– 14 –


 

Niall leende mij zijn persoonlijke chauffeur, die mij diezelfde nacht nog terugbracht naar zijn huis in Londen. Daar eenmaal in bed viel ik in slaap zodra mijn hoofd het kussen had geraakt. Zo’n goede nachtrust na al die hectische uren had mij ontzettend goed gedaan.

 

            Weer redelijk uitgerust stapte ik net voor de middag weer uit het bed, nadat mijn wekker mij ongelukkig had gewekt. Het tekstbericht van Seraiah liet mij dan toch weer glimlachen, want hij had gereageerd op mijn tekstbericht van vannacht met de vraag of wij elkaar vandaag nog konden zien, voordat ik vanavond weer terug zou vliegen naar Nederland. Rond vieren vanmiddag had hij nog wel even de tijd om samen ergens koffie te gaan drinken, stuurde hij terug in het nieuw ontvangen tekstbericht, met daaronder het adres waar ik hem rond die tijd kon vinden.

 

            Vervolgens nam ik snel een douche, om daarna veel te hard mijn best te doen om eruit te zien alsof ik gemakkelijk iets aan had getrokken, simpel mijn haar had gedaan en weinig make-up had gebruikt. Zoals te verwachten was kostte mij dat een eeuwigheid, maar ik was tevreden met het resultaat dat ik had weten te krijgen uit de enige tas die ik mee had genomen van thuis.

 

            Op het adres dat Seraiah mij toegestuurd had bleek een appartementencomplex te staan, maar ik herkende het niet als waar hijzelf woonde. Door de glazenwanden van de lobby zag ik dat de man al op mij stond te wachten. In de tijd totdat hij mij zag had hij een casual gesprek aangeknoopt met de man achter het desk. Pas toen ik de lobby daadwerkelijk binnenstapte keken de beide mannen op.

 

            Seraiah kwam met zijn armen gespreid naar mij toelopen. ‘Hi, there!’ sloot hij mij in zijn armen voor een knuffel. Vervolgens plaatste hij een kus op mijn lippen.

 

            Meteen verscheen er een dankbare glimlach op mijn gezicht. ‘I’m really glad I get to see you before I’m leaving,’ zei ik de man gemeend.

 

            Glimlachend knikte Seraiah. ‘Me too,’ sprak hij terug.

 

            ‘So I don’t recall you living here,’ merkte ik op en gebaarde de lobby rond.

 

            Met zijn handen in zijn jaszakken haalde Seraiah zijn schouders op. ‘Nathan, my best friend. He and his fiancée live on the upper floor,’ beantwoordde hij mijn onuitgesproken vraag. Hij keek langs mij heen toen opnieuw de deuren van de lobby opengingen en zijn blik verstarde. Vragend wilde ik mij omdraaien, maar hij hield mij tegen en wees naar de loungebank. ‘Wait over there for a second. Please.’

 

            Terwijl ik plaatsnam op de sneeuwwitte loungebank zag ik hoe een blonde, jonge vrouw met een geweldige smaak voor fashion recht afliep op Seraiah. Bepaald een vrolijk weerzien was het niet.

 

            ‘What are you doing here, Huntington?’ vroeg de blonde vrouw. Het liefst wilde ik verdwijnen toen zij met een argwanende blik strak mijn kant opkeek.

 

            Seraiah volgde de blik van de vrouw voor hem. ‘We were just leaving,’ reageerde hij gereserveerd, zich realiserend dat mij doen “verdwijnen” weinig zin had gehad.

 

            ‘You better be,’ waarschuwde de ex-vriendin met gespeelde provocatie, maar zeer gemeend. Zij moest Seraiah zijn ex-vriendin wel zijn. De jonge vrouw zag eruit alsof zij regelrecht gestapt was uit de laatste editie van Vogue. Seraiah had flink gestoord moeten zijn geweest, was hij niet voor haar gevallen. Het feit dat zij ook Nederlandse was, was voor mij alleen maar meer intimiderend. ‘Let’s not make a scene or else I’ll give you a whole West End musical in return.’

 

            Seraiah glimlachte een glimlach die ik nog nooit eerder bij hem gezien had. Een glimlach die ik ook nooit te zien zou krijgen als hij naar mij keek, besefte ik mij. De glimlach was alleen bestemd voor de vrouw waar hij niet overheen was en misschien ook wel nooit zou zijn. Uit het niets miste ik Niall en het was zo’n ongemakkelijk gevoel dat ik opnieuw het allerliefste op zou gaan in het niets.

 

            ‘Better not. It is good seeing you, Savannah,’ sprak Seraiah haar naam met zorg uit.

 

            De ex-vriendin schonk Seraiah een kleine glimlach terug, twijfelde even, maar haalde toen een hand door haar donkerblonde krullen. Toen zij haar hand ophief en de mouw van haar jas naar beneden zakte, kwam een bruinleren armbandje tevoorschijn. Het was een dunner, maar identiek gevlochten exemplaar als dat Seraiah droeg rond zijn pols. Juist.

 

            ‘Alright. I’ll see you around, Huntington,’ knikte Savannah, voordat zij richting de liften liep.

 

            Verward schudde ik mijn hoofd toen de liftdeuren dichtschoven en daarmee de ex-vriendin verdwenen was. ‘Don’t ever do that to me again,’ mompelde ik gekweld met dat ik opstond.

 

            Seraiah keek mij vragend aan. ‘Don’t do what exactly?’ wilde hij weten, terwijl hij een arm rond mijn schouders sloeg toen wij naar buiten liepen.

 

            ‘Drool all over your ex right in front of me,’ antwoordde ik niet bepaald geamuseerd.

 

            Onschuldig keek Seraiah op mij neer. ‘I wasn’t,’ verdedigde hij zichzelf, maar zuchtte toen ik hem emotieloos aanstaarde. ‘Fine, fine… How did you know she’s my ex?’

 

            Met een kleine lach schudde ik de arm van de man van mijn schouders. ‘She’s way too pretty not to be your ex,’ haalde ik mijn schouders op.

 

            Verbazend genoeg was Seraiah beledigd door mijn verklaring. ‘She wasn’t that pretty when I first met her. Do you really think I’m that shallow?’ Hij zuchtte diep. ‘Trust me, she only got that pretty just to make me suffer,’ was hij zeker van die woorden. ‘Just to make me regret letting her go…’

 

            Oké, dit hoefde ik echt allemaal niet te weten. Zwijgend liep ik naast Seraiah, niet-wetende waar wij eigenlijk heen gingen.

 

            Seraiah zuchtte schuldbewust. ‘I shouldn’t have said that,’ verontschuldigde hij zich over zijn uitingen. ‘Honestly, we’re all passed it, but… Unfortunatly for the both of us her cousin is marrying my best friend and so every now and then we still run into each other.’

 

            ‘You don’t have to explain yourself,’ haalde ik nogmaals mijn schouders op. ‘It’s none of my business.’

 

            Daarop haalde ook de man zijn schouders op, terwijl hij toekeek hoe zijn hand de mijne vastpakte en ik het toeliet. ‘Actually, I was hoping it would be,’ sprak hij zachter dan voorheen.

 

            Het was een leugen. Een witte, weliswaar, maar nog altijd een leugen. Desalniettemin was het een leugen die ik maar al te graag wilde geloven, misschien zelfs nog wel meer dan Seraiah zelf. Alles was voor ons beide beter dan de hartbrekende waarheid.

 

 

 

 

 

Hoe beschamend het ook was, mijn mobiele telefoon ging midden in de supermarkt over. Zo snel ik kon beantwoordde ik hoe dan ook de telefoonoproep, want hoe sneller mijn ringtone ophield ieders aandacht te trekken, hoe beter.

 

            ‘Ja, hallo?’ nam ik zacht op.

 

            Ferelith haar vertrouwde lach klonk aan de andere kant van de telefoonlijn. ‘What are you whispering for?’ wilde zij nieuwsgierig weten. ‘How was London?’

 

            Meteen liet ik gerust mijn schouders hangen door het horen van Ferelith haar vertrouwde stem aan de andere kant van de telefoonlijn. ‘It was… not like how I expected it to be,’ antwoordde ik terughoudend. Hoewel ik mijn beste vriendin niet over Niall kon vertellen, wilde ik ook niet geheel liegen. ‘On my first night there Seraiah kissed me.’

 

            Een kleine, gedempte gil verliet Ferelith haar mond. ‘Do you mean Seraiah Huntington?’ vroeg zij vrij zinloos.

 

            ‘Yes. Him,’ glimlachte ik, blij dat ik niet eens hoefde te liegen over Niall. Met dit verhaal zou Ferelith niet eens verwachten dat ik iets voor haar achterhield.

 

            Mijn beste vriendin zuchtte zwijmelend. ‘Why am I never in London, so things like that can happen to me too? Seriously, as soon as I get a few days off I’m taking a plane to London!’ lachte zij en ik twijfelde niet aan haar. ‘But you go ahead and tell me everything about Hunter!’

 

            Rustig duwde ik mijn winkelkar verder door de supermarkt, terwijl ik hier en daar iets uit de schappen haalde dat stond op mijn boodschappenlijstje. ‘Love, is it alright with you if I call you back in like half an hour? Because right now I’m at the supermarket and I don’t want to be one of those stuck-up people being annoying on the phone,’ zei ik met een kleine lach.

 

            ‘Oh! So that’s why you were whispering. Alright, you call me back when you get home. But then you have to tell me every little detail about that kiss, promise?’ vroeg Ferelith nog altijd uitgelaten.

 

            Glimlachend knikte ik. ‘Sure. Talk to you in a bit, lovely!’ stemde ik in, voordat ik de telefoonverbinding verbrak.

 

            Eenmaal het hele boodschappenlijstje af te hebben gewerkt, keerde ik naar de kassa’s toe en zag daar een bekend gezicht op de cover van één van de magazines in de schappen vol met kleurrijke tijdschriften. Nog maar net kon ik de neiging onderdrukken om trots te roepen, “dat is mijn beste vriend daar op de cover”, want dat zou namelijk nogal gênant zijn geweest. In plaats daarvan pakte ik het tijdschrift en besloot het hoe dan ook te kopen. Stiekem verliet toch een diepe zucht mijn lippen toen ik de coverfoto goed bekeek en Niall zijn bekende glimlach zag.

 

 

 

 

 

‘Did you know Niall is on the cover of one of these Dutch magazines? His face is everywhere now!’ kon ik het toch niet laten om over Niall te beginnen met Ferelith over de telefoonverbinding.

 

            Ferelith maakte een goedkeurend geluid, overduidelijk ook tegelijkertijd met iets anders bezig tijdens ons telefoongesprek. ‘So our Prince Charming has gone global now, it’s a fact,’ lachte zij terug. ‘That boy makes me so proud.’

 

            Hoewel mijn beste vriendin mij niet zien kon, knikte ik toch. ‘Yeah, he… Well, I mean if his face is at my local supermarket in this tiny town…’ reageerde ik met een kleine, ongemakkelijke lach. Stom genoeg was het praten over Niall toch niet zo gemakkelijk, zoals ik ergens stiekem gehoopt had. Tot mijn genoegen hoorde ik een dubbele piep, dat aangaf dat ik een wisselgesprek had, waardoor ik voor even onder deze conversatie uit kon komen. ‘Fere, I’ve got another caller. Please, hold on for a second.’

 

            ‘Fearne?’ klonk de beschuldigende stem van Eoghan, nadat ik zijn telefoonoproep beantwoordde.

 

            Verveeld legde ik de laatste koelkastartikelen in de koelkast, voordat ik verder ging met het opruimen van de overige boodschappen in de voorraadkast. ‘You dialled the right number,’ mompelde ik terug. ‘What is it?’

 

            ‘What have you done to Niall? Have you turned him down, or anything?’ eiste Eoghan te weten.

 

            Verward schudde ik mijn hoofd. ‘I find it highly uncomfortable how interested you are in my love life. May I remind you we kissed like five years ago? Once even, and it was disastrous,’ verweerde ik zo kalm mogelijk, hoewel ik ondertussen hevig in paniek raakte. Hoe wist Eoghan van Niall en mij? Zoals de laatste dagen gewoon leek te zijn, maakten mijn gedachten overuren.

 

            Eoghan snoof afkeurend. ‘That wasn’t all on me!’ verdedigde hij zichzelf zoals altijd, voordat hij zich herstelde en terugkwam op het onderwerp. ‘I just know you did something to him! Niall isn’t himself.’

 

            ‘What are you even talking about?’ was het mijn beurt om verbolgen te klinken. ‘Seriously, I don’t know what you’re on to, but he was just fine last time I’ve spoken to him. That was the last time I’ve seen him, which for your record is only two days ago.’

 

            Verrassend genoeg bleef Eoghan stil voor een moment. ‘Well, ever since Ferelith mentioned it I’ve been taking a closer look at the two of you and I think there is something going on. You went to London to hang out with your “new friends” and I think you… Hold on a second, you said you went to London! Then how is it you’ve seen Niall when he’s out on tour?’ bracht hij verontwaardigd uit.

 

            Juist. Over deze kleine details hadden Niall en ik het niet gehad. ‘Niall just came to visit me, because Brighton isn’t that far away from London. Are you done with this cross examination?’ probeerde ik nu ook van dit telefoongesprek af te komen.

 

            ‘For now,’ sprak Eoghan met uiterst veel betekenis.

 

 

 

 

 

Het was al donker en laat en ik had zelfs al in mijn bed kunnen liggen, maar zoals gewoonlijk maakte ik weer overuren op de woongroep. Simpelweg kon ik gewoon niet het onafgemaakte werk laten liggen en stelde ik de rapportages van die dag uit tot het laatste moment, waardoor ik nog druk aan het typen was.

 

            ‘Wat zit jij hier nog te zuchten? Jij kon een uur geleden al vertrekken,’ klonk de stem van mijn collega achter mij.

 

            Met een vermoeide glimlach draaide ik mij om. ‘Rapportages,’ antwoordde ik veelzeggend.

 

            Veronica knikte begrijpend, zette de wasmand aan de andere kant van de keukentafel en vouwde de was keurig op stapels per naam van de cliënt. Zoals gewoonlijk was het weer een hoop werk, evenals de rapportages waar ik mee bezig was.

 

            ‘Dus ik hoorde dat jij een paar dagen in Londen bent geweest,’ verbrak Veronica de stilte. Zij was niet zo goed met stiltes en was voor alsnog altijd de vrolijkheid zelve. Pas sinds zo’n twee maanden werkte zij bij ons op de woongroep en stond gelijk al bekend als het zonnetje op de werkvloer.

 

            Hoofdschuddend keek ik op van de laptop. ‘Praat mij er niet van. Overmorgen zit ik er weer,’ mompelde ik met nog een zucht. Veronica keek nieuwsgierig terug. ‘Ik heb daar een paar vrienden wonen. Blijkbaar hebben zij genoeg airmiles gespaard en zijn zij zo gul om deze aan mij te besteden.’

 

            De vrouw wist niet of zij mijn antwoord serieus moest nemen. ‘En het werkelijke verhaal?’ vroeg zij dan ook door.

 

            Vertwijfeld dacht ik even na, maar besloot toen dat het niets uitmaakte. Mijn collega was een zorgzame vrouw van dertig jaar en alleenstaande moeder van een meisje van acht. Waarom zou ik haar ook niet gewoon in vertrouwen nemen? Nooit zag ik mijzelf als de persoon om op vriendschappelijke gronden om te gaan met een collega, maar waarom ook niet?

 

            ‘Het is soort van een lang verhaal. Mijn moeder was Ierse en jaarlijks gingen wij naar een dorp in het Wicklow-gebied. Daar heb ik een paar goede vrienden aan overgehouden en één van hen heeft een succesvolle baan in Londen. Vandaar dus dat ik daarom dit jaar al twee keer voor hem naar Londen ben gegaan. Terwijl hij druk was met zijn werk heb ik ook een paar andere vrienden gemaakt en daar spreek ik nu dus ook mee af, aangezien mijn rooster vol grote gaten zit de laatste maanden… Ga ik ooit een normaal urencontract krijgen?’ vroeg ik mijzelf hardop af.

 

            De vrouw lachte hartelijk. ‘Fearne, ik ben niet van gisteren. Onze collega’s hebben mij allang verteld dat die vriend van jou Niall Riordan is en dat jij samen met hem op tournee bent geweest toen ik hier pas net werkte,’ sprak zij tot mijn grote verbazing, waarna zij mij doordringend aankeek. ‘Ik vraag mij alleen af of er niets meer is tussen jullie.’

 

            Verontwaardigd lachte ik ongemakkelijk. ‘Wat?’ bracht ik stomverbaasd uit. Deze woorden had ik nooit van mijn collega verwacht.

 

            ‘Nou, is er meer?’ Weeral schudde ik mijn hoofd. ‘Maar daar denk jij wel aan, is het niet?’ Serieus, wat moest ik hierop antwoorden? ‘Jij bloost!’ lachte Veronica verwijtend.

 

            Hevig schudde ik mijn hoofd. ‘Nee!’ riep ik gedempt.

 

            ‘Ach, kom nou. Natuurlijk denk jij eraan om die man in jouw bed te hebben, die vriend van jou. Iedereen, trouwens. Jij zou gek zijn als jij daar anders over dacht,’ hield de vrouw zich vooral niet in.

 

            Geweldig. Mijn mening deed er dus niet meer toe.

 

            ‘Hij heeft mij gezoend, de laatste keer,’ vertelde ik toen maar eerlijk. ‘Dat was… Wel, het was niet de bedoeling en ik heb hem afgewezen. Volgens mij heb ik onze relatie niet volkomen verpest, maar een vriend van ons belde mij op en zei dat hij er slecht aan toe was.’

 

            Veronica was toegekomen aan de sokken van onze cliënten en nam haar werk erg serieus om de juiste twee bij elkaar te vinden. ‘Wat denk jij zelf over de situatie?’ vroeg zij mij toen serieus. ‘Niet hetgeen dat anderen willen dat jij denkt, maar wat denk jij werkelijk?’

 

            ‘Dat ik gestoord veel van die man hou, maar… Ik heb nooit anders naar hem gekeken en ik kan niet liegen over mijn gevoelens om hem of iemand anders te plezieren,’ antwoordde ik eerlijk.

 

            Langzaam haalde Veronica adem. ‘Oké, wie is die andere man in jouw “Londense leven”?’ vroeg zij na alle informatie verwerkt te hebben.

 

            ‘Wat?’ vroeg ik nogmaals stomverbaasd. Deze vrouw was goed, erg goed.

 

            Nonchalant haalde Veronica haar schouders op. ‘Ik stel voor dat jij die rapportages afmaakt, ik de kleding opberg in de kledingkasten en dat wij daarna ergens een drankje gaan drinken,’ glimlachte zij mij vriendelijk toe.

            Had ik een keuze? Waarschijnlijk niet.


Reactie schrijven

Commentaren: 0