– 20 –


 

De volgende dag vroeg ik mij opnieuw hevig af waarom ik naar Londen was gekomen. Zolang Seraiah aanwezig was, kon ik beetje bij beetje de puzzelstukjes passen. Spijtig genoeg bracht ik de dag weeral alleen door. Verleidelijk keerde steeds de gedachten om Niall op te zoeken terug, maar ik probeerde deze hevig te onderdrukken.

 

            Tegen de tijd dat Seraiah thuiskwam, had ik de schoonmaakster geholpen met het schoonmaken van het hele appartement. Het was veel te gezellig om met haar te kletsen en te idioot om haar niet te helpen, aangezien ik toch niets beters te doen had. Verbazend genoeg verscheen Seraiah eind van de middag al weer thuis, net toen ik de deur uit had willen gaan om een beetje rond te lopen in de stad, op zoek naar een plek om avondeten te halen.

 

            ‘How was your day?’ vroeg Seraiah benieuwend, terwijl hij naar de koelkast liep voor een flesje water.

 

            Verveeld haalde ik mijn schouders. ‘Boring as ever. I was just about to head out for some fresh air,’ vertelde ik de man eerlijk. ‘Anyway, how about yours?’

 

            Seraiah nam een grote slok uit zijn flesje water. ‘Pretty good,’ knikte hij tevreden. ‘Now I was thinking, shall I make a reservation for dinner somewhere?’

 

            ‘Yes, I’d like that. Way better than my idea to buy greasy food at a tacky food stall, or something,’ glimlachte ik onschuldig.

 

            De man lachte zacht terug. ‘Alright. Get changed or freshen up, whatever you feel like. I’ll make us a reservation,’ zei hij mij.

 

            Om mij inderdaad om te kleden verliet ik de keuken, maar draaide mij toen weer bedachtzaam om in de opening van de keuken. ‘Oh, Niall? What should I be wearing, then?’ vroeg ik, aangezien ik geen idee had waar wij nu precies zouden gaan dineren. ‘What?’

 

            Seraiah keek mij vreemd aan. ‘Did you just call me Niall?’ wilde hij weten.

 

            Verward keek ik de man argwanend aan. ‘No?’ Had ik Seraiah Niall genoemd? Stom genoeg kon ik mijn eigen uitgesproken woorden niet meer herinneren. ‘Right?’ vroeg ik vertwijfeld.

 

            ‘You called me Niall,’ constateerde Seraiah ijzig.

 

            Mogelijk had ik Seraiah inderdaad Niall genoemd en dat was dan alleen maar te wijten aan het feit dat ik al de hele dag gedacht had aan mijn beste vriend. Dat zou ik hem nooit kunnen vertellen.

 

            ‘I’m sorry, but I didn’t even notice,’ probeerde ik er niet al te veel aandacht aan te besteden. Het zou alleen maar verdacht zijn om het te proberen te ontkennen.

 

            Seraiah had er zichtbaar geen zin in om hier over door te gaan. ‘Wear something fancy,’ mompelde hij onverschillig en pakte zijn mobiele telefoon erbij om een reservering te maken. Hij keek vragend naar mij op. ‘Did anyone call here today?’ Langzaam schudde ik mijn hoofd. ‘My publicist called me like a hundred times…’

 

            Ongemakkelijk bleef ik dan toch wachten, terwijl Seraiah zijn persagent terugbelde. Halverwege het verhaal van zijn persagent, liep Seraiah weg uit de keuken en naar de slaapkamer. Een onheilspellend gevoel nestelde zich in heel mijn lichaam. Seraiah Niall noemen en dan dit vreemde telefoongesprek, het kon niet veel goeds betekenen.

 

            Niet veel later kwam Seraiah met een dreigende houding terug gelopen. Hij liep recht op mij af en keek mij ziedend aan. ‘Get out, right now,’ verzocht hij mij nog redelijk behouden. ‘When I get back, you’re gone.’

 

            ‘What?’ vroeg ik ongelovig. ‘What is going on?’

 

            Seraiah liep langs mij heen, om uit de keuken zijn flesje water te pakken van de ontbijtbar. ‘You ought to know,’ sprak hij op een manier, alsof ik ergens bij betrokken zou moeten zijn. Onmiddellijk trok hij zijn jas weer aan en liep richting de voordeur. ‘I’m sure you’ll enjoy your stay at your beloved friends’ and spending all the filthy money you’ve earned and stolen.’

 

            ‘I don’t know what’s going on and I haven’t earned nor stolen any kind of money on nor from you!’ verweerde ik totaal overvallen. ‘What happened, Seraiah?’

 

            De man keek mij vol verbijstering aan. ‘You happened,’ was het laatste dat hij mij neerbuigend te zeggen had, voordat hij de voordeur opende en weer verdween.

 

            Compleet overvallen bleef ik staan waar ik stond. Wat was er gebeurd? Miste Seraiah soms nog meer geld? Zou de schoonmaakster dat dan stelen? Nee, toch? Verschillende gedachten schoten door mijn hoofd, maar toen drong tot mij door dat Seraiah ook onze “vrienden” genoemd had.

 

            Meteen pakte ik mijn mobiele telefoon en zocht op het internet naar wie de persagent van Seraiah was. Daarna belde ik het telefoonnummer dat ik gevonden had op de website van het persagentschap.

 

            ‘I couldn’t possibly tell you anything about any of my clients,’ was het koude antwoord van Seraiah zijn persagent. ‘Especially not since you’re involved in this story with mister Huntington.’

 

            Vermoeid schudde ik mijn hoofd. ‘But I’ve got nothing to do with it and I need to know what happened to fix things with Seraiah,’ probeerde ik de man duidelijk te maken.

 

            ‘Fix it, eh? How about staying away from the man for a change?’ stelde de man spottend voor vanaf de andere kant van de telefoonlijn.

 

            Niet veel later verbrak de persagent de telefoonverbinding, omdat hij mij toch niets te zeggen had. De moed ontglipte mij en ik liet moedeloos mijn schouders hangen. Waarschijnlijk zat er dan toch niets anders op dan mijn spullen te pakken en het appartement van Seraiah te verlaten.

 

 

 

 

 

Onderweg in de taxi naar Niall zijn huis belde ik Eimear. Zij was de enige die zo nu en dan reageerde op mijn tekstberichten en had zich nog niet gemengd en uitgelaten over het hele conflict rond Niall en mij. In de hoop dat zij mij kon helpen, legde ik haar in het kort het voorval met Seraiah uit. Verbazend genoeg luisterde zij oprecht naar mijn verhaal.

 

            ‘So you’re on your way to Niall?’ Op die vraag maakte ik een instemmend geluidje. ‘Tell the driver to turn around. I promise you, the last thing Niall needs to think is that he’s your second choice now Seraiah has dumped your ass,’ drong Eimear aan.

 

            Meteen volgde ik de raad op van Eimear en zei de taxichauffeur maar om te draaien naar het vliegveld. Thuis zou een veilige keuze zijn, hoopte ik. Vooralsnog was Eimear het daar mee eens.

 

            ‘Alright. Now let us find out what ticked off Seraiah. Let’s both search the internet. I say you call me when you’re waiting for your plane, okay?’ stelde mijn beste vriendin voor.

 

            Woorden konden niet zeggen hoe dankbaar ik was voor Eimear haar vriendschap in dat moment. Gerustgesteld en opgelucht vervolgde ik mijn weg naar het vliegveld. Daar boekte ik mijn retourvliegticket tegen een betaling om naar vanavond. Vervolgens checkte ik in en keek rond in enkele winkels om tijd te doden.

 

            Na een muffin te hebben gegeten als avondeten, iets meer dan dat zou ik niet wegkrijgen, keek ik rond in een boekenwinkel. Daar in schappen met magazines kreeg ik mijn antwoord op al mijn vragen van die avond. Tranen stonden in mijn ogen bij het zien van de vele covers van verschillende Britse tijdschriften. Privéfoto’s van Seraiah en mij, waarvan ik niet eens wist dat deze bestonden, waren afgedrukt met headlines zoals “Double Dutch” en “Hunter even blunter”. Het waren foto’s waarop ik dronken was en Seraiah stoned leek, omdat deze niet scherp genomen waren. Foto’s waarop wij uitbundig zoenden en het leek alsof er veel meer gaande was, waarbij onder geschreven stond dat ex-vriendin Savannah diep gekwetst was. Misschien nog wel het ergste van allemaal, foto’s met Islay op de speelplaats van gistermiddag.

 

            Met tranen in mijn ogen zocht ik naar mijn mobiele telefoon in mijn handtas om Eimear te bellen. ‘I know what happened,’ vertelde ik mijn beste vriendin, zodra zij mijn telefoonoproep beantwoord had.

 

 

 

 

 

Ergens had ik gehoopt dat als ik terug zou zijn in Nederland, dat ik dan rust kon vinden van hetgeen dat gebeurd was in Londen. Het leek wel alsof er stiekem een vloek hing rond die stad. Mocht dat zo zijn, dan heerste deze ook in Nederland en dat kon ik mij niet voorstellen. Ikzelf was schuldig aan de voorvallen en ik probeerde hevig een oplossing te vinden.

 

            Als eerste moest ik het goed zien te maken met Niall, nog steeds. Dan als tweede moest ik Seraiah duidelijk maken dat ik niets met The Fakers en de verkochte foto’s te maken had. Beiden leek onmogelijk. Elk vrije uur schreef ik een brief, een e-mail of een tekstbericht aan Seraiah, maar hij reageerde niet. Ondertussen probeerde ik contact te zoeken met mijn vrienden in Ierland, maar deze gaven nog steeds geen gehoor. Slechts Eimear was er voor mij, hoe gemeen het ook mocht klinken dat ik daardoor verrast was.

 

            Niall zelf rechtstreeks aanspreken, ik durfde het niet. Sinds hij mij afgezet had bij het vliegveld had ik hem niet meer gesproken. Misschien wachtte hij tot ik contact met hem opnam, maar ik wilde hem de ruimte geven om aan mij duidelijk te maken wat hij van mij verwachtte. Voor mijzelf had ik een limiet gesteld van vier weken, voordat ik zelf de stap naar hem toe zou zetten en deze vier weken waren nog niet voorbij.

 

            Onverwachts was daar dan toch een telefoonoproep van Niall. Tot mijn grote genoegen was ik net klaar met mijn avonddienst en liep ik naar de parkeerplaats waar mijn auto geparkeerd stond.

 

            ‘Hey,’ beantwoordde ik glimlachend de telefoonoproep.

 

            Niall kuchte ongemakkelijk. ‘Hey,’ groette hij terug. Voor een moment bleef ik stil en gaf hem daarmee de kans om te zeggen waarom hij belde. ‘So I’ve been thinking…’

 

            Ondanks mijn goedbedoelde poging viel Niall volledig stil. ‘About what?’ vroeg ik na een lange stilte.

 

            ‘I’ve been asking you over and Hunter’s been flying you in like a professional brasser, so I was thinking…’ Niall slikte hoorbaar moeilijk. ‘Maybe I could make time to come see you,’ kwam hij uiteindelijk uit zijn woorden. ‘Only if you’d like.’

 

            Hoewel ik onmiddellijk enthousiast wilde reageren, wist ik verbazend genoeg niet wat ik moest zeggen. Nadenkend leunde ik tegen mijn auto aan. ‘Yeah, I…’ Geweldig, nu viel ik stil. Zacht lachte ik om mijn stomme actie. ‘Well, yes. That I’d like,’ antwoordde ik glimlachend.

 

            ‘Alright. I’ll see what I can do and come back to you with a few options in my schedule,’ klonk mijn beste vriend waarachtig zakelijk. Alles wees erop dat hij zenuwachtig was en ik kon het niet helpen, het maakte mij ontspannen. Ik viel harder voor hem.

 

            Zacht knikte ik. ‘I’m looking forward to your call, mister Riordan,’ plaagde ik. Aan de andere kant van de telefoonlijn klonk een warme lach. ‘Niall, I love you.’

 

            ‘I love you too, Fearne,’ aarzelde Niall ditmaal niet.

 

            Na de telefoonverbinding verbroken te hebben stapte ik in mijn auto. Voor enkele minuten bleef ik nadenkend zitten achter het stuur. Mijn hart voelde zoveel lichter, hoewel ik er zeker van was dat deze overliep met liefde voor Niall. Glimlachend startte ik de auto en reed de donkere weg terug naar huis.

 

            Zoals gewoonlijk was mijn vader in slaap gevallen op de bank en dekte ik hem toe met een deken, voordat ik naar boven liep, naar mijn slaapkamer. Daar belde ik Eimear, in de hoop dat zij nog wakker was op dit late tijdstip.

 

            ‘Niall’s called me,’ vertelde ik toen mijn beste vriendin en ik het formele gedeelte voorbij waren in het telefoongesprek.

 

            Eimear lachte hartelijk. ‘Grand!’ reageerde zij opgewekt.

 

            Met nog altijd een glimlach op mijn gezicht schudde ik mijn hoofd. ‘Well, I have the feeling you’ve got something to do with it. He was so calm over the phone… Niall’s even said he loved me back,’ fluisterde ik ongelovig.

 

            ‘Maybe,’ sprak Eimear geheimzinnig. ‘But really, it was nothing. It was all Niall calling you. Although, I have to admit I have been talking to him.’

 

            Lipbijtend nam ik plaats op de rand van mijn bed. ‘What’d you say?’ vroeg ik nieuwsgierig.

 

            Eimear humde nadenkend. ‘I’ve been bringing up how bad you screwed up,’ bekende zij eerlijk. ‘And then I’d say every other girl would’ve handled the situations like you have.’

 

            ‘That was a bold move,’ sprak ik ongelovig. ‘But it worked. Eimear, thank you so much. I don’t know what to say.’

 

            Mijn beste vriendin bleef in haar vrolijke humeur. ‘It’s nothing,’ zei zij mij nogmaals.

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘Why’d you do this for me? The whole group is alienating you again as well,’ sprak ik mijn gedachten hardop uit.

 

            ‘You’d have done the same for me, even after everything that has happened. Do you know why I spent so much time with Brian? Unexpectedly we were expecting a little baby, but… But I lost it after only eleven weeks. That’s why we grew stronger together. Not because the group alienated me. I just felt astranged from you all and I chose to. After all that has happened I found myself and I’m happy with who I am today. Even if it was for eleven weeks, I grew up and realised I had to get real, living every second the way I wanted to. So if I felt happy wearing heels, I’d wear heels. Only live your life for you, unless you get yourself knocked up,’ grapte Eimear voorzichtig.

 

            Dat verhaal liet mij stilvallen. Eimear had ons nooit verteld over hetgeen dat klaarblijkelijk plaats had gevonden. Zo snel ik kon probeerde ik iets zinnigs te verzinnen om te zeggen, maar ik was te druk bezig met het verwerken van deze heftige informatie. Onze kleine Eimear die zwanger was geweest en ook nog eens een miskraam had gehad?

 

            ‘I’m sorry,’ was het enige dat zinvol leek om te zeggen.

 

            Mijn beste vriendin bleef vertwijfeld stil. ‘It’s been brutal, incredibly rough, but… Eventually I got my peace with it. Brian and I got out stronger together and so I’m thankful,’ sprak zij wijzer dan dat ik haar ooit had horen praten.

 

            Zacht knikte ik. ‘Now it makes a lot of sense why you’re so massively crazy about this lad. He truly is an amazing man, staying with you through the whole situation,’ complimenteerde ik diepgemeend.

 

            ‘Niall is this “truly amazing man” to you, I’m sure,’ verzekerde Eimear oprecht terug. ‘I’ve always seen the way you two look at each other. You’d be the only one to get his stupid jokes and put up with his right shit, sticking up for him no matter what he’d done. And he’d always take your side, whatever happened. That’s love, right? Only then you can stand through anything together.’

 

            Even haalde ik diep adem, in de hoop dat er dan geen tranen in mijn ogen zouden verschijnen. ‘It’s just… Honestly, I do not mean to hurt you, because I’m so thankful for you. But it just hurts that I have to hear this from you, instead of Ferelith,’ bracht ik hetgeen op dat mij het meest pijn deed deze afgelopen weken.

 

            ‘That’s because Ferelith has set her heart on Niall as well,’ vertelde Eimear mij toen zorgvuldig. De woorden bevroren al mijn gedachten. ‘Please, I do not mean to make things worse, but… She’s the one turning the others against you, but you have to understand where she’s coming from. Like, she doesn’t even want to admit to herself she’s in love with him and she really thinks she’s protecting Niall from you.’

 

            Dit was echt te veel informatie in één telefoongesprek. ‘Wherever Ferelith is coming from, she has to go back,’ mompelde ik ongelovig. ‘She’s my best friend! How could she stab me in the back like that?’

 

            ‘From her perspective you where the one backstabbing Niall. Niall knows, you know and I know that’s not true, but it’s looking bad from a distance. We know Niall has put you in a tricky situation asking you to go on tour with him, kissing you, forcing Seraiah out of his way… Ferelith doesn’t know all that and the others don’t know what to believe,’ probeerde Eimear mij behoedzaam uit te leggen.

 

            Vermoeid trok ik mijn benen op het bed en liet mij achterover vallen op mijn hoofdkussen. ‘Why has she never told me she was in love with him?’ vroeg ik mij hardop af.

 

            ‘That’s nothing to worry about. She’ll get over it,’ verzekerde Eimear mij. ‘Just look forward Niall coming your way, finally.’

            Bij de woorden van Eimear verscheen een kleine glimlach op mijn gezicht. ‘You’re right about that,’ beaamde ik met een verlangende zucht. ‘Finally.’


Reactie schrijven

Commentaren: 0