Superwoman.


"I'm gonna be happy. I'm gonna find my way. And I'm gonna run free. I'm gonna fly away." - Rebecca Ferguson


Een hele fijne zondag gewenst!

 

De inspiratie die ik had om deze website te beginnen kwam eigenlijk doordat Rebecca Ferguson een oproep deed op Twitter. Zij vroeg vrouwen hun verhaal te vertellen over hoe zij hun donkere dagen doorkwamen met behulp van muziek.

In mijn tweet daarop terug vertelde ik Rebecca dat haar eigen lied Run Free mij enorm geholpen heeft toen de doktoren niet wisten wat er mis was met mij, terwijl ik inmiddels mijn bed niet meer kon uitkomen. Vijf dagen later kreeg ik een follow terug en een persoonlijk bericht in mijn inbox op Twitter. Zij vroeg mij of ik drie dagen later mijn verhaal aan haar wilde vertellen tijdens de opnames van haar nieuwe muziekvideo voor haar nieuwe single Superwoman.

     Helaas zou ik het niet redden om die vrijdag naar Londen te vliegen, iets dat ik heel graag gedaan had, wat Rebecca ook begreep. Vervolgens legde zij mij uit dat zij een campagne wilde beginnen, waar ook een website bij zou komen. Zij zou mij als één van de eersten een link sturen, nog voordat deze officieel online ging, zodat ik daar mijn verhaal uitgebreid kon vertellen in tekst- of videovorm. Omdat ik het moeilijk zou vinden om in het kort een heel verhaal in het Engels te vertellen, besloot ik om het op te schrijven.

     Uiteindelijk heb ik zo kort mogelijk geprobeerd in grote lijnen over mijn leven te vertellen. Het originele en dus Engelse bericht kun je vinden in deze link: Superwoman.

     Rebecca haar doelstelling met de website #Superwoman is om vrouwen bij elkaar te brengen. Doordat zij tweede werd bij het Britse televisieprogramma The X Factor heeft zij een kans gekregen haar persoonlijke verhalen te vertellen, diezelfde kans wil zij geven aan andere vrouwen, wereldwijd. Het maakt niet uit wat je doormaakt of nog steeds gaande is, er is altijd ergens kracht uit te halen. Deel jouw verhaal en probeer anderen te inspireren, te motiveren.

     Voor degenen die graag mijn Superwoman verhaal zouden willen lezen, maar niet zo goed met de Engelse taal overweg kunnen heb ik de tekst hieronder vertaald. Niet dat grammatica mij heel goed ligt, maar ik heb mijn best gedaan in beide talen, haha.

 

Heel veel liefs,

Eline


"And I never ever said I was Superwoman.

I never said, I never said it.

Never ever said I was more than coping.

I never did, I never did.

And maybe I'm mad, but I'm all cried out.

And maybe I get scared, but I'll be coming 'round and 'round and 'round." - Rebecca Ferguson


24 - 11 - 2016

 

Een paar jaar geleden zat ik op de bank naar een top vijfentwintig beste audities wereldwijd te kijken op de televisie en wist toen nog niet dat ik de stem van een sterke vrouw zou horen, die mij later zou bijstaan in de moeilijkste momenten van mijn leven. Ik kocht onmiddellijk online haar album Heaven. Een jaar later vond ik mijzelf in een kliniek, waar doktoren en andere professionelen verschillende diagnoses naar mijn hoofd slingerden alsof deze in de uitverkoop waren. Dat is waarom ik de songtekst van Run Free op de deur van mijn kledingkast had geplakt, zodat wanneer ik mij elke ochtend omkleedde ik een herinnering had dat alles z'n weg zou vinden en ik zou vinden wat belangrijk is voor mij en dat ik zou vinden wat mij gelukkig maakt.

 

In plaats van dat ik een video maak, schrijf ik mijn verhaal neer. Engels is niet mijn eerste taal, aangezien ik Nederlandse ben, en dus ben ik een beetje ongemakkelijk en nerveus als ik het moet spreken. De lieve Rebecca nodigde mij uit mij mijn verhaal te vertellen, maar in dit geval ietwat ongelukkig woon ik in Nederland, dus zou ik dat niet redden. Ondanks dat ben ik vereerd om mijn verhaal te mogen delen met jullie.

     Volgende week maandag word ik vijfentwintig en om eerlijk te zijn, ik vind het ontzettend moeilijk om het te willen vieren. Bijna elk uur van de dag moet ik mijzelf eraan herinneren dat ik het waard ben, dat ik al zover gekomen ben. Ik verdien al het goeds in de wereld, en ik zal al het slechte aankunnen dat misschien neerkomt op mijn weg. Terwijl ik dit neerschrijf om mijzelf hiervan te overtuigen, hoop ik dat jij, degene die dit leest, het ook hoort.

 

Toen ik nog een klein kind was redde ik het prima alleen. Ik vond het heerlijk om met mijn klasgenoten en vrienden te spelen, maar ik kon net zo goed mijzelf voor uren vermaken op mijn slaapkamer. Het lezen van boeken, kleuren of tekenen, en zelfs het schrijven van kleine verhalen waarbij ik verdween naar een fantasiewereld waar iedereen gelukkig en veilig was.

     Mijn ouders hadden het moeilijk en zwaar met mijn oudste jongere broer. Hij was al vroeg gediagnosticeerd met Attention Deficit Hyperactivity Disorder en werd verteld dat hij het niet zou redden om de basisschool af te maken, waardoor mijn ouders er alles aan gedaan hebben om hem de beste zorg te geven die zij zich konden veroorloven en maakten zich er zeker van dat hij deze ook zou krijgen. Goddank haalde hij het, en zelfs nog beter. Hij maakte niet alleen de basisschool af, maar hij slaagde ook voor zijn middelbare schooldiploma en volgt nu zijn dromen door naar een muziekschool te gaan, speelt als drummer in niet één, maar twee bands.

     Hoewel het al een behoorlijke last was voor mijn jongste broer en mij, werden wij gepest voor het hebben van een "rare" broer op school. Later werd ik ook gepest omdat ik "dik" was; terugkijkend naar oude foto's was ik dat helemaal niet.

     In mijn laatste jaar op de basisschool was ik vaak ziek, moest ik veel van de leuke dingen missen, iets dat ik erg jammer vond. Op de één of andere manier veranderde er iets dat jaar. Wij werden hechter en bekwamen allemaal vrienden, waarvan leraren ons zeiden dat het mooi was om mee te maken. Al dat maakt dat ik daar met een glimlach op terugkijk.

     De middelbare school was verschrikkelijk voor mij. Van het te laat komen op de eerste schooldag tot het officieel toestemming krijgen om niet meer naar school te hoeven gaan voor de laatste weken van mijn derde schooljaar op mijn eerste school, dan het overleven van mijn laatste schooljaar op mijn tweede school, in een compleet andere plaats. Dat allemaal vanwege pesten. Ik weet tot op de dag van vandaag nog steeds niet waarom, maar het eindigde met roddels verspreid over meerdere dorpen dat ik geprobeerd zou hebben mijzelf te vermoorden. Ouders van andere kinderen, die naar andere scholen gingen, liepen naar mijn moeder in de supermarkt, vragend of het wel goed met mij ging. Dat was dus precies de reden waarom ik niet meer naar school had hoeven gaan, het was een vreselijke ervaring.

     Dit alles resulteerde erin dat ik vaker ziek thuis was dan voorheen. Niet eens omdat ik schoolziek was, zoals het hebben van hoofdpijn of misselijk zijn, maar het daadwerkelijk niets kunnen. Eén keer sliep ik zo ontzettend diep dat ik niet hoorde hoe mijn moeder klopte op mijn slaapkamerdeur en hysterisch werd, omdat ik deze op slot had gedraaid. Ze moest mijn vader naar huis bellen van zijn werk en hij trapte de deur in. Ik was zo intens moe, onbeschrijflijk. Wat ik mij nog kan herinneren van die avond is dat mijn ouders mij wakker maakten en ik begon te huilen, want ik was in slaap gevallen terwijl ik nog huiswerk moest maken voor aardrijkskunde. Nu dat ik terugkijk, dat was belachelijk.

     Ook terugkijkend door mijn medisch dossier, ik ben meerdere keren naar mijn huisarts gegaan. Elke keer vertelde hij dat hij niets voor mij kon doen, dat het normale stress was van de middelbare schoolperiode. Hij heeft mij wel doorverwezen naar een hulpverlener om te praten over het gepest van eerder. Daarvoor kreeg ik uiteindelijk zelfs Eye Movement Desensitisation and Reprocessing therapie, praten over momenten die ik mij amper kon herinneren, totdat ik er niet meer zeker van was wat ik mij nu eigenlijk nog herinnerde.

 

Na de middelbare school wist ik niet zo goed wat ik wilde worden, maar wel wist ik dat ik mensen wilde helpen, en zo schreef ik mij in voor een opleiding die vijf verschillende richtingen had om uit te kiezen in het tweede jaar; grofweg gezegd een keuze tussen klassenassistentie, sociaal werk en werken met zowel geestelijk als lichamelijk beperkte mensen. Dingen gingen zo goed voor mij op deze school. Ik had echt een geweldige tijd, maakte nieuwe vrienden en kon eindelijk mijzelf zijn. Over het einde van mijn eerste jaar herinner ik mij dat ik moest huilen tijdens mijn evaluatiegesprek, omdat mijn begeleidster vroeg wat ik geleerd had dat jaar en ik antwoordde: "Ik vond mijzelf weer."

     Helaas zou het tweede jaar niet gemakkelijk worden. Mijn tweede stage was op een dagopvang voor ouderen en ik kan mij nog steeds de dag herinneren dat ik "instortte". We waren bezig met kleuren van herfstbladeren voor het themabord in de gezamenlijke ruimte. Uit het niets voelde ik mij gebroken van binnen, ik wilde zo hard huilen en dat mijn moeder daar was. Op de één of andere manier heb ik het voor elkaar gekregen om op te staan en weg te lopen naar de personeelskamer om daar voor heel even rustig te gaan zitten, om vervolgens weer een glimlach te forceren en te doen alsof er niets aan de hand was, alsof ik oké was.

     Maar dat was ik niet. Ik was ver weg van oké. Eerst brachten mijn ouders mij en haalden zij mij op omdat het zo uitkwam, maar al gauw gebeurde het omdat "het moest". De hele dag gaf ik alles dat ik had, om dan aan het einde van de dag met zware benen naar de auto te lopen en te gaan zitten, zonder te kunnen spreken. Ik kreeg mijzelf er niet toe om mijn lippen te bewegen. Dus net als op de middelbare school zou ik er alles aan doen om te slagen buiten het huis, om dan mijn huiswerk te maken en te slapen, soms zelfs zonder avondeten, omdat ik simpelweg niet wakker kon blijven.

     Bij mijn volgende evaluatiegesprek wist ik dat het geen goede ging worden. Mijn schoolbegeleidster kwam naar mijn stageplek voor het gesprek en net zoals mijn ouders was zij bezorgd om mij. In alle eerlijkheid vertelde ik haar na het gesprek dat ik niet eens meer mijn verhalen kon schrijven, iets dat ik haar gedeeld had als één van de dingen waarvan ik hield. Zij adviseerde mij toen te stoppen met school, iets dat ik met pijn in mijn hart deed, omdat ik gevonden had wat ik met liefde als werk zou willen doen, eindelijk.

 

Na een jaar thuis te hebben gezeten, mij niet zoveel beter voelend, was ik er klaar mee. Mijn huisarts had mij inmiddels verteld dat ik een burn-out had, dus ik dacht dat een paar maanden rust mij wel goed zou doen dan. Ik had mij zo nutteloos gevoeld, dus zocht ik contact met mijn begeleidster om aan te geven terug naar school te willen. Zij heeft een goed woordje voor mij gedaan in een gesprek met de schooldirectie en ik mocht mij weer inschrijven. Opnieuw was ik vastbesloten te slagen, ik zou hen trots maken, niet alleen mijzelf. Zij geloofden in mij, dus deed ik dat ook.

     Ik vond een stageplek waarvan ik nog meer hield dan de vorige, ik mocht werken met zowel geestelijk als lichamelijk beperkte kinderen op een dagopvang en een half jaar later met ouderen in hun thuiswoning, in een klein "dorpje" gebouwd voor alleen hen. Ook al hield ik er nog zoveel van, ik moest mij steeds vaker ziek melden dan ik wilde. Gelukkig had ik de beste begeleidster op mijn laatste stage, omdat zij op de één of andere manier aanvoelde hoe ik pijn had en mij zag vechten, zonder daar nadruk op te leggen, waardoor ik mij erg comfortabel voelde om met haar te werken. Toen ik een longontsteking had wilde ik niet alweer thuis moeten blijven, maar zij zei mij: "nee, nee, niets daarvan, jij blijft in bed". Lief als dat zij was bood zij mij zelfs aan mijn projecten voor mij te maken; ik wees dat altijd af, maar ik zal nooit haar lieve woorden vergeten.

     Op een dag in de thuiswoning, na de cliënten naar hun dagopvang te hebben gebracht en ik begon aan het maken van mijn huiswerk, kreeg ik een telefoontje. Het was van mijn nieuwe schoolbegeleider, hij vertelde mij dat mijn eerste schoolbegeleidster was overleden; ze was diabeet, kreeg een hypo en verdronk in de badkuip. Mijn stagebegeleidster gaf mij die dag vrij, maar ik wilde blijven om mijn gedachten te kunnen verzetten. Later thuis kwam het hard bij mij aan; iemand zo goed en lief, zo vol van het leven, en het meest belangrijke voor mij, iemand die nog altijd in mij geloofde, ook al was ik haar leerling niet meer, was zomaar weg. Alleen al daarom wilde ik harder doorwerken, wilde ik twee keer zo hard terugvechten wat er dan ook gaande was, maar ik was op. Ik gaf mijn alles, maar het was niet genoeg en voor een tweede keer moest ik stoppen met school.

 

Terug in de stoel bij mijn huisarts smeekte ik hem om mij op te laten nemen in een kliniek. Elke keer als dingen goed gingen voor mij, gleed het weg tussen mijn vingers. Mijn lichaam bleef stuk gaan. Soms was ik zelfs bang dat ik het allemaal zelf deed, dat iets in mijn brein het allemaal verzon. Dus ik smeekte hem, omdat ik hoe dan ook hulp nodig had.

     Mijn huisarts schreef mij antidepressiva voor terwijl ik moest wachten op een lijst voor de kliniek, om mijn humeur te verbeteren en hopelijk voor het uitsluiten van alle geluiden die ik niet meer kon verdragen aan te horen. Elk klein geluid klonk zoveel harder dan deze daadwerkelijk waren en mijn oren wilde niet ophouden met suizen. Spijtig genoeg gaven de antidepressiva mij de meest vreselijke nachtmerries. Mensen werden achtervolgt, ontvoerd, verkracht en vermoord; het was beter om niet te slapen. Soms droomde ik zo levendig dat ik mijn familie moest vragen wat echt was en wat niet. Na zo'n vijf of zes weken gaf ik het op, dat enge spul werkte niet voor mij.

     Ik had een paar weken moeten wachten, maar kon toen naar de kliniek. Daar verbleef ik van maandag tot vrijdag. Verteld dat ik verlegen was, was ik nerveus de eerste dag. Eén van de leiding vroeg ik hulp nodig had bij het ontmoeten van andere mensen en ik dacht deze nodig te hebben, maar al snel realiseerde ik mij dat ik dat niet nodig had. Dat was een vernieuwing. Het was de eerste stap naar het geloven in mijzelf, geloven in mijn eigen gedachten en niet de daar geplaatste door anderen. Wie had ooit besloten dat ik zwak was?

     De dagen daar gingen snel voorbij en ik weet dat dit gek klinkt, maar ik had daar de beste tijd. Ik leerde zoveel over mijzelf, werd steeds sterker in mijn geloof en dat was slechts het begin.

 

Ze controleerden veel dingen. Voornamelijk mentaal, helaas. Ik kreeg de diagnose Autisme, ook A.D.H.D. en Posttraumatische Stressstoornis. Opnieuw vroeg ik mensen waarom, dat ik niet begreep waarom ik zo immens moe was, maar zij hadden daar geen antwoord op. Sommige van hen probeerden het weg te verklaren met "je hebt zoveel op jouw bord om te verwerken", maar dat was het niet; ik dacht niet dat het veel was, in ieder geval.

     Elke ochtend had ik moeite om uit bed te komen, voelend alsof ik niet geslapen had, als ik al geluk had gehad dat ik geslapen had, zelfs met de voorgeschreven melatonine. Ik dwong mijzelf mee te doen aan het programma dat de kliniek voor ons had, voegde zelfs extra uren sport toe met één van de leidinggevenden. Hij was verbaasd dat met de weinige energie die ik had, hoe gemakkelijk het was voor mij om te bewegen. Dat is het nu juist, ik kwam over de jaren aan door het niet eten, niet omdat ik lui was.

     Opnieuw gaf ik mijn alles, ik wilde terugvechten wat ik dan ook vocht. Ik probeerde de diagnoses die ik had gekregen te geloven en alle signalen die mijn lichaam gaf te negeren; het was niet echt, het was allemaal in mijn hoofd, toch?

     De dag dat ik vertrok haalde ik de gelamineerde songtekst van Run Free van mijn klerenkast. Ik ging naar één van mijn vrienden in de kliniek. Zij was daar al voor maanden en was nog steeds niet klaar met haar behandeling. Ik gaf het door aan haar en net zoals ikzelf kreeg zij tranen in haar ogen toen zij het voor het eerst las. Ze was zo dankbaar en gaf mij een stevige knuffel. Net zoals ik gedaan had zou ook zij het ophangen om het elke dag te zien daar.

 

Thuis ging ik terug naar de E.M.D.R. therapie die ik al eens eerder had gekregen. Volgens de hulpverleners in de kliniek had ik nog altijd het pesten niet verwerkt. Ik ging zelfs naar het politiebureau om aangifte te doen tegen de school, omdat zij mij niet beschermd hadden, om "het af te sluiten". Ze gaven mij ook lessen in Autisme en hoe het allemaal werkt.

     Uiteindelijk wilden zij dat ik ging praten over hoe mijn beide broers gediagnosticeerd waren met A.D.H.D. en hoe de jongste zijn eigen leven had weg willen nemen. Dat is wat het ziekenhuis neer had geschreven, maar niet wat echt gebeurd was. Mijn broers kregen Ritalin als medicijn voorgeschreven, wat geweldig werkte voor mijn oudste jongere broer, maar niet voor onze jongste. Hij werd zo depressief, omdat het al zijn gevoelens verdoofde, dus gaven zij hem daar antidepressiva voor toen hij een tiener was; op een dag had hij er genoeg van en nam alles in, niet om zichzelf te vermoorden, maar om het allemaal te laten stoppen. Toen hij zich niet goed voelde, alarmeerde hij iedereen in het huis en haastten wij ons naar het ziekenhuis.

     Begrijp mij niet verkeerd, therapie kan een schat aan hulp zijn als je het nodig hebt, wanneer je wilt praten of misschien zelfs als je dat niet wilt. Het is goed om alles eruit te gooien. Maar tegen die tijd had ik alles al over en over besproken en verteld en het dreef mij krankzinnig. Al wat ik wilde was om vooruit te gaan, om mijzelf verder te helpen, aangezien ik niet het idee had dat mijn pijn en moeilijkheden ergens lagen in mijn verleden. Ik had hun manier geprobeerd, echt waar, maar het bracht mij nergens.

     Niets hielp. De last werd niet van mijn schouders gelift en alle puzzelstukjes pasten niet, het deed niet echt iets voor mij. Was het omdat ik twijfels had? Dus dwong ik mijzelf de feiten te zien; dit was het, dit was hoe mijn leven er vanaf nu uit zou gaan zien.

 

Dat is nu drie jaar geleden. Ik herinner mij nog het gevoel zo verdwaald te zijn, zo losgekoppeld van mijzelf. Het voelde alsof mijn lichaam, persoonlijkheid en ziel van elkaar verwijderd waren. Mijn frustraties werden groter en ik verloor het vaak. Kleine dingen die fout gingen konden mij zo hard neerhalen, maar soms kostte zelfs huilen mij al te veel energie.

     Simpele dingen zoals naar de film gaan met mijn vrienden begon te veel moeite te kosten. Ik zou er de hele week naar uitkijken, het zou het hoogtepunt van mijn altijd eveneens saaie week zijn waarin ik thuis in mijn bed lag, maar de avond van te voren huilde ik mijzelf in slaap. Huilen, omdat ik niet wist hoe ik hoe ik zou moeten gaan douchen, aankleden, make-up aanbrengen en mijn haar doen, lopen naar het treinstation... Wanneer mijn ouders mij af konden zetten op het treinstation was ik zo dankbaar, omdat het mijn avond al zoveel makkelijker zou maken, het bespaarde mij zoveel energie.

     Tegelijkertijd was ik nog steeds zo streng voor mijzelf. Ik probeerde nog steeds te kijken naar andere scholen, omdat ik mijn ouders niet teleur wilde stellen. Zij waren nog steeds hoopvol voor mij, hopend dat de diagnoses die ik gekregen had uiteindelijk tot mij door zouden gaan dringen en dat ik mijn oude zelf weer zou worden. Hoewel ik voelde dat het niet zou gaan gebeuren, probeerde ik mij nog steeds groot te houden. Een glimlach forcerend en doorgaan.

 

In april dat jaar zag ik Rebecca Ferguson en dat was het begin van een verandering, nu terugkijkend. Ik zag haar met mijn moeder en vrienden die ik gemaakt had in de kliniek en we hadden een geweldige avond. Het voorprogramma Daughters of Davis raakte mij met hun liedjes. Ze klonken zo vol geluk en vrolijk, zingend over hun geloof. Dus ik ontmoette de lieve meiden na het optreden, kocht hun album en had een leuk gesprek. Ik herinner mij nog dat ik mij zelfs comfortabel genoeg voelde om mijn schoenen uit te doen die mijn voeten vermoordden, haha.

     Ik kan mij niet precies herinneren hoe het ging, maar een paar maanden later stuurde Adrienne mij een geweldig liedje genaamd Footprints een paar weken voordat hun tweede album uitkwam. Waarschijnlijk omdat ik iets getweet had op Twitter. Het was een lied over het nooit alleen zijn en geloven. Eerlijk, het was het juiste liedje op het juiste moment. Wat ik wel herinner is dat ik ongecontroleerd huilde in de armen van mijn moeder. Ik ben zo dankbaar naar hun.

 

Mijn geloof groeide opnieuw sterker, hoe erger dingen werden. Er gebeurde steeds meer rare dingen met mijn lichaam. Zo nu en dan kon ik zelfs niet eens mijn eigen leeftijd of naam herinneren. Ik kreeg moeite met het spreken, zoals dat ik per ongeluk woorden verzon en ik was totaal onlogisch.

     Terug in de kliniek begon ik recht tegen muren aan te lopen, ervan verzekerd dat ik recht liep en dat gebeurde steeds vaker. Alleen toen ze mij een soort amfetamine voorschreven tijdens de behandeling toen kon ik boeken lezen, tot ook toen enge nachtmerries kwamen, maar nu kon ik niet eens de achterkant van producten in de supermarkt lezen. Toen was het ook te veel om naar de supermarkt te gaan. En andere kleine, vreemde dingen gebeurden, zoals dat mijn ogen begonnen te trillen en ik had de ergste hoofdpijnen en verloor zoveel haar, handenvol.

     Nog een jaar ging voorbij en dingen waren zoveel erger dan toen ik voor de eerste keer stopte met school, terwijl het maar gewoon een "simpele burn-out" had moeten zijn. Het was de bedoeling dat ik mijn diploma had, een fulltime baan zou hebben, misschien zelfs al wel bezig zijn een gezin te stichten, net zoals mijn vrienden. Al dat raakte steeds en steeds verder weg van mij. Ik herkende mijzelf niet eens meer.

 

Op een dag zakte ik neer op mijn knieën en bad naast mijn bed, zoals ik elke avond doe. Met mijn gezicht nat van de tranen vroeg ik aan God om mij te helpen, omdat ik weet dat het een zonde is om mijn eigen leven weg te nemen, maar ik had niet langer meer het gevoel dat ik leefde en ik wilde dat het allemaal zou stoppen. Voor het eerst vroeg ik egoïstisch aan Hem om mij te genezen, omdat ik mij niet alleen ziek voelde, maar ook zo intens gebroken.

     Een paar dagen later las mijn moeder een artikel over vitamine B12 tekort, ze kon al mijn rare, vage symptomen op de lijst aankruisen. Dus wij gingen terug naar de huisarts en vroegen hem een bloedtest te doen op deze vitamine. Hij soort van lachte, zei dat het een hype was, waarop ik reageerde dat het geen kwaad kon. Letterlijk zei hij mij, "sommige mensen zijn nu eenmaal meer moe dan anderen". Het stak mij, omdat deze man mij kende sinds ik een klein was. Toen ik werd gediagnosticeerd met Astma als een kind maakte hij het mogelijk met medicijnen dat ik met mijn andere klasgenoten weer kon rennen op school. Begreep hij dan niet dat ik nog steeds dat kleine meisje was, willend om met zo vrij te leven als ieder ander persoon?

     Ik wilde mijn vroege twintiger jaren niet doorbrengen in bed, starend in het donker van het midden van de nacht, mij afvragend hoe het zou zijn als ik niet ziek was, als ik normaal was geweest. Zou ik van het stadsleven houden en misschien wonen in Amsterdam? Zou ik al de man van mijn dromen hebben ontmoet en zelfs kinderen hebben? Zou ik mijn eerste boek al afgeschreven hebben? Of misschien vrijwilligerswerk doen, misschien zelfs in een ander land? In plaats daarvan ging dag na dag voorbij en veranderde er niets voor mij.

     Maar toen kwamen de resultaten terug en had ik wel degelijk een vitamine B12 tekort, en eindelijk nam mijn huisarts mij serieus. Hij vroeg mij of ik tabletten of injecties wilde, en aangezien ik mijzelf al ingelezen had over deze ziekte wist ik dat tabletten mij niet zouden gaan helpen als ik deze vitamine niet opnam uit eten, dus kreeg ik injecties.

     Een vrouw die bezig is het woord te spreiden over deze ziekte, Addison-Biermer, vertelde mij goed in te lezen in de documenten gemaakt door doktoren met hetzelfde doel. Te veel doktoren missen de signalen en onderzoeken niet deze vitamine bij bloedtesten, net zoals mij overkwam bij mijn huisarts en in de kliniek. Natuurlijk hebben zij allerlei testen gedaan, maar vergaten deze ene en het heeft een hoop schade aangericht.

     Deze vrouw vertelde mij ook dat na mijn eerste injecties het erger zou worden. Dat werd het, ik herinner het mij nog goed, aangezien het mijn oma's verjaardag was. Mijn systeem had zo lang zonder deze specifieke vitamine gedaan en het moest een totale opschoning van mijn lichaam doen. Op mijn oma's verjaardagsfeest begon mijn rechterarm zoveel meer pijn te doen dan eerst en al gauw begon deze te trillen als ik gebruik probeerde te maken van mijn hand, mijn spieren; het werkte.

     Mijn vrienden en ik zouden een week later naar Londen gaan en ik weet niet hoe ik het gedaan heb. We zagen een concert van Hunter Hayes en hebben gewinkeld. Natuurlijk was het leuk, maar ik wist dat ik niet had moeten gaan, omdat ik de week daarna heb doorgebracht in bed. Ik kon letterlijk niet meer lopen, wanneer ik het probeerde zakte ik in elkaar naar de grond.

     Dat was behoorlijk eng voor mij, omdat het nog nooit zo erg slecht was gegaan. Ik moet mijzelf zo vaak hebben afgevraagd waarom ik zo gestraft werd.

     Maar toen ging het weer beter. Ik kon een kleine wandeling meelopen als mijn moeder onze honden uitliet. Stom genoeg was ik zo blij toen ik voor het eerst de afwas weer kon doen, zonder iets te breken door tremoren in mijn handen. Na al die tijd heb ik geleerd dat de kleinste dingen het belangrijkste voor mij zijn. Wat normaal is voor menigeen, kan de wereld betekenen voor iemand anders.

     Doktoren in verschillende ziekenhuizen konden geen reden vinden voor mijn tekort, maar terugkijkend over de jaren was het al een lange tijd gaande. We kunnen niet uitwissen wat er gebeurd is, maar ik hoop dat doktoren wereldwijd leren van casussen zoals de mijne. Dat is alles waarop ik kan hopen, dat al mijn pijn niet voor niets is geweest, omdat het niet zo ongewoon is.

 

Ik ben er nog lang niet. Ik heb nog steeds een lange weg te gaan, omdat iets groots nog steeds al mijn energie weg kan nemen en dan moet ik weer helemaal opnieuw beginnen.

     Zoals aan het begin van het jaar, toen mijn vader mij meenam naar Egypte om zijn familie daar te zien. Voor een week gaf ik alles dat ik had, omdat ik mijn oma al elf jaar niet had gezien en misschien was het wel de laatste keer. Om er zeker van te zijn dat wij zoveel herinneringen maakten als mogelijk, wat het ook zou kosten.

     Opnieuw was de prijs hoog. Het heeft mij bijna drie maanden gekost om weer terug te zijn waar ik begon, maar het was het wel waard. Ook al was het maar voor één week, met een hoop injecties en dutjes, ik voelde mij weer levend.

     Een paar weken geleden kreeg ik de griep. Het was echt niet zo erg, maar het herstel duurt weken. Dat zijn dingen waaraan ik gewend moet raken, denk ik.

 

Meest belangrijk, het is misschien een harde les geweest, maar ik heb geleerd te vertrouwen op mijn lichaam, mijn verstand. Ik hoop dit aan jou mee te geven; vertrouw op jouzelf.

     Over de jaren ben ik de meeste van mijn vrienden kwijtgeraakt. Simpelweg omdat ik niet meer gezellig was, neem ik aan. Als je moet blijven afzeggen hebben zij al gauw hun oordeel klaar. Ik zeg niet dat het geen pijn doet, ik heb vele tranen over hen gelaten, maar aan het einde van de dag ben je beter af zonder al het negatieve commentaar over hoe jij jouw leven zou moeten leiden.

     Eerlijk, ik zou wensen dat het zo gemakkelijk was als gewoon uit bed te gaan. Als dat de oplossing was had ik al een lange tijd geleden mijn bed en mijn kussens samen naar buiten gegooid. Sporten in de sportschool, iets dat ik geprobeerd heb toen ik uit de kliniek kwam, heeft mij veel verder achteruit gebracht. Al dat ik kan doen is gezond eten en babystapjes nemen, mijn grenzen leren kennen.

     Afgelopen jaar zorgde ik voor mijn oma toen zij thuiskwam uit het ziekenhuis, aangezien ik haar enige kleinkind zonder baan was, en voor een paar dagen ging dat goed. Toen moest ik een stap terug doen, omdat je eerst voor jezelf moet zorgen voordat je kunt zorgen voor anderen. Niet dat ik zeg dat het makkelijk was en zonder tranen ging, omdat ik zoveel van mijn oma houd.

     Maar zoals ik al zei, babystapjes.

 

Het zijn echt de simpele gezegdes die waar zijn.

 

Geloof in jouzelf, je hebt altijd gelijk. Jouw lichaam en verstand geven jou altijd signalen, je zult alleen hoeven luisteren en zien.

 

Twijfel nooit aan jouzelf, omdat zelfs de mensen waarvan je houdt of professionelen fouten kunnen maken. We zijn allemaal mensen.

 

Alsjeblieft, zorg voor jouzelf. Bijeenkomsten, diploma's en werk kunnen wachten, jouw gezondheid en geliefden niet.

 

Hou zoveel als je kunt, vertel de mensen waarvan je houdt dat je dat doet.

     Mijn oma vertelde mij altijd dit kleine gedicht toen ik nog klein was: "ga nooit heen zonder te groeten, ga nooit heen zonder een zoen, wie het noodlot zal ontmoeten, kan het morgen niet meer doen".

 

Al mijn liefde,

Eline x


Reactie schrijven

Commentaren: 7
  • #1

    Christel (zondag, 22 januari 2017 09:08)

    Hé Lieve Eline,

    Hoewel ik dagelijks met je leef, raakt het me nu weer!
    Ik heb diepe bewondering voor jou. Je bent zo strijdvaardig! Ongelooflijk hoe jij ondanks je ziekte overal het beste en mooiste in ziet.
    Hoop dat jou verhalen van hoe positief en eerlijk je in het leven staat een voorbeeld voor andere mag en kan zijn.
    Natuurlijk geef jij ook toe aan je gevoel op de momenten wanneer je lichamelijk en/of geestelijk niks kunt. Maar je herpakt je snel weer! You are a real superwoman! �

  • #2

    Yvonne (zondag, 22 januari 2017 09:48)

    Beste Eline,
    Helaas heeft jouw verhaal heel veel raakvlakken met het verhaal van onze dochter. Zelfs waar jullie nu staan, zij besloot video's te maken over b12 tekort, jij een blog. Zet'm op meis, al valt het vaak niet mee. Jullie zijn survivors �

  • #3

    Natascha (zondag, 22 januari 2017)

    Jouw verhaal geeft mij hoop dat het goedkomt met onze zoon. Hij zit al twee jaar thuis met "burn-out" hij is 15.
    Het enige wat ze kunnen doen is opname regelen. Gelukkig hebben we dat nooit gedaan. Niet 1 psychiater heeft diagnose kunnen geven en toch zeggen kinderartsen en huisarts: het is psychisch.
    Een ding heb ik geleerd afgelopen jaren, blijf naar je gevoel luisteren en ons gezin is belangrijker dan schooldiploma's, maar het is wel loodzwaar. We staan nu op de wachtlijst bij b12 institute, verwijsbrief van huisarts ligt klaar.
    Bloeduitslag van 2014 b12 was 162, dus het bewijs ligt er. Jammer dat ik toen met zuigtabletten ben begonnen omdat huisarts waarde goed vond en iedereen zei dat tabletten en injecties net zo goed waren. Bedankt voor je verhaal! Het is belangrijk dat zoveel mogelijk mensen dit weten !

  • #4

    Willeke beshay (zondag, 22 januari 2017 13:45)

    Lieve Eline wat heb je dit prachtig geschreven,ik weet zeker dat je veel mensen hebt geholpen met jou verhaal ik wens jou veel kracht en beterschap in de toekomst dikke knuffel en zoen voor jou.

  • #5

    Dorien (zondag, 22 januari 2017 19:57)

    Ik heb vandaag gehoord dat je een boek heb geschreven van jouw vader ik ga hem als ik tijd heb gelijk lezen xx

  • #6

    Ilona (donderdag, 09 februari 2017 16:39)

    Beste Eline,
    Je bent een prachtig mens, met zoveel moed en zoveel wijsheid. Dank je wel voor je kwetsbaarheid in het delen van je verhaal. Het is zo herkenbaar. Ook ik heb met veel ziekten te kampen gehad, waaronder een B12 tekort. Ik ben er bovenop gekomen. Dwars tegen alle doktoren, artsen en de farmacie in. Durf inderdaad je eigen weg te gaan. Dat is de allergrootste boodschap. Richt je tot God en Hij leidt je. Hoe moeilijk het ook is. Door alles wat ik heb meegemaakt, is mijn geloof in mijn Redder en Verlosser zoveel krachtiger geworden. Juist door alle tegenslagen, alle moeiten en alle pijnen en frustraties. Hij maakt je van binnen zoveel krachtiger en haalt je er doorheen. Het maakt je ook sterker naar andere mensen toe, zij zullen meer en meer gaan zien wie je bent. En meer en meer naar jou luisteren. Mijn huidige huisarts, daar kan ik mee lezen en schrijven. Hij durft het aan om dat wat ik van binnen voel en ervaar serieus te nemen. En dat pakt altijd goed uit. Daar kom jij ook. Door jouw wijsheid en jouw pracht, zullen mensen meer en meer naar je gaan luisteren en je meer en meer serieus gaan nemen. Durf je eigen weg te gaan. Heel veel zegen, nog meer wijsheid en liefde toegewenst.

  • #7

    Melissa van de belt (vrijdag, 24 maart 2017 17:58)

    Hoi eline.
    Via via kwam ik op je Facebookpagina terecht.
    Ik weet niet als je me nog herkent van de middelbare school.
    Maar ik wil je wens je heel veel sterkte en beterschap toe.
    Groetjes
    Melissa