– 9 –


 

Na met z’n drieën te hebben gedineerd in een chique restaurant waar de menukaarten geen prijs hadden staan achter hun menukeuzes, gingen wij naar een kleine pub dicht bij het huis van Niall. Daar durfde ik de tafel tenminste aan te raken en werd er Guinness geschonken. Het voelde even alsof wij thuis waren in Ierland.

 

            Helaas vertrok het vliegtuig van Eoghan en Veren richting Saint-Tropez de volgende dag al voor de middag. Niall en ik gingen met Eoghan mee naar het vliegveld, waar wij ook Veren nog even zagen, voordat wij al weer afscheid van hen moesten nemen, zodat zij plezier konden gaan beleven op hun welverdiende vakantie. Terug in het huis van Niall nam ik eerst een verfrissende douche en checkte ik daarna mijn e-mails op mijn laptop in de logeerkamer.

 

            Aangezien het een mooie zondagmiddag was, besloot ik dat het tijd was voor een kop thee in de aardig warme winterzon. Inmiddels kwam de lente ons tegemoet en was het zonde om binnen te blijven zitten, dus klapte ik gauw mijn laptop dicht om naar de keuken toe te gaan. Een prachtig muziekstuk met vlug achtereenvolgende gitaarakkoorden kwam mij tegemoet toen ik zacht op mijn blote voeten door de gang liep.

 

            Luisterend bleef ik stiekem toekijkend staan aan het begin van de woonkamer. ‘Do you secretly live here?’ vroeg ik toen Seraiah zijn hand over de snaren van zijn gitaar legde aan het einde van het lied.

 

            Niall en Seraiah keken beide op bij het horen van mijn stem, maar al gauw boog Niall zich weer over de verschillende papieren die verspreid lagen over de koffietafel. Hij schreef haastig hier en daar met pen en potlood. Zoveel voor technologie… Toch lachte ik zacht toen ik zag dat zij hun drinken onder de koffietafel hadden gezet, zodat zij deze niet per ongeluk konden morsen over hun papieren.

 

            ‘I could ask you the same question,’ glimlachte Seraiah mij groetend toe. ‘Are you always going to be in the shower when I’m showing up?’

 

            Lachend nam ik plaats op de rand van de vloer grenzend aan de gezonken woonkamer. ‘What are you guys doing? Didn’t you already record the demos for the new album?’ vroeg ik nieuwsgierig.

 

            Seraiah knikte. ‘Yes, we’re just working on the live versions before his showcase tour starts off,’ antwoordde hij en wees ondertussen nog iets aan op één van de papieren. Daarop vulde Niall gauw iets aan op het muziekblad.

 

            ‘What’s a showcase tour?’ vroeg ik door.

 

            Ondertussen speelde Seraiah het muziekstuk nog eens. Zoals Niall gewenst had klonk het inderdaad meer countryachtig. ‘A small tour in advance of the real concert tour. This sounds way better, right?’ antwoordde Seraiah mij en vroeg hij aan Niall, klaarblijkelijk goed in het doen van twee dingen tegelijkertijd.

 

            Niall pakte zijn eigen gitaar erbij, die naast hem op de bank had gelegen, en speelde tegen Seraiah in. Het klonk werkelijk geweldig uitgewerkt en ik keek dan ook genietend toe naar het muziekspel. Toch werd mij al gauw duidelijk dat deze twee mannen zich in een totaal andere wereld bevonden op dat moment en uiteindelijk dronk ik alleen mijn kop thee buiten in de warme winterzon. Gelukkig had ik wel luisterrijke muziek op de achtergrond.

 

 

 

 

 

‘So…’ Vragend keek hij mij aan. ‘Have you been thinking about your answer?’ vroeg Niall benieuwend, hangend in de deuropening van de logeerkamer.

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘Yes, I have, but… Niall, I love the job I have right now and… Well, I wouldn’t really know what I’d be doing as your personal assistant. Just sort of feels weird working for you, you know,’ mompelde ik mijn dachten hardop uit.

 

            Niall kwam bij mij op het bed zitten. Zojuist was Seraiah naar huis gegaan, iets dat ook wel eens tijd werd. Samen waren zij van twee tot half acht bezig geweest met het herschrijven en had Seraiah Niall het één en ander geleerd op de gitaar. Het was aandoenlijk, mooi en al dat. Toch had ik Niall liever iets meer voor mijzelf gehad dit weekend.

 

            ‘There is no reason to feel weird. It’s more like me asking you as a friend to join me on this tour. But if you really don’t want to, that’s alright with me too. Although I’d love for you to come with me,’ zei mijn beste vriend op zijn liefst.

 

            Glimlachend sloeg ik mijn blik neer. ‘So it’s just bringing you coffee then?’ vroeg ik voorzichtig.

 

            ‘Or beer,’ plaagde Niall terug.

 

            Lachend rolde ik met mijn ogen. ‘When do you need my final answer?’ vroeg ik afhoudend door.

 

            Niall keek mij moeilijk aan. ‘Kind of yesterday.’ Geschrokken keek ik terug. ‘They found me a  replacement, but I told them you were ninty-nine percent sure of taking Siabh’s place on this tour,’ fluitte hij zowat door de onschuld waarmee hij sprak.

 

            Hevig schudde ik mijn hoofd. ‘Niall!’ riep ik gedempt, schoot omhoog op mijn knieën en sloeg hem tegen zijn schouder. Daarop lachte hij alleen maar. ‘So I have no choice, that’s what you’re telling me?’

 

            Mijn beste vriend gebaarde mij te kalmeren. ‘For now it’s just for two and a half week. Don’t tell me you were going to say no,’ was hij wel erg zeker van zijn zaak.

 

            Zuchtend liet ik moedeloos mijn schouders hangen en ging weer zitten. ‘Maybe…’ mompelde ik met tegenzin. ‘But I do not like the way you’re making me.’

 

            Niall toonde geen enkel beetje van berouw. ‘Glad to have you on board,’ grijnsde hij slechts tevreden, terwijl hij opstond van het bed. ‘Titanic?’

 

            Toegevend zuchtte ik. ‘Titanic,’ reageerde ik bevestigend terug en er verscheen weer een kleine glimlach op mijn gezicht.

 

            Binnen vijf minuten zaten Niall en ik geïnstalleerd op de bank met genoeg te eten en te drinken voor de komende drie uur om de film niet te hoeven te onderbreken. Warm nestelde ik mij in het zachte dekentje dat op de bank lag en wist zeker dat het een goede avond zou worden. De film Titanic was één van de vele films die wij als vrienden tientallen keren met elkaar konden kijken, terwijl wij ondertussen nog steeds interessante conversaties konden voeren, omdat wij toch al zin voor zin wisten hoe de film verliep.

 

            Niall knikte goedkeurend naar het televisiescherm. ‘It’s still unbelievable my great-granddad helped building this ship, eh?’ merkte hij op, zoals hij iedere keer deed wanneer wij deze film keken.

 

            ‘He did a great job doing so!’ zei ik Niall voor de zoveelste keer. ‘Sad it was all a waste in the end, though.’

 

            Mijn beste vriend keek mij lachend aan, wetende dat hij mij verveelde met diezelfde opmerking. ‘Especially of his time, since the little money he had made. But it’s still cool to be able to say he did,’ mompelde hij mij plagend toe. ‘Okay, I’ll shut up now.’

 

            ‘Thank you,’ lachte ik terug. Dat leverde mij een kussentje in mijn gezicht op, die Niall direct terug gesmeten kreeg. ‘Love you too.’

 

 

 

 

 

Tijdens het ontbijt bespraken Niall en ik mijn nieuwe baan als zijn persoonlijke assistente. Hij zou het contract regelen en legde mij uit hoe het in het geheel in werking zou gaan. Vooralsnog was het nog te volgen en ik hoopte alleen maar dat ik het kon regelen met de baan die ik nu had, zonder deze te hoeven verliezen.

 

            ‘So you’ll be here the twentieth, so you can join me to this award show. My whole band will be there, so it’ll be fun for you to be there as well,’ beloofde Niall mij, wijzend in de online agenda op zijn laptop. ‘Little party afterwards and so you’ll get to know everyone a bit before going on tour.’

 

            Zacht knikte ik. ‘Will Seraiah be there?’ hoorde ik mijzelf hardop vragen. Geschrokken ging ik rechtop zitten, maar probeerde vervolgens zo gauw mogelijk mijn schrik te verbergen.

 

            Niall keek mij onderzoekend aan. ‘Why’d you ask that?’ vroeg hij met een fronsende blik.

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘Because then I’ll know at least two people at this award show,’ antwoordde ik vlug. Het echte antwoord was dat ik mij niet thuis zou voelen op zo’n award uitreiking, net zoals in één of andere populaire club of een vijfsterren restaurant hier in de stad. Wellicht zou Seraiah mij opnieuw niet alleen kunnen laten, zoals hij eerder voor mij gedaan had.

 

            Mijn beste vriend schudde nadenkend zijn hoofd. ‘Hunter might be there, yes,’ mompelde hij ongeïnteresseerd en keek weer naar het beeldscherm van zijn laptop. ‘But stop liking him already, okay?’

 

            ‘Why? He’s cute and has got a British accent, so what’s not to like?’ mompelde ik zo onverschillig mogelijk terug.

 

            Gepikeerd keek Niall op. ‘What’s wrong with an Irish accent? You have a small Irish accent!’ schoot hij direct in de verdediging.

 

            Lachend keek ik mijn beste vriend zo onschuldig mogelijk aan. ‘Nothing. British is just cuter,’ moest ik eerlijk bekennen.

 

            ‘Your Irish accent is the cutest!’ was Niall het nog steeds niet met mij eens.

 

            Vertederd keek ik de man aan. ‘Ah, you think so? Thank you! It’s so sweet of you to say so,’ bedankte ik hem voor het compliment.

 

            Hoofdschuddend stond Niall op van de keukentafel. ‘Don’t thank me!’ sprak hij juist beledigd. ‘Thank me by staying away from him. You know he’s bad news and has got a bad reputation to prove it. Seriously, they don’t call him “The Hunter” for nothing.’

 

            Dat gedoe over Seraiah en zijn “slechte reputatie” begreep ik nog steeds niet. ‘Why? You hang out with him. He’s like your new best friend for life,’ hielp ik Niall herinneren.

 

            ‘I do, because I don’t want to be the rude guy in all the magazines,’ overdreef Niall zonder enig teken van berouw of schaamte. ‘Just trust me on this one, he’s an ass when it comes to women.’

 

            Afkeurend keek ik mijn beste vriend aan. ‘Oh, that’s bullshit! You’re full of crap, Riordan. I know you’re crazy about this lad, just admit it. Everyone does, and why wouldn’t we? The guy is amazing, especially with the way he’s been helping you out, and you have every right to be jealous of him,’ sprak ik hem toe. ‘Just don’t talk shit about him, he doesn’t deserve that. Why’d you care about shitty magazines anyway?’

 

            Niall snoof slechts verbolgen, aangezien ik hem tegen had gesproken met de waarheid. ‘Because in every bit of gossip that is going around, there is some truth to it,’ mompelde hij en leunde aangedaan tegen het aanrecht aan.

 

            ‘But Seraiah is so cute that I just want him to fit into a tiny little box with a velvet red ribbon around it, so I can put it under the Christmas tree and act all surprised when I open it. Then I will just stare at him for hours, because he is so damn pretty it makes me want to cry!’ ging ik zwijmelend verder, gewoon om Niall te plagen, en zuchtte dramatisch gekweld.

 

            Niall schoot hard in de lach. ‘Don’t put my friends in tiny little boxes, I don’t want to get arrested again,’ lachte hij en vond eindelijk de wilskracht om de koelkast te openen.

 

            Bij hetgeen dat de man opbracht schoot ook ik hard in de lach. ‘Ah, remember when we got–’ herinnerde ik mij die “duistere nacht” opeens.

 

            ‘I do and that’s why I don’t want you to get us arrested again,’ knipoogde Niall mij toe, waarna hij zichzelf een glas melk inschonk.

 

            Niall had niet alleen grappige herinneringen aan gevangenissen en politiebureaus. Al ging dat niet per se over het daadwerkelijk zijn in een gebouw met gedetineerden. Ik kon mij nog maar al te goed herinneren hoe hij eraan toe was geweest toen zijn moeder hem en zijn zus na jarenlang weer te zien kreeg, net nadat zij was vrijgelaten na het uitzitten van haar celstraf. Tijdens haar tijd in de gevangenis had zij niet gewild dat haar kinderen haar zo te zien zouden krijgen, maar toen Niall haar dan eindelijk weer zag was hij gebroken geweest. Hij had haar niet meer herkend en was volledig in paniek geraakt. Urenlang had hij gehuild in de hut die gebouwd was in Eoghan zijn achtertuin. Dat was dan ook de plek waar ik hem na lang zoeken had gevonden. Als ik daar aan terugdacht brak mijn hart opnieuw.

 

            De herinneringen die opkwamen verdwenen gelijk toen het geluid van de intercom weerklonk door het huis. Niall zette zijn glas melk neer op de ontbijtbar en liep naar de hal toe. Hij kwam niet veel later terug met een vrij lange man van onze leeftijd.

 

            ‘Speaking of meeting my band… This right here is my drummer Georgio!’ stelde Niall mij voor aan de man.

 

            Vriendelijk stond ik op om de man een hand te geven. ‘Nice to meet you, Georgio. My name is Fearne,’ glimlachte ik groetend.

 

            ‘Nice to meet you, Fearne,’ nam Georgio mijn hand aan.

 

            Meteen nadat hij zijn glas melk had gepakt, gebaarde Niall naar de gang. ‘We’re gonna be in the studio room if you need us, okay?’ vroeg hij aan mij, maar verwachtte niet echt een daadwerkelijk antwoord.

 

            Terwijl Niall Georgio meenam naar de studiokamer, die zich bevond op de eerste verdieping van het huis, liet ik mij weer in de stoel aan de keukentafel zakken. Juist… Heel even bleef ik zitten, maar besloot toen Niall zijn laptop dicht te klappen en de keukentafel af te ruimen.

 

            Het was fijn dat Niall succes had met hetgeen dat hij het liefste deed en het was zo lief dat hij oprecht tijd met mij probeerde in te halen, maar toch kon ik het niet helpen dat ik mij teleurgesteld voelde. Steeds wanneer hij bij mij was, was hij nog altijd bezig met zijn werk. Dan was het een bespreking, dan weer een opname of oefening… Zelfs wanneer hij aanwezig was in zijn huis kwamen er geregeld mensen over de vloer om te komen werken. Misschien was het egoïstisch gedacht van mijzelf, maar ik wilde hem meer voor mijzelf hebben.

 

            Daar was weer zo’n gedachten die mij liet schrikken. Niall voor mijzelf hebben? Gelijk kwamen de woorden van Eoghan terug in mijn hoofd. Letterlijk schudde ik mijn hoofd om deze woorden weg te krijgen.

 

            Vertwijfeld liep ik naar de vele schappen langs de muur van de woonkamer. Daar stond een verzameling van boeken waarvan ik zeker wist dat Niall deze nog nooit had geopend, want hij hield namelijk absoluut niet van lezen. Waarschijnlijk had hij een interieurinrichter betaald om het huis in te richten en op te vrolijken. Tussen alle kleurrijke boeken stonden ook allerlei decoraties. Glazen vazen gevuld met kunstbloemen, stenen beeldjes dat iets kunstigs voor moest stellen, maar ook vele fotolijstjes met daarin dierbare momentopnames. Het waren ook foto’s van onze vriendengroep.

 

            Zacht streek ik met mijn vingers over de foto’s achter glas in hun lijstjes. Nooit had ik naar Niall gekeken zoals Eoghan beweerd had dat Ferelith klaarblijkelijk rondvertelde. Wanneer hij rondliep in slechts zijn boxershort en joggingbroek hier door het huis, dan dacht ik niet één van de meest begeerde mannen hier in Londen te zien, zoals al zijn fans dat deden. Hij was mijn Niall, mijn beste vriend.

            Hij was knap, weldegelijk. Dat viel met geen enkele mogelijkheid te ontkennen. Toch bleef hij gewoon Niall en dat kon ik met geen enkele mogelijkheid anders zien.


Reactie schrijven

Commentaren: 0