– 7 –


 

Seraiah keek stomverbaasd toe hoe Niall nog meer vloeibare boter schonk over zijn bord vol Irish Poundies. ‘You’re really Irish, aren’t you?’ gruwelde hij bij het idee aan nog meer boter.

 

            Glimlachend keek ik tevreden toe naar dat de beide mannen hoe dan ook genoten van mijn moeder haar beroemde recept voor cally. Haar “geheim” was om in plaats van alleen lente-ui ook kleine stukjes gebakken bacon en gemarineerd gehakt door de aardappel te mengen, samen met de juiste afmetingen van de kruiden. Volgens mij had ik het bijna net zo goed klaar kunnen maken met de “hulp” van beide mannen.

 

            ‘I can’t believe I’m saying this, but I’m so glad I’ve never met you before,’ zei Seraiah mij toen. Verontwaardigd keek ik de man links van mij aan de keukentafel vragend aan. ‘Yeah, because then I’d make you cook me this meal like almost every single day and then I’d be incredibly fat, so… Unbelievable how good this is!’

 

            Dankbaar schonk ik de man een kleine glimlach. ‘Thank you,’ bedankte ik hem voor het compliment.

 

            Niall lachte hartelijk. ‘Yeah, like you could ever get fat with your silly boy band moves!’ grijnsde hij naar de man tegenover hem aan de keukentafel.

 

            ‘Oh, that’s right! You were in that boy band,’ herinnerde ik mij toen weer.

 

            Seraiah keek mij emotieloos aan. ‘We are not a boy band,’ nam hij mijn woorden erg serieus.

 

            Uitdagend keek ik de man aan. ‘Yeah, you were. Didn’t you all sing?’ plaagde ik hem.

 

            ‘The rest played instruments and sang a little, yes. Except for the drummer,’ bleef de man beheerst praten over zijn voormalige band. Als zanger van deze geslaagde band was hij razend populair geworden dankzij al het succes dat zij hadden, maar zo te merken bleef hij bescheiden. Feitelijk vertederde het mij hoe hij met ontzag sprak over zijn bandleden en vrienden.

 

            Ernstig knikte ik. ‘Yes, I see. Except for the drummer. You were still a boy band, though,’ hield ik vol, iets waar Niall hartelijk om kon lachen.

 

            ‘We are not. We didn’t really break up, so please stop talking in the past sentence,’ verzocht Seraiah degelijk.

 

            Goedbedoeld schonk ik de man een knipoog. ‘Still a boy band,’ verweerde ik met een lach.

 

            Seraiah keek mij waarschuwend aan. ‘Stop saying that as well!’ schoot zijn stem verontwaardigd uit, waarom ook hijzelf moest lachen.

 

            ‘Alright, alright. Not a boy band and you didn’t break up, but took a break,’ kwam Niall tussen ons beide. ‘We all respect that. I still love you, man.’

 

            Seraiah schudde zijn hoofd. ‘Yeah, I love you too,’ mompelde hij terug.

 

            Toen Niall nog een tweede portie op zijn bord schepte uit de overvolle pan op de keukentafel, hield ook Seraiah uitnodigend zijn bord omhoog. Niall schepte ook het bord van zijn vriend weer vol, terwijl deze zwijgend aan mij vroeg of hij Niall ook mijn bord bij kon laten vullen. Met een glimlach bedankte ik voor het aanbod, want ik had zo wel genoeg.

 

            Niall viel opnieuw bijna letterlijk aan, alsof hij in geen tijden gegeten had en ik was blij om te zien dat hij het lekker vond. Het maakte mij op de één of andere manier net iets meer blij dat ik gekomen was naar hier.

 

            Verrast door de zachte aanraking keek ik op. Seraiah was linkshandig en had per ongeluk mijn rechterhand aangeraakt toen hij zijn vork weer op wilde pakken. Hij glimlachte verontschuldigend, maar aan de reactie van Niall te merken had deze man zojuist een poging gedaan om mij in een huwelijk te dwingen.

 

            ‘So why don’t we go out tonight, eh?’ vroeg Niall ferm. ‘To find you a nice, new girl to get over that other one. What do you say?’

 

            Voor enkele seconden wist Seraiah niet zo goed wat te antwoorden. Het mocht duidelijk zijn dat hij het niet bepaald zag zitten, gebaseerd op zijn gezichtsuitdrukking. Toch knikte hij instemmend om zijn vriend een plezier te doen.

 

            ‘Great! It’s gonna be great tonight!’ sprak Niall geplezierd. ‘Anyone else a glass of water?’ Zonder daadwerkelijk op een antwoord te wachten schoof hij zijn stoel al naar achteren en liep naar het keukenblok.

 

            Seraiah lachte zacht zodra zijn vriend uit het zicht was. ‘He’s really protective of you, eh?’ fluisterde hij lichtelijk geamuseerd.

 

            Zacht knikte ik. ‘Yeah, he’s always been like that with all of his girl friends. It’s not going to take long for one of us is getting proposed to get married to and so I’m just feeling for this poor guy already. Not only is he going to have to ask the father for permission, but I’m pretty sure also Niall is going to have to give his blessing as well. That is going to be quite something…’ lachte ik zacht bij de gedachten aan Brian en Eimear. ‘Even though he can be a real pain, he’s just looking out for us like a big brother. He means so well and he’s a true sweetheart. Just ignore his rude behaviour towards you and any other guy for that matter.’

 

            ‘What guy?’ kwam Niall terug aan de keukentafel. Hij zette een kan met water en drie glazen voor ons neer.

 

            Glimlachend schudde ik mijn hoofd. ‘Nothing. We were just talking about you and how you’re such a good friend,’ vertelde ik de man eerlijk, waarbij ik zijn hand vastpakte. ‘You’re a gem.’

 

            Niall gaf mij een kus op mijn hand, maar bleef mijn hand vasthouden. ‘You too, lovely,’ bedankte hij mij, waarna hij Seraiah uitdagend aankeek. ‘Whoever brings home the most beautiful woman, deal?’

 

            ‘That’s not a game,’ sprak Seraiah verontwaardigd.

 

            Lachend keek ik Niall aan. ‘You can’t be serious. That is so sexist,’ bracht ik er tegenstrijdig in.

 

            ‘No, it is called life. We’re not being jerks, we’re just going to have a good time. Right, Hunter?’ vroeg hij zijn vriend om met hem in te stemmen. ‘This way he will put in a little effort to get over his ex.’

 

            Seraiah schudde ongelovig zijn hoofd. ‘Yeah, sure,’ mompelde hij, voordat hij zich weer richtte op zijn bord.

 

 

 

 

 

Niall had zijn assistent van zijn management gebeld, zodat hij kon regelen dat er om tien uur een auto klaarstond voor het huis. Deze zou ons naar één van Niall zijn favoriete clubs toebrengen, waar wij schijnbaar gebruik mochten maken van de VIP lounge. Volgens mij zou ik nooit aan deze leefstijl kunnen wennen.

 

            Behoorlijk ongemakkelijk keek ik de VIP lounge rond. Het bevond zich op de bovenste verdieping van deze gigantisch grote club. Zojuist waren wij met beveiliging naar boven gebracht, iets dat wel nodig was geweest. Verschillende vrouwen hadden aan de overhemden van Niall en Seraiah getrokken, terwijl er met mobiele telefoons vele foto’s werden gemaakt.

 

            Daarentegen was het hierboven rustig. Hoewel de muziek hier even luid klonk door de speakers als beneden, stonden de meesten met elkaar te dansen en te praten of zaten zij een drankje te nuttigen op één van de fel gekleurde loungebanken. Toch maakte het uiterlijk van de meeste vrouwen mij dat ik mij ongemakkelijk voelde. Naar mijn weten hoorde ik hier absoluut niet thuis tussen deze fotomodelachtige mensen.

 

            ‘Can I get you two something to drink?’ vroeg Seraiah aan Niall en mij, voordat hij Niall vragend aankeek. ‘The same as usual?’ Niall knikte, waarna Seraiah op mijn antwoord wachtte. ‘What can I get you, lovely?’

 

            Afgeleid keek ik naar Niall, die aangesproken werd door een paar bekenden van hem. ‘A Long Island Iced Tea, please,’ antwoordde ik Seraiah dan toch.

 

            Na mijn antwoord liep Seraiah naar de bar toe en stond Niall nog steeds te praten met degenen die hij hier was tegen gekomen in de club. Het voelde behoorlijk oncomfortabel om daar zo alleen te staan te midden van deze club, waarop ik maar besloot om Seraiah te volgen. Toch bleef ik vertwijfeld staan toen ook hij van alle kanten begroet werd door bekenden bij de bar. Gelukkig zei hij hen alleen gedag, waarna hij zich omdraaide bij de bar met de bestelde drankjes in zijn handen. Met een glimlach liep hij naar mij toe en gaf mij mijn drankje aan.

 

            ‘Thanks. Don’t leave me alone here, please,’ verzocht ik met een ongemakkelijke glimlach terug.

 

            Seraiah keek mij geruststellend aan. ‘I won’t,’ beloofde hij.

 

            Niall stelde mij voor aan zijn vrienden, waarna één van hen mij vroeg met hem te dansen. Dat was helemaal prima met Niall, zolang het Seraiah maar niet was, had ik het idee.

 

 

 

 

 

 ‘Hey, there!’ Seraiah kwam naast mij staan aan de bar. ‘Are you enjoying yourself?’ vroeg hij peilend.

 

            Vertwijfeld haalde ik een schouder op. ‘Yeah, sure,’ hoorde ik zelf ook hoe ik niet al te overtuigend klonk. Met een verontschuldigende blik keek ik de man aan. ‘Sorry, this is not really my scene, I guess.’

 

            Seraiah leunde met zijn beide onderarmen op de bar. ‘Ah, that’s okay. I can totally relate,’ vertrouwde hij mij toe. ‘What’d you say if we get out of here to go somewhere more quiet?’

 

            Argwanend keek ik de man aan. ‘I beg your pardon?’ vroeg ik afhoudend, de geruchten en zijn reputatie kennende.

 

            De man keek mij lachend aan. ‘Not like that. Let’s just get out of here, okay?’ herhaalde hij zijn voorstel.

 

            Nadenkend roerde ik met het rietje in mijn halflege drankje, voordat ik weer opkeek. ‘Alright, then. Yeah, let’s get out of here. I just have to tell Niall I’m leaving, okay?’ antwoordde ik de man toen.

 

            Seraiah knikte begrijpend en gebaarde mij Niall te zoeken. Het duurde even voordat ik hem tussen de volop dansende mensen vond. Lachend trok hij mij naar zich toe en maakte mij dat ik met hem danste.

 

            ‘I think I’m gonna go!’ probeerde ik mijzelf verstaanbaar te maken ondanks de luide popbeat.

 

            Niall keek mij onmiddellijk met een zielige pruillip aan. ‘Why?’ vroeg hij verontwaardigd.

 

            ‘It’s late and loud,’ sprak ik terug. ‘I still have your spare key, alright?’

 

            Mijn beste vriend keek even bedenkelijk naar het meisje dat hij had weten te versieren en hevig zijn aandacht probeerde te winnen door te schuren tegen een andere man. Hij knikte vervolgens goedkeurend en drukte een kus op mijn wang.

 

            ‘See you at home!’ groette ik en gaf de man een kus op zijn wang terug.

 

            Geduldig wachtte Seraiah op mij bij de bar. Hij schonk mij een warme glimlach, voordat hij recht stond en met mij meeliep richting de trap naar beneden toe.

 

            ‘Wait! This is like my favourite summer song!’ stopte ik ineens mijn pas bij het horen van de bekende beat die ingezet werd.

 

            Seraiah keek mij argwanend aan. ‘Oh, c’mon!’ probeerde hij mij mee weg te trekken.

 

            ‘Dance with me, please?’ verzocht ik met een lieve glimlach.

 

            Afkeurend keek de man mij aan. ‘No,’ was zijn abrupte antwoord. Toch bleef ik hem smekend aankijken. ‘I’m not going to dance to my own song.’

 

            Verbouwereerd keek ik de man voor mij aan. ‘Your song?’ vroeg ik verwonderd.

 

            Ditmaal keek Seraiah mij smekend aan. ‘Oh, let’s just go, alright?’ verzocht hij mij nogmaals, waarop ik nog altijd verbaasd achter hem aanliep.

 

 

 

 

 

‘So like how many songs have you written?’ vroeg ik de man benieuwend.

 

            Er verscheen een frons op het gezicht van de man tegenover mij. ‘Thousands,’ antwoordde hij toen niet-wetend. ‘A lot and I wouldn’t remember all of them. So that’s why it’s nice to give some of my work to others, you know.’

 

            Begrijpend knikte ik. ‘That must be nice, yes. Hearing other people singing your words… You’re a great artist and writer,’ complimenteerde ik de man.

 

            Seraiah nam nog een hap van zijn hamburger. Geïntrigeerd nam ik hem in mij op. Hij wilde overduidelijk niet reageren op mijn zojuist gemaakte compliment, drong tot mij door.

 

            ‘I work with mentally challenged people,’ vertelde ik toen maar.

 

            De man keek mij bewonderenloid aan. ‘Wow, now that’s a real important job you’ve got there,’ sprak hij hoorbaar gemeend. Hij sprak met hetzelfde ontzag zoals hij over zijn vrienden sprak, merkte ik op. ‘You’re a good person, Fearne.’

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘Why do you always talk so… So distinguished?’ vroeg ik toen maar gewoon.

 

            Seraiah lachte een warme lach. ‘I suppose my mum raised me well,’ was zijn simpele antwoord.

 

            Het was aangenaam in het avondcafé. Na een avond doorgebracht te hebben in een club vol met alcohol en muziek was het fijn om even rustig iets te eten en te drinken. Op de achtergrond klonk jaren zeventig muziek en wij waren de enige klanten, nadat net twee andere stellen de zaak hadden verlaten. Eigenlijk was dit het beste hoe ik mij vermaakt had deze avond.

 

            Voor een lange tijd bleef het stil tussen Seraiah en mij, maar het was geen vervelende stilte. Hij was het soort type mens waarbij het fijn was om stil te zijn, gewoon omdat het duidelijk was dat hij een goedbedoelend iemand was. Daar was ik na vanavond wel achter gekomen, aangezien hij zijn belofte om mij niet alleen te laten had waargemaakt. Zodra ik weer even alleen was geweest, kwam hij al gauw weer naast mij staan en het was zo lief geweest.

 

            Stiekem nam ik de man in mij op. Hij had vrij rechte wenkbrauwen boven zijn beroemde hazelkleurige ogen, maar keek niet streng. Moest ik eerlijk zijn dan had hij niet de meest mooie neus, maar wie had dat nu werkelijk? Daarentegen had hij perfect gevormde lippen, zoals iedere tekenaar deze zou willen tekenen. Zijn kaaklijn was sterk gevormd en mocht ik dan toch artistiek denken, dan had hij hoge jukbeenderen zoals beroemde beeldhouwers gebruikt hadden in klassieke beelden. Feitelijk was hij mooi, maar niet overdreven. Toch begreep ik waarom zijn vriendelijke gezicht vele vrouwenharten in kon nemen, zeker met zijn speelse krullen die zijn gezicht sierden.

 

            ‘You’re staring at me,’ betrapte Seraiah mij.

 

            Vlug schudde ik mijn hoofd, hoewel ik mijn wangen al rood voelde kleuren. ‘No, no… Sorry, I’m just tired,’ probeerde ik er onschuldig onderuit te komen.

 

            ‘Drink up your drink and I’ll take you home,’ sprak Seraiah bemoedigend, wijzend naar mijn koffiemok.

 

            Zodra ik mijn kop koffie had opgedronken, bracht Seraiah mij na een taxirit tot aan Niall zijn voordeur thuis. Nogmaals bedacht ik mij hoe lief ik deze man vond. Het was niet dat geen enkele andere man dit zou doen, maar nog nooit had iemand dit voor mij gedaan. Behalve mijn mannelijke vrienden dan, maar ik vond niet echt dat het meetelde in dit geval.

 

            ‘Thank you. You’ve been good to me tonight,’ bedankte ik de man met een dankbare glimlach.

 

            Seraiah knikte bedankend. ‘You’re welcome,’ klonk hij opnieuw zo beleefd.

 

            Na Niall zijn huissleutel gevonden te hebben in mijn tasje, opende ik de voordeur. Heel even twijfelde ik erover om Seraiah nog even binnen te vragen, zodat ik niet geheel alleen zou zijn in dit huis dat mogelijk miljoenen waard kon zijn. Misschien was het niet zo heel erg veilig met alleen mij hier, aangezien ik nog best wel eens een kluns kon zijn.

            ‘Oh, Fearne?’ Bij het horen van mijn naam draaide ik mij gelijk weer om naar Seraiah. Voordat ik het goed en wel door had, had hij een kleine kus op mijn lippen gedrukt. ‘I win,’ fluisterde hij mij zacht toe.


Reactie schrijven

Commentaren: 0