– 5 –


 

‘Thank you,’ bedankte ik Niall bij de ingang van het hotel. ‘For everything tonight. You’ve been amazing to me. Well, that and I can’t wait to read the book you’ve bought me. But I’m pretty sure I’ll love it, so thanks again.’

 

            Niall knikte goedkeurend. ‘Yeah, of course. Anytime you need me, don’t be afraid or too stubborn to ask,’ zei hij mij beslist, terwijl hij zijn beide handen in zijn jaszakken stopte. ‘I hope you do like the book, but I’ve heard it’s good, so…’

 

            Heel even keek ik naar het boek vol verzamelingen van ondergewaardeerde gedichten in mijn handen. ‘Me too,’ glimlachte ik en twijfelde even. Vervolgens gaf ik Niall dan toch onhandig een knuffel. ‘You’re the best.’

 

            ‘You know, I don’t want to make this about me knowing what you’re feeling, but… In some sort of way I lost both my parents too and so I’d like to say that I’m trying to understand what you’re going through,’ klonk Niall behoorlijk serieus toen hij zichzelf lostmaakte uit onze omhelzing.

 

            Toen Niall pas zeven jaar oud was geweest, probeerde zijn moeder haar man te vermoorden om verschillende redenen. Na de gefaalde moordpoging van zijn vrouw overleefde de vader het ternauwernood en werd zij opgepakt en veroordeeld voor haar gepleegde misdaad. Jeugdzorg bracht Niall en zijn twee jaar oudere zus Siabh onder bij de broer van hun vader. Hun oom deed fantastisch zijn best om de twee kinderen zo goed als dat hij kon groot te brengen, terwijl hun moeder jarenlang vastzat in de gevangenis en hun vader emigreerde naar Australië en om vervolgens nooit meer iets van zich liet horen.

 

            Daarop haalde ik mijn schouders op. ‘You did lose both of them and I’m glad you said that. It makes me feel like I’m not alone in all of this. What you did tonight meant a lot. Actually, I don’t even know why I was dreading to go to Veren’s tonight, but you made it bearable. Guess I’m just missing my mum around these holidays and…’ stierf mijn stem langzaam maar zeker weg en wendde ik mijn blik af van de man voor mij.

 

            ‘It’s hard,’ ontkende Niall niet. ‘But I promise you, it gets better every year. And we’re not going anywhere, Fearne. We will be here for you every single year, I promise you.’

 

            Met een dankbare glimlach veegde ik een verdwaalde traan weg toen ik weer naar Niall opkeek. ‘I know,’ fluisterde ik geraakt. ‘And I’m so glad I convinced my dad to come here. Honestly, I don’t know what I would’ve done without you guys.’

 

            Niall schonk mij een vertederde glimlach terug, voordat hij mij nogmaals in een knuffel trok. ‘We should really see each other more often,’ mompelde hij tussen mijn donkere lokken. ‘That should be our New Year’s resolution, don’t you think?’

 

            Onmiddellijk knikte ik vergenoegd. ‘I totally agree on that,’ stemde ik blij in.

 

 

 

 

 

De anderhalve week die mijn vader en ik gespendeerd hadden met onze vrienden tijdens de feestdagen in Ierland gingen razendsnel voorbij. Veel te snel, maar het had ons beide veel goed gedaan. Het weerzien van alle vertrouwde gezichten die ons zo warm verwelkomd hadden bij hen thuis hadden ons het fijne gevoel van een warme familie gegeven. Zonder het te beseffen was dat hetgeen dat wij het meeste aan mijn moeder misten, hoe zij ons een complete familie had gemaakt.

 

            Eenmaal terug in Nederland geraakten mijn vader en ik toch al gauw weer vast in het patroon dat ontstaan was sinds mijn moeder overleden was. Beiden stortten wij ons graag in ons werk om het gevoel van gemis een klein beetje op te kunnen vullen. Spijtig genoeg zat ik nog steeds met een nul-urencontract en werkte ik vrijwel slechts alleen als invalkracht bij de zorginstelling waar ik een baan had gekregen. Ondertussen zocht ik dan ook nog vurig door naar een vaste baan met meer zekerheid en bovendien een regelmatig salaris.

 

            Toen ik die maandag aan mijn late dienst begon, haalde ik rond twee uur ’s middags één van de cliënten van de thuiswoning op van de dagopvang. Hij had op de maandagmiddag en de vrijdagochtend vrij, aangezien hij al aardig op leeftijd was. Nog altijd hield hij volop van de creatieve bezigheden, maar evenveel hield hij van een kop koffie en daarom had ik besloten om hem mee te nemen naar de stad. Gezien zijn geestelijke beperking was zijn wereld niet zo groot en was dit uitje al een hele ervaring.

 

            Samen zaten de cliënt en ik even later op een terras in de redelijk warme winterzon. Hij keek triomfantelijk om zich heen naar alle voorbijgangers, die heen een weer liepen in de winkelstraat. Zoals hij genoot van dit simpele moment, genoot ik evenzeer. Toch werd ik gestoord door mijn mobiele telefoon die ik steeds hoorde trillen in mijn handtas.

 

            Pas toen de cliënt en ik weer in mijn auto zaten, om terug te gaan naar de thuiswoning, checkte ik mijn mobiele telefoon. Het was Niall die mij al wel vier keer geprobeerd had te bellen. Eenmaal terug in de thuiswoning weer gesetteld te zijn en het één en ander met mijn collega besproken te hebben, liep ik naar de keuken toe om Niall terug te bellen. Onder het mom van het koken pakte ik de bak aardappels er alvast bij om deze ondertussen te schillen aan het aanrecht.

 

            ‘Finally!’ nam een stem op, die ik niet geheel herkende als die van Niall.

 

            Moeilijk hield ik mijn mobiele telefoon tussen mijn oor en schouder. ‘Yeah, what are you calling me for at work?’ wilde ik weten, terwijl ik de eerste aardappel begon te schillen.

 

            ‘Sorry, I didn’t know you had to work. It’s just that I’m not feeling so well and I just need someone to blather to,’ klonk Niall inderdaad niet helemaal in orde.

 

            Verward liet ik de aardappels voor hetgeen dat zij waren. ‘What’s going on?’ vroeg ik bezorgd. ‘You sound a little weird.’

 

            Niall kreunde geërgerd. ‘Yeah, I’m ill. Stupid flu!’ verzuchtte hij hees.

 

            ‘You’re calling me because of the flu?’ vroeg ik verontwaardigd terug. ‘Can’t you call Siabh to come over to keep you company?’

 

            Mijn beste vriend klonk gepikeerd. ‘No, she’s back home in Ireland. She can get into labour at any moment now. Killian doesn’t want to miss the birth of his first nephew, so he’s staying with her and Alex,’ sprak hij op een zielige toon. ‘You see, no one is able to pay me a visit.’

 

            ‘Then call some of your other friends in London. Someone of your mangement even. Because I can’t talk right now, Niall,’ probeerde ik de man duidelijk te maken.

 

            Niall zuchtte dramatisch. ‘I can’t. Everyone’s at work, so that’s why I was hoping you’d be off. Besides, my management is mad at me,’ ging hij op een klagerige toon verder.

 

            Vermoeid leunde ik tegen het aanrecht aan. ‘Why?’ vroeg ik dan toch wel nieuwsgierig.

 

            ‘I’m ill!’ herhaalde Niall, alsof dat alles moest verklaren.

 

            Met mijn ogen voor een moment gesloten schudde ik mijn hoofd. ‘Right. Well, I’m working till ten, so I won’t be home until eleven. If you want, I can give you a call then. Otherwise we’re going to have to talk tomorrow. Until then, I hope you’ll survive,’ mompelde ik met een kleine lach.

 

            ‘Yeah, I’ll try,’ hoestte Niall weldegelijk hoorbaar ziek.

 

            Een meelevende glimlach verscheen op mijn gezicht. ‘Okay, so I’ll call you back when I’m home,’ beloofde ik. ‘I have to start making dinner now.’

 

            ‘What are you making?’ vroeg Niall verlekkerd. ‘Can’t you come over and make me some of your mum’s famous cally?’

 

            Mijn hart sloeg een slag over en ik viel even stil. Voor heel even wist ik niet hoe te reageren op de woorden van Niall, die onverwachts heel wat herinneringen losmaakten. Behalve dat iedereen van mijn moeder haar beroemde cally hield, was het mijn lievelingsgerecht en maakte zij het op al mijn speciale momenten.

 

            ‘Fearne? Are you still there?’ klonk de man bezorgd. ‘I’m sorry, I didn’t mean to… You know, it’s just that I can’t keep any food down and I’m starving and so everything–’

 

            Direct schudde ik mijn hoofd. ‘It’s okay,’ sprak ik snel. ‘Sorry, it just took me by surprise, that’s all. Although I’d love to make you my mum’s famous cally.’

 

            ‘Cool. What time you’re coming over?’ vroeg Niall direct uiterst serieus terug.

 

            Vervolgens ging het telefoongesprek tussen Niall en mij daadwerkelijk over wanneer ik naar Londen toe zou kunnen komen om voor hem Irish Poundies te maken, terwijl ik verder ging met het schillen van de aardappels. Wel, het was niet alsof ik de aankomende week iets beters te doen had met mijn lege werkrooster.

 

            ‘Hoe gaat het hier?’ vroeg mijn collega, die het klaargezette dienblad met limonade voor de cliënten op kwam halen.

 

            Onschuldig haalde ik mijn schouders op. ‘Blijkbaar ga ik morgen naar Londen,’ sprak ik nog altijd verwonderd over het idee.

 

 

 

 

 

Niall lachte hartelijk om mijn doorweekte verschijning toen ik zijn huis binnenliep. Ondanks dat ik compleet natgeregend was, gaf hij mij alsnog een knuffel om mij te verwelkomen in zijn nieuwe thuis.

 

            Met een lach duwde ik de man weg. ‘I’m soaked,’ mompelde ik en trok mijn natte parka uit, gevolgd door mijn schoenen. ‘Nice weather you’ve got here. Although this place is really something, like wow…’ Gefascineerd keek ik om mij heen in de prachtig grote woonkamer. ‘This is all yours, eh?’

 

            De woonkamer had een hoog plafond en langs de muren stonden even hoge boekenkasten en schappen gevuld met boeken en zinloze, maar mooie decoraties. Bij binnenkomst aan de rechterkant van de voordeur zat een openkeuken en daarboven stopte het hoge plafond, omdat daar een balkon was met daarachter twee deuren. Hoewel de keuken aangrenzend was aan de woonkamer, had de woonkamer een gezonken vloer. Wat zich aan de linkerkant van de voordeur bevond, wist ik nog niet doordat ik de gang niet ingekeken had bij binnenkomst, maar ik was er zeker van dat het net zo luxueus en mooi was zoals hetgeen dat ik zo in een oogopslag gezien had.

 

            ‘All mine,’ reageerde Niall en haalde bescheiden zijn schouders op. ‘I’ll show you around after you’ve got settled. Can I get you anything to drink? Perhaps prepare you something to eat, are you hungry?’

 

            Met lichte argwaan keek ik de man aan. ‘You were supposed to be ill and I got here to take care of you. Not the other way around,’ verweet ik hem met een achterdochtige blik.

 

            ‘I know, but I’m feeling much better today. Maybe it was just a twenty-four hour thing,’ dacht Niall hardop na, waarna hij mij uiterst onschuldig aankeek. ‘So what will it be? A warm cup of tea?’

 

            Glimlachend knikte ik. ‘That’d be lovely,’ antwoordde ik. ‘So where can I change into some dry clothes?’

 

            Niall wees naar de gang. ‘Second door on the right, there’s a bathroom. You can take a shower to warm up if you’d like,’ bood hij mij aan. ‘Go ahead and I’ll make sure to have the tea ready in fifteen minutes.’

 

            Dankbaar knikte ik naar mijn beste vriend. ‘Thanks!’ bedankte ik hem, voordat ik mijn tas oppakte naast de voordeur en naar de badkamer toeliep.

 

            Zodra ik de deur van de badkamer opende keek ik vol verbazing om mij heen. Wow… Nogmaals, wow! Hierbinnen was het net een luxe sparesort! Verwarmde keramische tegels bedekten de vloer en het meeste badkamermateriaal was gemaakt of afgewerkt met eikenhout. De verschillende palmplanten in hoge potten maakten deze ruimte helemaal af.

 

            In vijftien minuten terug zijn voor de thee met Niall? Wel, ik zou hard mijn best moeten doen om de rest van mijn verblijf niet hier door te brengen in deze badkamer.

 

            Vlug trok ik mijn natte kleren uit, voordat ik de douchecabine binnenstapte. Heel even keek ik opmerkend naar het knoppenpaneel. Welk van al deze tientallen knopjes moest ik hebben om simpelweg het water te laten stromen? Lukraak drukte ik maar ergens op, in de hoop dat het zou werken.

 

            Een kleine gil verliet mijn mond toen van verschillende kanten meerdere stralen kwamen en ik soort van werd aangevallen door het water. Geschrokken probeerde ik dezelfde knop te vinden om het te laten stoppen.

 

            Meer dan vijftien minuten later kon ik eindelijk gedoucht en wel uit de douchecabine stappen, om mij af te drogen en aan te kleden. Het verbaasde mij dan ook niet dat er op de badkamerdeur geklopt werd toen ik nog mijn kleren aan het aantrekken was.

 

            ‘Everything alright in there?’ klonk de afwachtende stem van Niall.

 

            Gauw trok ik de trui over mijn hoofd, voordat ik de badkamerdeur een stukje opende. ‘Here’s a question for you…’ Niall keek mij vragend aan. ‘So what’s up with your shower? Why was it on mode “kill me”?’ vroeg ik zo casual mogelijk.

 

            Niall schoot in de lach. ‘It’s relaxing?’ was zijn simpele verweer.

 

            ‘I suppose being dead has its privileges,’ reageerde ik schouderophalend.

 

            Mijn beste vriend schudde nalachend zijn hoofd. ‘You know, I’ve got some leftovers from a barbecue. Shall I make that meat pizza you like?’ vroeg hij vervolgens.

 

            Glimlachend leunde ik in de deuropening. ‘Just tell me, did you lie to me over the phone?’ vroeg ik benieuwend.

 

            Niall keek mij beledigd aan. ‘Of course not! I’m just feeling a lot better than I did yesterday. You can make your mum’s famous cally tomorrow, but for tonight… Well, just make yourself at home,’ zei hij terug, voordat hij mij een ondeugende grijns schonk. ‘That and get dressed, because I can see your panties.’

 

            Hoofdschuddend duwde ik de badkamerdeur dicht en hoorde Niall lachend weglopen. Net toen ik mijn broek aan wilde trekken, dacht ik hem nog iets te horen zeggen.

 

            ‘Did you say anything?’ vroeg ik half hangend in de gang. Geschrokken trok ik mij direct terug, aangezien Niall niet de enige was geweest die in de gang had gestaan. ‘Never mind…’

 

            Zo snel als ik kon kleedde ik mij verder aan, fatsoeneerde mijn haar en deed alleen een beetje eyeliner en mascara op om er fris uit te zien. Toch lachte ik nog zacht in mijzelf om mijn stomme actie.

 

            Met een verontschuldigende blik liep ik vervolgens op de twee mannen af, die nog altijd stonden te praten aan het begin van de gang bij de voordeur. ‘Sorry about that,’ mompelde ik met een kleine glimlach.

 

            Niall wees naar de man naast hem. ‘Hunter, this is one of my best friends. Fearne, you probably already know this lad,’ sprak hij uit beleefdheid, hoewel hij verveeld klonk. ‘You aren’t staying for dinner, are you?’ Zonder daadwerkelijk op een antwoord te wachten, liep hij al richting de keuken.

 

            ‘Seraiah,’ verbeterde de man zijn vriend, waarna hij zijn hand naar mij uitstak. ‘Nice to meet you, Fearne.’

            Vriendelijk nam ik Seraiah zijn hand aan. ‘Nice to meet you too,’ sprak ik insgelijks.


Reactie schrijven

Commentaren: 0