– 15 –


 

Als ik vrienden kon zijn met wannabe acteurs en modellen, die Seraiah en ik terloops gniffelend “The Fakers” noemden, dan kon ik zeker vrienden zijn met mijn collega. Eigenlijk gaf Veronica mij dan ook uitstekend advies over mijn gebroken vriendschap met Niall en over Seraiah en zijn ex-vriendin met een bijna natuurlijke wespentaille.

 

            Het had enige tijd gekost, maar ik was er over uit; ik had het aan moeten zien komen, alles. Dat Niall enkel mij naar Londen had gevraagd was een hint geweest en dat Niall Seraiah uit mijn buurt wilde hebben was een duidelijk teken, een groot teken zelfs. Wel, en dan had ik het nog niet eens over zijn gewaagde kus in Milaan.

 

            Uiteraard was er dan nog de brandende vraag; was ik echt verliefd op Seraiah? Eerlijk gezegd was ik daar nog niet over uit. Alhoewel ik wel wist waarom ik mij zomaar aan zijn voeten zou willen werpen, en dat had niets te maken met de schattige kuiltjes in zijn wangen wanneer hij lachte. Ik kon simpelweg niet nog een groot verdriet verwerken in korte tijd en dat was dan ook de reden dat ik hevig wilde dat Niall op precies dezelfde plek bleef in mijn leven, zoals hij altijd mijn beste vriend was geweest.

 

            Net zoals ik al hardop tegen hem had durven zeggen, ik zou krankzinnig verliefd op Niall zijn geweest als ik niet zo ontzettend bang was om hem voorgoed te verliezen. Zo kort na de dood van mijn moeder zou ik dat vooralsnog niet aankunnen. Seraiah daarentegen was makkelijk en daarmee was het gemakkelijk om rond hem te zijn. Hem kwijtraken zou voor mij niet het einde van de wereld betekenen, zoals dat wel gold voor Niall.

 

            Veronica had mij dit alles laten realiseren en hardop laten uitspreken toen wij na werktijd samen ergens iets waren gaan drinken in een klein café. Wij hadden elkaar beter leren kennen op deze manier en het was zo gezellig geweest, ondanks de serieuze onderwerpen die naar boven kwamen, dat ik zeker wist dat het niet de laatste keer was geweest dat wij iets zouden doen na werktijd. Zo had zij mij gevoelige dingen over haar ex-man verteld en ik had haar mijn verdriet na het overlijden van mijn moeder toevertrouwd.

 

            Ongewoon was het wel, dat ik vanaf het vliegveld niet rechtstreeks naar het huis van Niall toeging, maar zodra ik eenmaal binnen was in het appartement van Seraiah voelde het zo vertrouwd. Zoals wij met elkaar spraken leek het net alsof wij elkaar al jaren kenden. Ik voelde mij zeer op mijn gemak bij hem, iets dat ik eigenlijk alleen bij mijn beste vrienden had gekendb. Hij scheen hetzelfde te hebben, want hij sprak meer dan gewoonlijk, dan wanneer er anderen bij waren.

 

            ‘All men are the same. Even when you think he’s different, let me tell you, he is not. We’re not these romantic bare chest men you see on the cover of cheap novels,’ gaf Seraiah zijn mening met een kleine lach.

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘You seem to be quite legit,’ moest ik de man toegeven.

 

            ‘Not even me, I’m not,’ bleef Seraiah bij zijn mening.

 

            Dat kon ik maar moeilijk geloven. ‘You’re reading me my poetry book in front of a crackling fire! Now you have to admit that’s quite romantic,’ verweerde ik en sloeg mijn armen rond mijn opgetrokken, verwarmde knieën, terwijl ik de man gefascineerd aankeek.

 

            ‘For beautiful eyes, look for the good in others; for beautiful lips, speak only words of kindness; and for poise, walk with the knowledge that you are never alone,’ citeerde Seraiah uit het niets, mij geïntrigeerd aanstarend. ‘Do you know who once said that?’

 

            Zacht knikte ik. ‘Audrey Hepburn,’ wist ik het correcte antwoord te geven.

 

            Seraiah was verrast, ik zag het in zijn warm gekleurde ogen. ‘You look a bit like her, like Audrey, did you know that?’ vroeg hij met een mooie glimlach.

 

            Ditmaal schudde ik zacht mijn hoofd. Niemand had mij ooit zo’n groot compliment gegeven, maar ik was de man daar zeer dankbaar voor. ‘How much of your business am I?’ kon ik het toen niet laten om te vragen, doelend op onze conversatie van meer dan een week geleden.

 

            Seraiah wendde zijn blik af en keek in het knapperende haardvuur in de haard voor ons. Hij had mijn boek vol gedichten, dat ik van Niall had gekregen met Kerst, nog in zijn handen. Daarnet vond hij mij lezend op één van de kussens voor de haard en was bij mij komen zitten, terwijl wij samen enkele gedichten gelezen en bekritiseerd hadden. Misschien had ik het moment niet moeten onderbreken met mijn oneindige drang om dingen hardop te vragen.

 

            ‘The best thing to hold onto in life is each other,’ verbrak ik de ongemakkelijke stilte met een ander Audrey Hepburn citaat.

 

            De man keek met een lach op, maar sloeg toen onzeker zijn blik neer. ‘You are more of my business than I ever intended you to be,’ gaf hij mij alsnog een antwoord.

 

            Stiekem lieten de woorden van Seraiah mij meer glimlachen dan ik gewild had. Hij zag het en beantwoordde mijn glimlach tot mijn genoegen wel. Behouden leunde hij naar mij toe en wachtte mijn reactie af, maar ik bleef zitten waar ik zat. Verzekerd van mijn instemmen zoende hij mij vol op mijn mond met zoveel enthousiasme dat ik zacht in de lach schoot.

 

            Afkeurend schudde Seraiah zijn hoofd en maakte dat ik mij focuste, door zijn gewicht over mij heen te forceren, waardoor ik achterover viel met hem bovenop mij. Onderdanig lag ik onder hem, hoewel ik daar totaal geen moeite mee had. Eerlijk gezegd was ik verbaasd hoe ik opging in zijn aanrakingen.

 

            Seraiah zijn lippen dwaalde af naar mijn hals en zijn handen naar mijn dijen. ‘Talk Dutch to me,’ klonk het verzoek vrij hees tussen mijn haren.

 

            ‘Dirty?’ vroeg ik voor de zekerheid verbeterend.

 

            Er volgde een onschuldige lach. ‘Dutch,’ herhaalde Seraiah hetgeen dat ik dan blijkbaar toch goed had verstaan.

 

            Seraiah keek afwachtend op toen ik niet direct reageerde. Lipbijtend twijfelde ik over hoe serieus deze man geweest was met zijn verzoek en rechtte ondertussen de kraag van zijn overhemd. Hijzelf bleef mij aankijken, steeds meer onzeker door mijn stilzwijgen en het speet mij onmiddellijk, hoewel het hele voorval maar enkele seconden duurde.

 

            ‘Ik vind je lief,’ zei ik de man gemeend.

 

            Verbazend genoeg wist Seraiah te antwoordden op mijn zin. ‘Me too,’ kon hij terugzeggen, omdat hij daadwerkelijk begrepen had wat ik gezegd had. Hetgeen dat mij nog meer overrompelde was dat mijn hart smolt. Dat hij wist wat de woorden betekenden was een verschrikkelijke turn on. Pas toen bedacht ik mij dat het misschien zijn opzet was geweest, om mij te laten weten dat wij op meerdere dingen raakvlakken hadden.

 

 

 

 

 

De volgende morgen werd ik wakker, maar miste de aanwezigheid van Seraiah naast mij in het bed. Vertwijfeld liep ik de slaapkamer uit, de badkamer en de gang door, maar vond Seraiah ook niet in de woonkamer of keuken. Het was pas tien uur, liet de digitale klok in de oven mij weten. Waar kon hij zijn dan?

 

            Toen ik terug naar de slaapkamer wilde gaan, zag ik op de voordeur een briefje geplakt hangen. De letters waren in Seraiah zijn handschrift geschreven en vertelden mij dat hij naar de kerk was en mij daarom had laten slapen. Waarom was ik verbaasd?

 

            Hoewel, misschien was ik ergens ook wel niet verrast. Seraiah was zo beleefd dat het op sommige momenten haast bijna beledigend was. Dat gaf enkel aan dat hij goed opgevoed was. Vandaar dat hij vannacht ook slechts mijn hand had vastgehouden, in plaats van een poging te ondernemen om mijn volledige lichaam te veroveren.

 

            Tegen de tijd dat ik gedoucht had en mijzelf met een kommetje cornflakes aan de ontbijtbar had gevestigd, was Seraiah al weer terug van de kerkdienst. Hij verscheen met zijn charmante glimlach naast mij, nog netter gekleed dan anders. Voor eens zat zijn haar niet alsof hij net uit bed was komen rollen, maar had hij een schuine scheiding en vielen zijn krullen geordend naar beneden. Grappig genoeg droeg hij zelfs een bijpassende stropdas, viel mij ineens op.

 

            ‘Look at you being all handsome!’ complimenteerde ik de man.

 

            Seraiah drukte een kus op mijn wang. ‘I’d rather look at you,’ mompelde hij vleiend terug. Na nog een kus op mijn lippen gedrukt te hebben trok hij zijn colbertjas uit en hing deze over de barkruk naast die van mij. Ook hij pakte een kommetje om deze met cornflakes en melk te vullen en kwam bij mij zitten.

 

            Nieuwsgierig keek ik de man aan. ‘So how was church?’ vroeg ik met gemeende belangstelling.

 

            ‘It was good. Really nice, actually,’ antwoordde Seraiah nadenkend.

 

            Met een kleine glimlach legde ik mijn lepel neer. ‘What religion do you practice?’ vroeg ik benieuwend.

 

            ‘Ah, I don’t think it has to have a name, a label; if you’re a Christian, you’re a Christian. It’s only bringing out the worst in people trying to convince others on what’s right or not. If you’d ask me, I think we need to be more humble and leave it up to God Himself to decide if we are worthy. After all, for an example, it’s “thanks” to perception differences that there are two different colours representing relegions in the Irish flag. That’s just messed up, that’s a messed up statement to be necessary,’ uitte Seraiah zich kalm, maar voorbereid. ‘To me believing in God and Jesus is in my heart, my blood and in all my actions.’

 

            Zwijgend dacht ik even na over de woorden van Seraiah. Hij had gelijk gehad over al het bloed dat het groen en het oranje gekregen had in de Ierse vlag. Vele mensen toen en zelfs nu nog waren te trots om nog het vredelievende pad van God te volgen. Mijn moeder had mij altijd geleerd dat er niets meer was dat God verafschuwde dan trots.

 

            ‘My mum was Catholic,’ vertelde ik toen, in een poging iets meer open te zijn. ‘She learned me a few things, although I’ve never been able to say I fully believe in God.’ Vertwijfeld keek ik op naar de man naast mij. ‘Do you believe she is in heaven?’

 

            Seraiah keek mij zwijgend aan en dacht zichtbaar na. ‘I’d like to think so, yes,’ knikte hij mij toe. ‘As long as she loved God, I think she is.’ Goedbedoeld legde hij zijn hand over de mijne.

 

            Zacht knikte ik. ‘Thank you,’ sprak ik zacht.

 

            ‘Maybe your mom is chitchatting with my dad at this very same moment,’ glimlachte Seraiah mij warm toe. ‘Just like us.’

 

            Ontdaan keek ik de man aan. ‘I’m sorry?’ vroeg ik ademloos.

 

            Seraiah pakte mijn hand vast en bracht deze naar zijn lippen voor een kus. ‘My dad died when I was very young,’ vertrouwde hij mij toe.

 

            ‘I am so sorry to hear that,’ sprak ik zachter dan ik gewild had.

 

            De man schudde zijn hoofd, ten teken dat het allemaal in orde was. Toch kon ik het nog niet zo gemakkelijk loslaten. Het korte gesprek had meer met mij gedaan dan ik had voorzien. Waarom had hij mij nog nooit eerder iets over zijn vader gedeeld in al onze voorgaande converaties?

 

            Vervolgens deelde Seraiah mij ook nog zijn werkrooster mee. Deze avond en nacht zou hij bezig zijn met nachtscènes en ook de komende dagen ging het acteerwerk gewoon door. Hoewel dat dan wel weer een goede reden was om mijn nieuwe vrienden op te bellen.

 

            Seraiah had mij gezegd dat ik gerust onze vrienden uit kon nodigen in zijn appartement, dus terwijl ik op hen wachtte aan het einde van de middag, gaf mij dat nog meer de gelegenheid om over hemzelf na te denken. Hij was zo eenzaam, realiseerde ik mij. Behalve zijn werk had hij vrij weinig tijd voor al het andere belangrijke in zijn leven. Zijn familie woonde ver weg van Londen, zijn allerbeste vriend ging trouwen en hij kwam met moeite over zijn ex-vriendin heen, het was moeilijk om nieuwe mensen te vertrouwen… Misschien was het dan toch niet zo heel vreemd dat Seraiah voor mij had gekozen op dit moment. Dankzij Niall zijn kennis over mij was ik een veilige keuze.

 

            Het was te verwachten geweest. Zodra de vrienden het appartement van Seraiah binnenkwamen, gedroegen zij zich alsof zij thuis waren en bouwden al direct een klein feestje. Gezellig was het wel en daarmee misten wij bijna Seraiah zijn vertrek naar zijn werk.

 

            ‘Bloody hell!’ schold Graham vol afgrijzen.

 

            Ook Graham zijn broer Rupert trok een moeilijk gezicht bij het zien van het filmpje dat Blake de jongens liet zien op zijn mobiele telefoon. ‘Jesus fucking Christ!’ vulde hij verafschuwend aan.

 

            ‘Do not curse in this house, especially not on a Sunday,’ kwam Seraiah de woonkamer binnen.

 

            Rupert keek verontschuldigend op naar zijn vriend. ‘Aye, sorry, mate,’ haalde hij zijn schouders op. ‘But you should really see this! It’s so fucking gross!’

 

            Seraiah schudde bedankend zijn hoofd en pakte zijn jas van de kapstok. Net toen ik naar hem toe wilde lopen om hem gedag te zeggen, kwamen de meiden lachend uit de keuken gelopen met twee flessen wijn, waarop ik een glas wijn in mijn handen geduwd kreeg. Geforceerd schonk ik Zelda een dankbare glimlach en vervolgde mijn weg naar Seraiah.

 

            ‘Will you be alright?’ vroeg de man mij fluisterend. Meteen knikte ik, daar hoefde hij zich echt geen zorgen over te maken. ‘Yeah, alright…’

 

            Glimlachend ging ik op de toppen van mijn tenen staan, want zonder mijn eigen schoenen aan was Seraiah al helemaal veel langer dan dat ik was. Zacht drukte ik een kus op zijn lippen, waarna hij zijn arm rond mijn middel sloeg en mij tegen zich aandrukte om de kus iets langer te laten duren. Lachend trok ik mij terug, omdat door zijn onverwachte beweging de wijn bijna over de rand van het glas schoot.

 

            ‘Have a nice day at work,’ plaagde ik huiselijk.

 

            Seraiah knikte met een lach. ‘Thanks. You be careful and don’t let anyone break anything,’ speelde hij al even plagend terug. Vervolgens richtte hij zich tot de anderen in de woonkamer. ‘Have a nice evening, you all!’

 

            Milena vloog omhoog van de bank en rende op Seraiah af. ‘Ah, I’m gonna miss you!’ sprak zij zoet en drukte recht voor mijn ogen zowaar een kus op zijn lippen.

 

            Seraiah trok een grappig gezicht om de situatie niet ongemakkelijk of vervelend te laten worden, maar erg amuserend vond ik het niet. ‘Okay…’ mompelde hij opmerkelijk met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Thank you. I’ve got to go, though.’

 

            ‘Bye!’ schalde de stem van Blake.

 

            Nogmaals deed Seraiah een poging om te vertrekken en slaagde daar ditmaal in, tot mijn ongenoegen. Het was een onbehagelijk gevoel dat hij achterliet zodra hij weg was, net zoals Niall deed wanneer hij vertrok voor zijn werk en mij achterliet. Misschien was het gewoon de kleine tegenvaller van de vele afwezigheid van beide mannen tijdens mijn bezoeken en heel misschien was het gewoon omdat ik steeds meer om Seraiah begon te geven, net zoals ik gaf om mijn andere vrienden en Niall.

 

            Razendsnel ging de tijd voorbij. De mannen besloten de meest bloederige horrorfilm die zij maar konden vinden uit te kiezen via de uitgebreide Smart TV en de meiden lieten mij hun nieuwste portfoliofoto’s zien met uitgebreide details van de photoshoots die mij echt totaal niets konden interesseren. Om hun tevreden te stellen deed ik maar alsof en daar leek ik mee weg te komen. Eigenlijk verbaasde het mij dat ik geaccepteerd was in deze vriendengroep, want ik voelde er mij niet bepaald in thuis.

 

            Uiteraard duurde het niet lang voordat er drankspelletjes werden gedaan. Allereerst speelden wij een spel dat door de vrienden Penny werd genoemd. Eigenlijk was het hetzelfde als bierpingpong, maar dan met gevulde shotglaasjes en een pennymunt. Wij speelden in teams van mannen en meiden tegen elkaar, maar nog voor wij waren begonnen mocht het al duidelijk zijn dat de mannen zouden winnen, aangezien wij meiden al enkele glazen wijn op hadden. Daardoor liet ik mijzelf wel gemakkelijker gaan en liet na Penny verloren te hebben de anderen een spel zien dat ik geleerd had van Niall. Titanic werd gespeeld met een kan vol met bier, een plastic beker die daarin dreef en om de beurt moesten wij een shotglaasje bier legen in de plastic beker, totdat de plastic beker zou zinken en diegene die daarvoor zorgde dronk de hele plastic beker leeg.

 

            De drankspelletjes zorgden voor genoeg plezier totdat Seraiah thuiskwam en deze stomverbaasd was een nog volle woonkamer aan te treffen om half zes in de ochtend. Giechelend verontschuldigde ik mij, terwijl de anderen deden alsof zij gauw onzichtbaar wegslopen. Seraiah schudde afkeurend zijn hoofd en begon de achtergebleven rotzooi op te ruimen.

 

            ‘Kiss me,’ vroeg ik lipbijtend en draaide een lok van mijn haar rond mijn vinger.

 

            Diep zuchtend bracht Seraiah de lege flessen bier en wijn naar de keuken. ‘You’re drunk,’ was zijn afwijzende reactie.

 

            Verveeld leunde ik tegen de ontbijtbar aan, al was dat misschien ook wel omdat ik zwalkte op mijn benen. ‘So?’ vroeg ik en lachte zacht. ‘Why is that stopping you? You could take advantage of me, if you’d like?’

 

            Seraiah keek mij emotieloos aan, wetende dat ik niet voor rede vatbaar was. ‘Yeah, let’s go to bed,’ zei hij mij toen met een kleine glimlach.

            Als Seraiah om mij moest lachen, dan liet hij dat niet merken toen ik voor hem uit naar de slaapkamer strompelde. Nog voor hij goed en wel naast mij kwam liggen op het matras was ik al weggezakt in een diepe slaap.


Reactie schrijven

Commentaren: 0