– 4 –


 

Hoewel waarschijnlijk de meeste mensen de kerstcadeaus al wekenlang in huis hadden liggen, liepen Eimear en ik net zoals zovelen over de kerstmarkt die een dag voor Kerst gehouden werd. De kerstsfeer hing dan ook vrolijk in de frisse winterlucht en het was ontzettend gezellig. Ondanks dat de anderen van onze vriendengroep nog maar weinig contact hadden met Eimear, deed ik toch nog graag de moeite om haar vriendschap niet ook te verliezen. Eerlijk gezegd leek mijn goedbedoelde poging om alleen samen iets met haar te doen dan ook behoorlijk goed te lukken, want zij had maar een paar keer haar mobiele telefoon gecheckt en het was gewoon zoals vanouds.

 

            ‘So how are things going between you and Brian?’ vroeg ik oprecht belangstellend uit mijzelf.

 

            Meteen klaarde het gezicht van Eimear volledig op. ‘Really good, actually. You know, we’re spending Christmas at both our parents’ houses, which is pretty serious, right? Well, and we’re thinking about finding a place of our own,’ vertelde zij mij met een tevreden glimlach.

 

            ‘Really? That does sound pretty serious. So do you think that, you know… Do you think he’s the one for you?’ vroeg ik met een nieuwsgierige glimlach terug.

 

            Eimear knikte direct met volle overtuiging. ‘Yeah, I honestly think so. I mean, we’ve been together for such a long time now and we’ve been through so much together. Stuff I didn’t even share with you guys, so…’ mompelde zij en haalde een schouder op. ‘This is it, I guess. He is it, because he’s everything to me.’

 

            Blij gaf ik Eimear een vlugge knuffel. ‘I’m so happy for you!’ reageerde ik trots. ‘And he really does seem like a genuine nice guy, so if he’s good to you…’ Daarop haalde ik ook mijn beide schouders op.

 

            ‘Of course he is!’ glimlachte Eimear uitgelaten. ‘I can really see a future for the both of us.’

 

            Samen liepen Eimear en ik verder over de kerstmarkt en stonden stil bij verschillende kraampjes. Toch bleven de laatste woorden van mijn beste vriendin hangen in mijn hoofd. Nogmaals werd ik overvallen door de plotselinge realisatie dat ik vele dingen niet meer met mijn moeder kon delen in mijn verdere leven. Zij zou mij niet kunnen steunen als ik een vriend had en wij besloten om samen te gaan wonen en erger nog, zij zou niet op mijn bruiloft aanwezig zijn. Mochten mijn toekomstige man en ik kinderen krijgen, zouden zij geen tweede oma hebben en zou mijn moeder niet op hen kunnen passen of verwennen zoals alleen grootouders dat konden. Deze eerste Kerst zonder mijn moeder zou ik doorbrengen met mijn vrienden net zoals alle andere jaren en ik had er zelfs een beetje naar uitgekeken, maar nu ineens wilde ik niets liever dan ver wegkruipen onder mijn dekens in bed.

 

            De vrolijkheid van de mensen, de heerlijke geur van vers gebakken lekkernij en de feestelijke lichtjes en liedjes op deze kerstmarkt… Het kon mij allemaal gestolen worden.

 

 

 

 

 

Beschaafd stond ik weer op na mijn gebed gefluisterd te hebben op mijn knieën op de koude, marmeren vloer van de kerk. Het gevoel dat iemand zo goed als geluidloos de kerk binnen was gekomen, werd bevestigd toen ik een schaduw naast de mijne zag vallen.

 

            ‘Eimear told me you’d be here,’ klonk de zachte stem van Niall.

 

            Diep haalde ik adem in de hoop om niet te gaan huilen en keek met een geforceerde, waterige glimlach op naar de man naast mij. Hij keek slechts aandachtig terug en beantwoordde mijn gemaakte glimlach absoluut niet. In plaats daarvan pakte hij echter mijn hand vast en keek naar de vele brandende kaarsen voor ons. Ook al was het zo’n simpel gebaar, het maakte dat een eerste traan over mijn wang rolde.

 

            Zwijgend bleven wij enige tijd bij de vele brandende kaarsen staan, die over de hele dag al waren aangestoken. Hoewel het al elf uur was en de kerknachtmis van vanavond over een uur al zou beginnen, was het nog aardig rustig in de kerk. Allemaal kwamen wij hier met hetzelfde doel; bidden om God te bedanken voor het schenken van Zijn zoon en het herdenken van degenen die niet meer bij ons waren in deze tijd van het jaar. In dat moment voelde ik mij voor heel even niet meer zo alleen, zoals ik mij gevoeld had sinds de kerstmarkt van vanmiddag.

 

            Toen een oude man de kerk weer verliet en Niall en ik vrijwel weer alleen waren bij de brandende kaarsen, liet hij mijn hand los voor een moment. Hij pakte een kaarsje en stak deze aan door het lont bij de vlam van een ander kaarsje te houden. Vervolgens stapte hij weer naar achteren om naast mij te komen staan en pakte opnieuw mijn hand vast. Zacht gaf hij een kneepje in mijn hand om mij te laten weten dat hij er voor mij was en altijd zijn zou en met een zucht leunde ik met mijn hoofd tegen de schouder van mijn beste vriend.

 

            Nog heel even bleven wij staan in het licht van de tientallen kaarsen, voordat wij samen de kerk verlieten. Buiten vroor het zichtbaar, maar de kou deed mij juist goed. Het maakte mij dat ik weer helder na kon denken, terwijl Niall en ik samen naar het huis van Veren liepen.

 

 

 

 

 

‘There you are!’ verzuchtte Keara dramatisch, toen zij de voordeur voor Niall en mij opende bij Veren thuis. ‘We’ve been waiting for you two. C’mon in, hurry up!’

 

            Met een kleine glimlach draaide ik mij om naar Niall en hij gaf mij een bemoedigend knikje. Gerustgesteld stapte ik naar binnen toe, wetende dat iemand mij te hulp zou schieten mocht dat nodig zijn. Beide hingen wij eerst onze jas op aan de kapstok in de smalle hal, voordat wij achter Keara aanliepen naar de kleine, maar knusse woonkamer. Daar zat de rest van onze vrienden al gezellig met een drankje verspreid door de feestelijk versierde ruimte.

 

            ‘We need another glass of wine for Fearne!’ liet Ferelith weten, die duidelijk zelf al iets te veel wijn gedronken had.

 

            Lachend nam ik naast Veren plaats op één van de twee banken. ‘Where have you been?’ schoot deze mij gelijk toe. ‘Even Eimear was here before you showed up. Although she had to leave already.’

 

            ‘Of course she did,’ sprak Ferelith verveeld, terwijl zij mij een glas witte wijn aangaf en aan mijn andere zijde kwam zitten. ‘Drink up, you have some catching up to do.’

 

            Met een ongemakkelijke glimlach keek ik op. ‘Thanks,’ mompelde ik zacht.

 

            ‘Just be glad I found her, alright?’ merkte Niall op, voordat hij languit op de andere bank ging liggen. Daarop protesteerde Keara hevig, omdat hij nu met zijn benen over haar schoot heen lag. Hij keek haar zo onschuldig mogelijk aan. ‘What?’

 

            Keara schudde misnoegend haar hoofd. ‘You’re so annoying,’ mokte zij en sloeg haar armen demonstratief over elkaar heen. ‘Why didn’t you just stay in London, eh?’

 

            ‘I think we should start opening our presents!’ begon Eoghan, waarna hij knikte in de richting van al onze verzamelde kerstcadeaus onder de kerstboom. ‘You know, I’ve been looking at them for days now and we all know I’m just a little boy on the inside…’

 

            Ditmaal schudde Keara nog heviger haar hoofd. ‘No, it’s not midnight yet!’ verweerde zij direct.

 

            ‘Oh, c’mon! Don’t do this to me!’ bracht Eoghan er tegenin. ‘Please, you guys! I simply need to open just one!’

 

            Ferelith keek Eoghan waarschuwend aan toen hij dreigde naar de kerstboom toe te lopen. ‘Don’t you dare! You do this every year,’ verzuchtte zij afkeurend. ‘Just relax and sit down and wait another half hour, okay?’

 

            Eoghan liet zich weer in één van de comfortabele stoelen zakken. ‘And you two are so mean to me every year,’ sprak hij kinderachtig terug met zijn samengeknepen ogen richting Ferelith en Keara.

 

            Lachend schudde Veren zijn hoofd. ‘Be nice on Christmas Eve, man,’ grijnsde hij.

 

            ‘Is this routine going to take place on every Christmas Eve?’ wilde Niall even weten voor alle duidelijkheid. ‘Because I can live without it, you know.’

 

            Meteen knikte Veren instemmend. ‘Yes!’ sprak hij beslist. ‘So can I. Let’s just think of something else to make a tradition. Something like… How about telling some embarrassing stories to kill time?’

 

            ‘Because we don’t do that every day of the year already?’ vroeg ik met gespeelde onbenulligheid.

 

            Veren zijn gezicht betrok. ‘It’s a good idea!’ vond hij alsnog.

 

            Ferelith lachte zacht. ‘Yeah, what else is new?’ vroeg zij retorisch.

 

            ‘Okay, I’ll start! Remember Fearne her first real kiss?’ Meteen keek ik geschrokken op naar de man aan de andere kant van de woonkamer. ‘I think that was quite embarrassing,’ plaagde Eoghan met een knipoog.

 

            Niall lachte het hardst van allemaal. ‘I think we all remember that!’ grinnikte hij jongensachtig. Meteen keek ik hem waarschuwend aan. ‘Oh, c’mon, Fearne!’

 

            ‘Hey, I didn’t vote for the embarrassing stories! Why d’you gotta start off with me? If it was up to me, you could open all the presents you like!’ probeerde ik mijzelf te verdedigen. ‘Oh, stop laughing, you all!’

 

            Eoghan keek mij uitdagend aan. ‘You said I could open as many presents as I’d like?’ daagde hij mij verder uit.

 

            ‘No!’ riepen Ferelith en Keara tegelijkertijd.

 

            Zuchtend keek Eoghan de twee vrouwen aan. ‘Like I said, mean! So bloody mean! But fine, we’ve got loads of more embarrassing stories to bring up!’ grijnsde hij provocerend.

 

            ‘Hold on a second! I’d like to hear Fearne’s first kiss story again,’ ging Niall nog verder op het vorige onderwerp. Smekend keek ik hem aan, maar hij negeerde het simpelweg. ‘Eoghan just tells it so good!’

 

            Meteen schudde ik mijn hoofd. ‘Don’t you dare, Eoghan!’ waarschuwde ik scherp.

 

            Eoghan lachte hartelijk, voordat hij gemaakt kuchte. ‘Well, Fearne and I were standing–’ begon hij serieus aan het schaamtelijke verhaal.

 

            ‘Shut up right now or I’ll tell them the “period story” as well,’ glimlachte ik de man liefjes toe.

 

            Onmiddellijk keek Eoghan mij peilend aan, om te zien of ik het serieus meende. ‘You wouldn’t,’ probeerde hij uit te vinden of ik het echt zou overwegen om hem mee te nemen in mijn val.

 

            ‘Try me,’ daagde ik glimlachend uit.

 

            Ferelith leunde voorover op de bank om mij beter aan te kunnen kijken. ‘What “period story”? How come you’ve never told me this one before?’ wilde zij weten.

 

            ‘No, not the “period story”!’ sprak Eoghan bijna paniekerig, waarbij hij mij strak aankeek. ‘She never told you the story, because she’s promised me!’

 

            Keara zat gelijk rechtop om aandachtig te luisteren naar mijn verhaal. ‘Tell us!’ spoorde zij mij aan.

 

            ‘You’ve gotta tell us now,’ vond ook Niall.

 

            Veren knikte instemmend. ‘C’mon, tell us!” sprak hij nieuwsgierig.

 

            ‘Don’t!’ waarschuwde Eoghan nog zinloos.

 

            Nonchalant haalde ik mijn schouders op. ‘When I got my first ever period I was at Eoghan’s. He started crying like crazy, because he actually thought I was slowly going to bleed to death. So cute, he even told his parents to call an ambulance,’ kon ik het niet laten om het verhaal toch te vertellen.

 

            Zichtbaar stond ook nu Eoghan het huilen nader dan het lachen. ‘You promised!’ sprak hij mij donker toe. ‘All you girls are evil. I tell you, pure evil!’

 

            De andere vrienden schoten allemaal in de lach na het horen van het simpele verhaal. ‘That is so adorable!’ lachte Ferelith tot Eoghan zijn grote ergernis, iets waar Keara het helemaal mee eens was.

 

            ‘Aren’t you cute?’ grijnsde Niall zijn beste vriend toe.

 

            Veren stak zijn beide handen op om ons allemaal tot zwijgen te brengen. ‘Now wait a second…’ Wij keken hem allemaal benieuwend aan. ‘You still kissed her after you’ve seen her bleeding like that?’ wilde hij weten.

 

            Eoghan staarde Veren emotieloos aan. ‘What?’ vroeg hij moeilijk.

 

            Meteen keek ik de man naast mij ongelovig aan. ‘Shuddup, will you?’ vroeg ik lacherig.

 

            Niall schudde langzaam mistroostig zijn hoofd. ‘This conversation is so wrong for so many reasons, I don’t even know where to begin to describe how disturbed I am feeling right now,’ mompelde hij vol afgrijzen.

 

            ‘Okay, we’re done with the embarrassing stories!’ besloot Keara terplekke. ‘Can we just open the Christmas presents, please?’

 

            Enthousiast sprong Eoghan omhoog uit de stoel. ‘Finally!’ riep hij met een grote glimlach. Waarschijnlijk niet alleen omdat hij dan uiteindelijk toch zijn zin gekregen had, maar ook om klaar te zijn met de horrorherinneringen van jaren geleden. Al pakte hij niet als eerste een kerstcadeau voor zichzelf. ‘Okay, the first one I’ve got here is for Fearne. To make up for all the disgusting stories in the past few minutes.’

 

            ‘That is so sweet of you!’ lachte ik en pakte het kerstcadeautje aan van Eoghan. ‘Considering the fact that you’re “a little boy on the inside” and all.’

 

            Ferelith keek nieuwsgierig over mijn schouder mee. ‘Who’s it from?’ wilde zij weten.

 

            Aangezien het kerstcadeautje omgekeerd op mijn schoot lag, draaide ik deze om. ‘I don’t know, but the wrapping is lovely,’ merkte ik al op.

 

            Niall maakte een teleurgesteld geluid. ‘Oh, I knew I should’ve bought you just the wrapping paper!’ lachte hij hartelijk.

 

            Verontwaardigd keek ik op, voordat ik zacht lachte. Benieuwend naar hetgeen dat Niall mij gekocht zou hebben, richtte ik mijn aandacht weer op het kerstcadeautje op mijn schoot. ‘You even wrote me a card! I love cards,’ zei ik en maakte de vastgeplakte kerstkaart los van het dieprode, glanzende inpakpapier. ‘Oh… “From Niall”.’

            ‘And I really meant every word!’ bracht Niall in, voordat wij allemaal in lachen uitbarstten.


Reactie schrijven

Commentaren: 0