen. Terwijl voor mijn gevoel de hele wereld aan het genieten was van de mooie zomeravonden (ook al is het natuurlijk niet overal ter wereld zomer, maar bij wijze van spreken), en ik kon weer niet mee.

     Ik voelde mij zo eenzaam en ellendig, en ik kon niet stoppen met huilen. Op hoop van zegen nam ik deze foto voor wanneer ik mij weer beter zou voelen, dat ik dan terug kon kijken op die avond en zou kunnen zeggen, "ik heb het gehaald".

     Nu heb ik het nog niet gehaald en gaat het nog steeds niet beter met mij dan vorige zomer, maar desalniettemin vond ik deze foto toepasselijk bij dit stukje.

Voor de leuke uitjes die ik zo nu en dan op social media plaats, moet ik veel inleveren. Het zijn niet alleen die leuke foto's van geweldig leuke momenten. Daar gaat veel aan vooraf en ook als het feest over is, is het voor mij nog niet klaar.

     Waar een ander spontaan kan besluiten zaterdagavond toch uit te gaan of waar een ander de volgende dag weer aan het werk gaat, is dat voor mij niet zo. Iets leuks doen vergt voor mij veel plannen, veel keuzes maken in wat ik wel en niet kan doen in de dagen daarvoor. Aan het einde van de avond is het voor mij nog lang niet klaar en kan ik niet heerlijk gauw mijn bed in duiken, want negen van de tien keer trillen mijn spieren zo hard van binnen dat ik niet eens normaal mijn tanden kan poetsen of in slaap kan vallen.

     Zoals op de foto hiernaast, na een leuke avond in Paradiso bij Jeroen van Koningsbrugge en vrienden, waarop ik met make-up mijn vermoeidheid heb geprobeerd te verbergen. Het was de dag na mijn verjaardag, en ook al heb ik dat alleen met het gezin en mijn oma gevierd, het was stiekem al te veel geweest. Dat heb ik de hele maand december nog moeten afbetalen.

     Of dat het waard was? Absoluut.

 

Heel veel liefs,

Eline


Reactie schrijven

Commentaren: 0