– 13 –


 

Volledig verward bleef ik verstijfd staan. Mijn hoofd was één grote chaos en ik had geen idee hoe ik mijn lippen moest bewegen, laat staan dat ik een keuze kon maken tussen mijn beste vriend terug te zoenen of hem zeggen te stoppen. Waarom was hem terug zoenen sowieso al een optie? Daar ging het al flink mis in mijn gedachten. Het moment duurde maar enkele seconden, al voelde het aan als een eeuwigheid.

 

            ‘Niall…’ fluisterde ik zo zacht dat het nauwelijks verstaanbaar was.

 

            Toch had Niall mijn stem gehoord en trok hij zich terug bij het horen van zijn naam. Met zijn vingers streek hij door mijn haar, voordat hij zijn hand op mijn wang liet rusten. Vooralsnog weigerde hij mij aan te kijken en dat maakte mij nog meer bang dan zoals hij mij daarnet had laten schrikken met zijn onverwachte aanwezigheid.

 

            ‘I’m sorry,’ zei ik dan toch. ‘We can’t.’

 

            Nog steeds keek Niall mij niet aan. ‘That’s not true, we actually can,’ klonk hij meer zeker dan ik hem ooit had horen spreken. Weeral joeg hij mij angst aan. Dit was geen opwelling van hem geweest, realiseerde ik mij bij het horen van die nadrukkelijke woorden.

 

            Zacht schudde ik mijn hoofd en hoopte dat hij mij los zou laten, maar dat deed hij niet. ‘Niall, please…’ smeekte ik hem bijna. ‘Don’t. This is so wrong.’

 

            Lief rustte Niall zijn voorhoofd tegen het mijne en streelde zacht met zijn duim over mijn wang. ‘Why?’ wilde hij weten, starend naar mijn lippen. Hoewel zijn stem kalm klonk, was de spanning tussen ons meer en meer voelbaar.

 

            ‘This. Us…’ verweerde ik en realiseerde mij plotseling dat het heel erg moeilijk was om adem te halen. ‘I can’t risk losing you. Sorry, this is a bad idea.’

 

            Voor het eerst keek Niall mij weer aan in mijn ogen. ‘What are you talking about?’ wilde hij oprecht weten.

 

            ‘I can’t let us ruin our friendship like this over something that might end up disastrous,’ probeerde ik uit te leggen in één adem, terwijl ik mijzelf voorzichtig probeerde te ontdoen van al Niall zijn aanrakingen.

 

            Niall lachte zacht en zou het mij niet gemakkelijk maken, daar was ik inmiddels al wel zeker van. ‘Then we won’t fuck up,’ was zijn simpele verweer.

 

            ‘We don’t know that. You don’t know that. Niall, you were my first guy friend,’ fluisterde ik wanhopig, maar bij die woorden liet mijn beste vriend mij gelijk los. ‘My whole life is build around it. C’mon, you would let me play football with you, unlike the others. Eoghan’d never let me play and Veren just did whatever Eoghan asked him to. But you would let me play. I don’t want those memories of us being changed into “he was the guy who dumped me after having sex with me just once”. Of course I know that even if we would break up it’s not like that and that it won’t be true, but I’ll still be saying that. And I don’t want that to happen to us, because I love you too much for that.’

 

            Opnieuw weigerde Niall mij aan te kijken. ‘Alright. Just let me walk it off,’ zei hij uiteindelijk, waarna hij richting de voordeur liep. ‘When I get back we’ll forget that any of this has ever happened, okay?’

 

            Vertwijfeld draaide ik mij om. ‘Okay,’ antwoordde ik en zag nog net hoe achter Niall de voordeur dichtviel.

 

 

 

 

 

Hopeloos probeerde ik Niall dan toch maar te bellen, nadat ik hem al drie berichten had gestuurd via WhatsApp. Volgens de gegevens van de app zelf had hij deze nog steeds niet gelezen en het was inmiddels al twee uur geleden sinds hij gekwetst was weggegaan. Natuurlijk beantwoordde Niall mijn telefoonoproep niet en kreeg ik zijn voicemail te horen. Toch probeerde ik het gelijk nog maar een keer.

 

            Dan alsnog maar de voicemail inspreken. ‘Niall, where the fuck are you? You said you’d be back, but it’s almost three in the fucking morning and I’m worried sick!’ probeerde ik niet al te wanhopig te klinken, hoewel ik daar naar mijn weten niet geheel in was geslaagd. ‘Please, call me back or just come home.’

 

            Na nog geen vijf minuten probeerde ik Niall nogmaals te bereiken, terwijl ik ongeduldig heen en weer liep tussen de keuken en de woonkamer. Toen bleef ik stilstaan en hield mijn adem in om het zachte geluid beter te kunnen horen. Luisterend liep ik de gang in en kwam uit bij de slaapkamer van Niall. Daar lag zijn mobiele telefoon te trillen op de rand van het spiegelmeubel. Moedeloos leunde ik in de deuropening en verbrak de verbinding, wetende dat het nu zinloos was om Niall te proberen te bereiken.

 

            Ongelegen brandden de tranen toch in mijn ogen en ik slikte moeilijk tegen het nare gevoel dat doordringender werd. Er was een grote kans dat ik daarstraks de relatie tussen Niall en mij voorgoed verpest had. Misschien was hij niet eens van plan om nog terug te komen, voordat hij met zekerheid wist dat ik weg zou zijn. Niall kennende kon hij genadeloos volhardend zijn, dus die kans was weldegelijk aanwezig.

 

            Heel even twijfelde ik om in Niall zijn contactenlijst te kijken, nu zijn mobiele telefoon daar wel heel verleidelijk lag bij de spiegel. Gewoon om op te zoeken wie zijn vrienden waren hier in Londen, zodat ik hen kon vragen of hij bij hen zijn kon en of hij in orde was. Zou ik dat doen, wist ik wel zeker dat Niall het mij nooit zou vergeven. Duidelijk wilde hij niet gevonden worden door mij.

 

            Mijn enige optie was Seraiah om vijf uur opbellen, mocht Niall dan nog niet thuis zijn. Bij die gedachten liep ik naar het bed toe en zakte ontmoedigd neer aan het voeteneinde. Zoals ik wel vaker deed greep ik ongemerkt naar de hanger die ik gekregen had van mijn moeder. Het was een zilveren ketting met een klavertje vier, bedoelt voor het brengen van geluk.

 

            De stilte klonk ineens wel heel erg luid. Verschillende herinneringen vlogen razendsnel aan mij voorbij, van toen Niall en ik nog kinderen waren tot aan deze avond. Had ik de signalen soms gemist? Werkelijk, hoe had ik zo ongelooflijk stom kunnen zijn om dit niet te hebben zien aankomen? Misschien was het te voordehand liggend of misschien zag ik zijn uitingen van genegenheid als gewoon, maar hoe dan ook had hij mij compleet weten te overrompelen en ik had het verkeerd aangepakt.

 

            Serieus, hoe had ik Niall kunnen zeggen dat hij gewoon mijn beste vriend was? Dat was het allerergst mogelijk dat iemand op zo’n moment zou kunnen zeggen! Klaarblijkelijk had Niall gevoelens voor mij en ik wierp, nee – smeet, deze zo tegen de vlakte met de meest verschrikkelijk denkbare woordkeuze ooit.

 

            Nog nooit had een nacht zo lang geduurd, maar verrassend genoeg bleef slaap afwezig, evenals mijn gevoelens. Toen was het bijna half zes en waagde ik het erop om Seraiah te bellen.

 

            ‘Have you heard from Niall?’ vroeg ik onmiddellijk zodra ik hoorde dat Seraiah mijn telefoonoproep had beantwoord. ‘Or better yet, seen him?’

 

            De man aan de andere kant van de telefoonverbinding was hoorbaar overvallen door mijn vragen in dit vroege uur. ‘Good morning to you too. Fearne, isn’t it? But no, I haven’t heard from Niall,’ sprak hij afhoudend. ‘Why?’

 

            Met een zucht nam ik plaats op de armleuning van de bank, te onrustig om daadwerkelijk plaats te nemen en rustig te gaan zitten. ‘He left a few hours ago and hasn’t returned yet,’ antwoordde ik zorgvuldig.

 

            ‘What do you mean?’ vroeg Seraiah niet-begrijpend terug. ‘I thought he was out on tour?’

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘He is, but he decided to surprise me with a visit,’ gaf ik opnieuw een kort antwoord.

 

            Als Seraiah ongeduldig werd, liet hij dat beleefd niet merken. ‘And then you thought it was a clever idea to tell him about us?’ vroeg hij gokkend door.

 

            Liegen was geen optie en met de halve waarheid zou Seraiah mij niet kunnen helpen. ‘No, even worse. He kissed me and I kicked him in the face telling him he’s my best friend since we were kids,’ vertelde ik dan toch maar eerlijk de duiding van het verhaal.

 

            ‘Basically you told him he’s your brother? You’re relentless. Stabbing the guy till he’s bled out would’ve hurt him less,’ verzachtte de man zijn gedachten absoluut niet met deze woorden.

 

            Van ellende dook ik in elkaar. ‘Oh, God. What have I done?’ fluisterde ik ongelovig. ‘Seraiah, I really don’t know what to do with all of this. All I want is for Niall to come home. Then we’ll figure out where we stand in our relationship, but I just want to know if he’s okay and hasn’t done anything stupid.’

 

            ‘Don’t worry about his well-being. He’s a rational lad. Just make sure you won’t open your mouth and say anything that could potentially hurt him even more again and you’ll be fine,’ verzekerde de man en ik kon een kleine lach horen in zijn stem.

 

            Langzaam schudde ik mijn hoofd. ‘How could I possibly be fine? My best friend is in love with me and I just… Seraiah, he is my very best friend,’ sprak ik beslist. ‘That means he’s the most important guy in my entire life.’

 

            Het bleef even stil aan de andere kant van de telefoonverbinding. ‘Then try telling him that,’ zei Seraiah uiteindelijk.

 

            Na Seraiah gedag te hebben gezegd, omdat hij toch echt gauw op moest hangen vanwege zijn werk, werd ik weer overvallen door diezelfde stilte. Verbazend genoeg duurde dat niet al te lang en schrok ik op van het geluid van de voordeur.

 

            Meteen liep ik zo snel ik kon naar Niall toe. ‘Where have you been?’ vroeg ik als in één adem.

 

            ‘I don’t know,’ mompelde Niall ongeïnteresseerd.

 

            Gefrustreerd keek ik mijn beste vriend aan. ‘What is wrong with you?’ vuurde ik ondoordacht op hem af. Meteen had ik spijt van mijn roekeloze vraag.

 

            ‘Wrong with me? What is wrong…’ begon Niall op het randje van hysterie, maar herstelde zich toen. ‘I love you, if that is what’s wrong with me. Is that so wrong?’

 

            Dit was misschien mijn enige kans om enkele breuken en scheuren te beginnen te herstellen. ‘No, it’s the nicest thing anyone has ever said to me. And for what it’s worth, if I wouldn’t be so terribly scared of losing you, I’d probably love you silly. I’d have the biggest crush on you and give you my all,’ sprak ik waarheidsgetrouw.

 

            ‘But you are and so you won’t,’ kapte Niall mij onmiddellijk af.

 

            Ongemakkelijk haalde ik mijn schouders op. ‘I wish I could make you see it from my perspective. Maybe then you’d understand,’ was het enige dat ik daarop te zeggen had. ‘Because the last thing I’ve ever wanted was hurting you.’

 

            Zichtbaar was Niall nog altijd opgefokt. Hardhandig trok hij zijn jas uit en smeet zijn sleutelbos op het dressoirkast hier in de gang, waarna zijn jas volgde en een vaas met prachtige dahlia’s gevaarlijk wankelde. Niall zijn poging om de vaas nog tegen te houden was tevergeefs en deze viel in duizenden stukjes uiteen over de vloer. De vertoning op de grond was werkelijk een reflectie van Niall zelf.

 

            Voorzichtig pakte Niall de gesneuvelde bloemen tussen het gebroken glas vandaan. ‘Go to bed,’ mompelde hij toen hij merkte dat ik nog steeds stond waar ik gestaan had. Hij realiseerde zich ook dat hij te eisend geklonken had. ‘Please, Fearne.’

 

            ‘What will you be doing?’ wilde ik weten.

 

            Niall haalde zijn schouders op. ‘Reunite back on the tour,’ antwoordde hij eenvoudig, terwijl hij naar de keuken liep. Daar pakte hij een nieuw vaas voor de bloemen.

 

            ‘Just like that?’ hoorde ik mijzelf vragen. Misschien opnieuw niet al te tactisch.

 

            De man keek op met een blik die ik niet kon plaatsen. Verafschuwing, verontwaardiging… Het was moeilijk te zeggen, maar het was geen blik die ik ooit nog eens wilde zien.

 

            ‘Niall, I don’t know what to say,’ zei ik eerlijk en met dat ik dat zei herinnerde ik mij de woorden van Seraiah. ‘You’re the most important guy in my–’

 

            Daar was die blik van Niall weer. ‘I thought we’d agreed not to talk about this ever again, so I suggest you keep your mouth shut from now on,’ kwam er fel uit zijn mond.

 

            Goed. Prima. Als dat hetgeen was dat Niall wilde. ‘Okay, fine,’ stemde ik in en verliet de keuken, om terug naar de logeerkamer te gaan.

 

            Op de logeerkamer pakte ik mijn onuitgepakte tas, overweeg nog even om in huilen uit te barsten, maar daar was ik simpelweg te moe voor. Na een diepe zucht verliet ik de logeerkamer al weer, maar zag toen in de gang naar de voordeur dat de jas van Niall verdwenen was van de dressoirkast. Ik wierp een blik in de keuken en Niall was inderdaad weg. Kwaad gooide ik mijn tas op de grond tussen de scherven van de gebroken vaas, weggaan met een statement had nu toch geen zin meer en ik kon net zo goed hier blijven voor de nacht.

 

 

 

 

 

Het was waarschijnlijk het juiste om te doen en dat was dan ook de enige reden waarom ik het deed. Mijn moeder had mij vroeger al geleerd om nooit weg te gaan zonder gedag te zeggen, dus ik was vastbesloten mijn afscheid te krijgen. Jammer genoeg kostte mij dat een treinreis en dan was het nog maar de vraag of ik het concertgebouw zou kunnen vinden. Daarna moest ik nog maar zien uit te vinden hoe ik ooit bij mijn beste vriend in de buurt zou kunnen komen.

 

            Voordat ik toe had gegeven aan mijn schuldgevoel en bedacht had dat de enige juiste manier was om dit alles uit te praten tegenover elkaar moest zijn, had ik een verfrissende douche genomen en mij warm aangekleed. Daarna was ik op de trein gestapt, vastberaden om Niall te spreken.

 

            Eenmaal aangekomen bij het concertgebouw waar Niall vanavond op zou treden, was het al gigantisch druk en de moed sloop al langzaam weg. In de hoop dat Niall vergevingsgezind zou zijn, stuurde ik een foto van de lange rijen met fans voor het concertgebouw naar hem toe, zodat hij wist dat ik hier was. Dit was het beste dat ik mij kon bedenken om dingen tussen ons goed te maken en ik kon alleen maar hopen dat het voldoende zou zijn. Mocht dit niet lukken, dan moest ik onze gezamenlijke vrienden om hulp vragen, maar dan zou ik hen de waarheid moeten vertellen waarvan Niall niet wilde dat ik het deed.

 

            Niall reageerde niet op de foto die ik hem toegestuurd had. Inmiddels had ik maar een sterke kop koffie besteld bij een kleine brasserie in een aangrenzende straat van het concertgebouw. De adrenaline had mij al lang genoeg wakker gehouden en kon nu wel een klein beetje hulp gebruiken. Al werd na tientallen minuten mijn moeite beloond met een e-mail, met daarin een e-ticket voor toegang tot het concert van Niall Riordan vanavond.

 

            Tijdens het concert, dat werkelijk een kwelling was, kreeg ik een tweede e-mail toegestuurd. Het was van Niall zijn nieuwe persoonlijke assistente, met daarin gegevens om na het concert backstage te kunnen komen. Niall zong zijn hart uit voor het publiek, maar elke songtekst leek nu een andere, dubbele betekenis te hebben. Van mij kon het concert niet gauw genoeg afgelopen zijn, al waren de gillende meiden rondom mij heen het daar absoluut niet mee eens.

 

            Zodra het concert afgelopen was, was Niall nog niet klaar met zijn werk van vanavond. Daarna was het nog aan hem om uitzonderlijk vrolijk te zijn tijdens de backstage ontmoetingen met enkele gelukkige fans. Glimlachend ging hij met hen op de foto en signeerde met liefde zijn albums die zij hem gaven voor het zetten van een handtekening.

 

            Ongemerkt beet ik op mijn onderlip, terwijl ik vanaf een kleine afstand toekeek. Sinds vannacht waren mijn gevoelens overal en nergens en niets was nog duidelijk, laat staan logisch. Toch kwam het gevoel dat ik had gevaarlijk dicht bij jaloezie, toen ik zag hoe zorgvuldig Niall zijn fans aanraakte. Ergens wist ik dat Niall mij voorlopig niet meer zou omhelzen en die gedachten bracht tranen in mijn ogen.

 

            Vermoeid nam ik plaats op één van de kisten in deze ruimte en wachtte geduldig af tot Niall tijd zou hebben. Uiteindelijk was ik zo in gedachten verzonken over de afgelopen achtenveertig uur, dat ik niet eens doorhad dat hij naast mij was komen zitten. Hij zei niets, hij zat daar gewoon en ik zweeg hetzelfde. Ondertussen keken wij toe hoe zijn crewleden al druk bezig waren met het inpakken voor het volgende concert.

 

            ‘Don’t you miss that the worst thing we could say to each other was that you weren’t invited to a birthday party after a silly fight?’ bracht ik toen op.

 

            Niall was verward door mijn woorden. ‘We could never make it to each other’s birthday parties,’ was zijn gevatte verweer.

 

            Er verscheen een kleine glimlach op mijn gezicht. ‘That’s not the point I’m making here. Do you remember how easy it was for us? I was hoping we could go back to that,’ probeerde ik uit te leggen.

 

            Voor even keek Niall mij zwijgend aan en ik wist dat hij nadacht. Zijn vertrouwde gezicht was ineens zo vertrouwd niet meer en vreemd genoeg was ik daardoor teleurgesteld. Ondanks mijn verzoek om elkaar niet te hoeven verliezen, was ik hem ergens al kwijt. Al zou Niall instemmen, al zou hij zweren voor altijd mijn beste vriend te zijn, hij was niet meer wie hij vierentwintig uur geleden was geweest. Niet omdat hij van mij hield, maar omdat ik hem had afgewezen. Er was geen weg meer terug.

 

            ‘Let’s pretend nothing happened,’ gaf Niall mij opnieuw een uitweg.

 

            Vertwijfeld sloeg ik mijn blik neer naar mijn handen op mijn schoot. ‘You could do that?’ vroeg ik toen ik weer opkeek naar de man.

            ‘For you anything,’ sprak Niall onmiddellijk, zonder een hartslag te hoeven missen. In dat moment wist ik niet of Niall dat zo gemakkelijk zei doordat zijn gevoelens zo diep zaten of juist totaal niet. Zei hij dat omdat hij alles voor mij over zou hebben of zei hij dat omdat zijn gevoelens net zo gemakkelijk weer zouden verdwijnen? Al dat ik wist was dat ik opgelucht was dat wij onze vriendschap niet geriskeerd hadden.


Reactie schrijven

Commentaren: 0