– 19 –


 

Voor meerdere dingen had ik te lang gewacht. Zo had ik het maar ternauwernood kunnen redden tussen Niall en mij, maar wij waren nog lang niet uit de gevarenzone. Tussen mijn andere vrienden en mij had ik zeker te veel tijd verspild om hen mijn kant van het verhaal te vertellen en geen van hen leek nog langer met mij te willen praten, omdat zij hierin de kant hadden gekozen van Niall. Wel, ik kon het hen dan ook niet kwalijk nemen, als ik heel eerlijk moest zijn. Bovendien had ik tot overmaat van ramp ook nog een kansrijk sollicitatiegesprek misgelopen door mijn afwezigheid, doordat ik weer enkele dagen door had gebracht in Londen.

 

            ‘Hoi,’ nam ik verveeld mijn mobiele telefoon op.

 

            Seraiah zijn warme stem groette mij vanaf de andere kant van de telefoonlijn. ‘Hey! When can I see you again?’ kwam hij meteen ter zake, omdat hij hoogstwaarschijnlijk aan het werk was op de filmset.

 

            Bij het horen van de vertrouwde stem sloop er ongemerkt toch een kleine glimlach rond mijn lippen. ‘Hey, you,’ groette ik terug. Direct een antwoord geven wilde ik niet. Misschien was Londen toch niet zo’n geweldige plek om al mijn vrije tijd door te brengen, sinds ik daarmee een puinhoop van mijn leven wist te creëren.

 

            ‘Could I invite you as my plus one to this engagement party?’ ging Seraiah onverstoorbaar verder. ‘You know my best friend Nathan, right? He and his fiancée finally found the time in their busy schedules to throw a good old engagement party.’

 

            Wow. Daarvan viel ik even stil. Seraiah was wel heel serieus bezig, nu hij mij uit wilde nodigen voor het verlovingsfeest van zijn allerbeste vriend en zijn verloofde. Nathan zijn verloofde was namelijk de nicht van Seraiah zijn ex-vriendin en zij zou ongetwijfeld aanwezig zijn bij deze speciale aangelegenheid.

 

            ‘Seraiah…’ begon ik ongemakkelijk. ‘Do you honestly think this is a great idea? Because I know Savannah will be there and I wouldn’t want to be the one causing you trouble.’ Hij weigerde vaak genoeg haar naam uit te spreken, maar ik zou er niet omheen draaien, aangezien alle verhoudingen al veel te ingewikkeld waren geworden.

 

            De man zweeg lang genoeg om aan te duiden dat hij nadacht over mijn woorden. ‘Well, I’d like it if you’d come with,’ sprak hij toen redelijk kortaf voor zijn doen. ‘Let me know.’

 

            Geweldig. Niet veel later hing Seraiah op met het excuus dat hij geroepen werd om terug te keren naar de filmset. Fijn, nog iemand die ik van mij wegstootte.

 

 

 

 

 

‘Door het juiste te willen doen, heb ik juist steeds het meest verkeerde gedaan. Zoals Seraiah, hij weet dat onze relatie niet echt is en maakt zich er zeker van dat ik dat ook weet, maar hij maakt dat het zo juist voelt tussen ons. Gewoon doordat wij elkaar nodig hebben, op de één of andere manier. Maar Ferelith weigert mijn oproepen te beantwoorden en wij hebben nog nooit zo lang niet met elkaar gesproken,’ vertelde ik maar open het hele verhaal aan Veronica, op de bank bij haar thuis.

 

            De vrouw schonk ons nog een kop thee in. ‘Misschien is het ook niet zo’n heel slecht idee om even afstand te nemen van alles en iedereen daar, om jou te concentreren in het hier en nu,’ sprak zij wijs als een heuse hulpverleenster. Er verscheen een kleine glimlach op mijn gezicht bij het horen van die woorden, omdat ik deze vaak genoeg had gezegd tegen anderen. ‘Ongetwijfeld heb jij iets goed te maken in jouw relatie met Niall, maar dat is iets tussen jullie twee en daar hebben jullie vrienden niets mee te maken, hoe goed zij het ook zullen bedoelen.’

 

            Zacht schudde ik mijn hoofd. ‘Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.’ Een zucht verliet mijn lippen. ‘Ik zal toch zelf degene moeten zijn die het met hen goed zal maken,’ mompelde ik schouderophalend.

 

            ‘Maar niet nu direct,’ viel Veronica mij bij. ‘Voor nu zou jij er goed aan doen om de dingen uit te zoeken met Niall en Seraiah. Dan bedoel ik vooral voor jouzelf. Wat is het dat jij wilt, Fearne?’

 

            Nogmaals schudde ik zacht mijn hoofd. ‘Geen idee,’ antwoordde ik verward. Vervolgens lachte ik zacht om een kleine gedachte waar ik ineens aan moest denken. ‘Mijn moeder zou mij gezegd hebben er alles voor te geven om Niall terug te krijgen. Zij mocht Niall meer dan al mijn andere vrienden.’

 

            ‘Het is nooit te laat en jij bent nooit te oud om naar jouw moeder te luisteren,’ zei Veronica hetgeen dat er gezegd moest worden.

 

            De glimlach vervaagde, maar het fijne gevoel van de gedachten over en van mijn moeder bleven hangen. ‘Ja…’ fluisterde ik bijna. Mijn mobiele telefoon liet mij opschrikken, het was een inkomende oproep van Keara. ‘Sorry, deze moet ik even nemen.’ Verontschuldigend liep ik de telefoonoproep beantwoordend naar de keuken toe. ‘Hey, you!’

 

            Keara klonk niet zo enthousiast. ‘Hey. I’m calling to ask you what’s going on. Everyone’s talking shit about you,’ kwam zij verhaal halen.

 

            Dit was misschien mijn kans om dingen recht te zetten met mijn kant van het verhaal. Zodoende vertelde ik Keara alles eerlijk. Over hoe de dagen gegaan waren toen ik bij Niall thuis en samen met hem op tournee was geweest en over hoe ik Seraiah had leren kennen. Ik liet geen enkel moment uit, om het verhaal zo waarheidsgetrouw mogelijk te weergeven.

 

            Toen zei Keara hetgeen dat ik niet aan had zien komen. ‘I’m with the others on this one, I’m sorry,’ reageerde zij na alles aan te hebben gehoord.

 

            Verslagen eindigde ik het telefoongesprek. Ik verachtte mijzelf erom dat ik niet begreep hoe Keara dit had kunnen zeggen. Alles had ik verteld, ook de fouten die ik gemaakt had en ik had het zelfs toegegeven. De waarheid en het erkennen van mijn eigen fouten was niet genoeg geweest om te voorkomen dat mijn vrienden genoeg van mij hadden.

 

            ‘Geen goed gesprek?’ peilde Veronica toen ik weer bij haar kwam zitten op de bank. Zacht schudde ik mijn hoofd. ‘Wel, ik hoorde hoe jij jouw verhaal uitlegde. Seraiah zijn deel klopt gewoon niet in het plaatje. Jouw keuzes zijn mij duidelijk, maar jouw vrienden kennen Niall en zullen nooit begrijpen waarom jij hem afwees. Het lijkt erop alsof jij alleen af bent gegaan op Seraiah, omdat hij “Hunter de Hufter” is.’

 

            Diepverontwaardigd keek ik mijn collega aan. ‘Pardon?’ schoot ik uit. ‘Wat is dit “Hunter de Hufter” gedoe?’

 

            Veronica pakte een televisiegids van het bijzettafeltje en gaf mij deze aan, open op een roddelpagina. Groot stond daar in letters “Hunter de Hufter” bovenaan de pagina, met daaronder verschillende foto’s van hem met actrices, modellen, radio- en televisiepresentatrices en zangeressen tijdens awardshows en high social events. Bij elke foto liet de “journalist” het lijken alsof Seraiah een “fling” had gehad met al deze vrouwen voor het strelen van zijn eigen ego en beruchte reputatie. Zelfs werd er beweerd dat hij deze “relaties” was aangegaan om zoveel mogelijk beroemdheden in zijn bed te krijgen, omdat het nodig zou zijn vanwege zijn “onverdiende” carrière.

 

            Mijn gezicht trok wit weg. ‘Dit is de grootste onzin die ik ooit gelezen heb. Zeg mij alsjeblieft dat jij dit niet ook gelooft,’ klonk ik behoorlijk smekend. ‘Seraiah is niets van al dat hier geschreven staat. Hij wil zelfs niet met mij naar bed, omdat ik daar niet aan toe ben en al helemaal niet omdat hij nog steeds hung-up is over zijn ex-vriendin. Geen van ons beide is beroemd.’

 

            ‘Hoe weet jij wat hij doet als jij er niet bent?’ vroeg Veronica enkel terug.

 

            Ongelovig schudde ik mijn hoofd. ‘Ik heb hem meegemaakt. Hij heeft geen extra tijd om bezig te zijn met een “black book”. Seraiah heeft zelfs niet eens de tijd om zijn familie te zien!’ verweerde ik verward.

 

            ‘Wat maakt jou dan zo belangrijk dat hij wel tijd heeft voor jou?’ ging de vrouw door.

 

            Daarop bleef ik stil en dacht zwijgzaam na. ‘Ik ben slechts daar in zijn huis als ik bij hem ben,’ antwoordde ik uiteindelijk meer gekwetst dan ik mij wilde voelen. ‘Als ik hem zou vragen hier te komen, zou hij niet eens de moeite nemen om het ook zelfs maar te proberen mogelijk te maken. Wij hebben geen echte relatie.’

 

            Veronica knikte aannemend. ‘Dus weet jij door dit roddelartikel alsnog hetgeen dat jou te doen staat,’ was zij tevreden met haar verkregen informatie.

 

 

 

 

 

Het was heerlijk lenteweer. Net te koud om zonder jas buiten te lopen, maar warm genoeg om de dag buiten in de zon te spenderen. Dat was dan ook precies hetgeen dat Seraiah en ik zouden doen vandaag. Wij zaten samen in de auto, ramen naar beneden en één of ander country album vrij luid aan, op weg om te gaan picknicken in Highbury Fields.

 

            De sfeer was ontspannen, ondanks dat wij geen van beiden iets zeiden. Seraiah had er mee ingestemd om nog een keer met The Fakers af te spreken, omdat hij zei hen toch ooit wel weer een keer tegen te komen in Efflorescence. Tot nog toe was hij nog niet begonnen over het verlovingsfeest van zijn beste vriend en zijn verloofde dat plaatsvond dit weekend, een onderwerp dat ik ook nog graag vermeed.

 

            Aangekomen in het park zochten wij onze vrienden op, om bij heen neer te zitten op het kleed in het gras. Meteen kregen wij een bekertje drinken, waarvan ik zeker wist dat het alcoholisch moest zijn, en een sigaret aangeboden, die wij beiden afsloegen. Eenmaal gesetteld viel mijn oog op een babymeisje van rond de tien maanden en al gauw realiseerde ik mij dat Milena en Rupert de ouders waren. Zoals Seraiah zich al ongemakkelijk had gevoeld in hun bijzijn, zo kreeg ook ik hier een naar gevoel bij.

 

            Terwijl er veel fruit werd genuttigd, want in sandwiches zaten natuurlijk te veel calorieën of koolhydraten volgens de wannabe modellen, speelde Seraiah voornamelijk met de kleine Islay. Zoals ieder ander was ook zij helemaal weg van deze man, maar dan om andere redenen. Seraiah was zichtbaar blij met de aandacht dat hij van dit kleine meisje kreeg, mogelijk omdat zij hem niet zag als “Hunter de Hufter” of “The Hunter”. Misschien was hij ook wel gewoon goed met kinderen. Hoe dan ook, ik kreeg de indruk dat hij al langer wist dat Milena en Rupert samen een dochter hadden en dat Islay de enige reden was waarom hij mee was gegaan naar het park.

 

            Heel even had ik Seraiah voor mijzelf toen Milena met Islay naar de toiletten toeging om haar daar te verschonen. Door achter mij te gaan zitten trok hij mijn aandacht en sloeg lief zijn armen om mij heen. Spontaan staakte ik mijn gesprek met Graham en liet mij zoenen door Seraiah.

 

            ‘Oh, those bloody love birds,’ klaagde Rupert. ‘Quit it! I hate being lonesome. Summer is coming and I still haven’t found a fit bird for my bed.’

 

            Glimlachend maakte ik mij los van Seraiah, keek hem aan toen ik hem nog een kus gaf, voordat ik mij omdraaide naar Rupert. ‘But you do have a beautiful daughter,’ complimenteerde ik de man. ‘That should count too.’

 

            Rupert zuchtte dramatisch. ‘She’s the babe magnet, not me,’ lachte hij en liet zich achterover vallen in het gras.

 

            Zelda pakte de joint over van Blake en rolde zich in het gras naast Rupert. ‘You’re a total babe as well,’ stelde zij haar vriend gerust.

 

            ‘Ah, Hunter keeps stealing all the pretty girls anyway,’ grijnsde Blake uitdagend.

 

            Seraiah reageerde niet en hield zich geconcentreerd bezig met het plaatsen van vlinderkusjes in mijn nek. Zodra Milena terugkwam met Islay stond hij op en nam het meisje over van de vrouw, iets waar zij totaal geen bezwaar tegen had. Niet dat zij mij niet een geschikte moeder leek, zeker niet. Haar prioriteiten lagen alleen ergens anders en datzelfde gold voor Rupert. Beide waren zichtbaar blij dat Seraiah hun kleine meisje vermaakte.

 

            ‘Who’s coming to the playground with us?’ nodigde Seraiah uit.

 

            Niet geheel verbazingwekkend was ik de enige die opstond om met Seraiah mee te lopen naar de speelplaats. Aubrey en Milena hadden genoeg te roddelen en de anderen waren te stoned om nog iets zinnigs te doen deze middag. Uitbundig sprak de man tegen het meisje in een hoge, lieve toon. Lachend brabbelde zij terug in haar eigen babytaaltje.

 

            Kindergelach kwam ons tegemoet vanaf de speelplaats. Vele kinderen renden spelend rond en klommen avontuurlijk op de speelattributen. Seraiah nam plaats op een schommel en nam Islay op zijn schoot, voordat hij zachtjes heen en weer schommelde. Zichtbaar genoot het kleine meisje. Glimlachend keek ik toe en ging naast hen zitten toen de schommel naast hen vrijkwam.

 

            ‘You were right,’ zei ik de man. Seraiah keek vragend naar mij op. ‘We’re better off without The Fakers. Besides, you’re totally melting me the way you’re with Islay, so…’ Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op en Seraiah lachte zacht. Nog altijd wist ik niet precies hoe het nu zat tussen hem en mij, dus wat wilde ik nu eigenlijk zeggen? ‘Maybe I’m falling for you, but did you fall for me?’

            Verrast keek Seraiah op. Het antwoord wist ik onmiddellijk zonder dat hij ook nog maar één woord had uitgesproken.


Reactie schrijven

Commentaren: 0