– 12 –


 

 ‘Can I stay at your place this Wednesday?’ vroeg ik over de telefoonverbinding.

 

            Mijn beste vriend maakte een verontwaardigd geluid, wetende dat ik wist dat hij niet thuis zou zijn, omdat hij bezig was met zijn albumtournee. ‘Why exactly?’ wilde hij dan ook weten.

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘Because I’m catching up with Seraiah and these new friends at Effie’s and I need a place to sleep,’ verklaarde ik mijn vraag.

 

            ‘Are you secretly dating Hunter without telling me about it?’ vroeg Niall direct door.

 

            Meteen schudde ik lachend mijn hoofd. ‘No, of course not! That’s why I’m asking if I could stay at yours,’ zei ik en leunde tegen het aanrecht aan.

 

            ‘Hmm, so are we secretly dating then?’ daagde Niall plagend uit. Hij genoot hier te veel van.

 

            Nogmaals schudde ik mijn hoofd en veegde daarna een verdwaalde pluk haar terug achter mijn oor. ‘What? Shut up, you,’ weigerde ik in te gaan op Niall zijn woorden, maar lachte stiekem.

 

            ‘Alright, sure. My place is your place. Just don’t have sex with Hunter in my bed. Or in any of my beds for that matter,’ waarschuwde Niall welgemeend.

 

            Daarop knikte ik ernstig, ook al was dat niet te zien voor Niall. ‘So your sofa is alright then?’ plaagde ik hem terug.

 

            ‘Just my Jamie Oliver knife set,’ mompelde mijn beste vriend op een meelijwekkende toon.

 

            Glimlachend sloeg ik mijn blik neer. ‘Okay, thanks, love,’ bedankte ik de man voor het gebruik mogen maken van zijn nieuwe thuis.

 

            Niall zuchtte diep. ‘Just…’ Daar stopte hij dramatisch lang. ‘Be careful, okay?’ zei hij mij toen.

 

            ‘Of course. Always,’ beloofde ik terug.

 

            Slechts enkele seconden na het verbreken van de telefoonverbinding kwam mijn vader de keuken ingelopen. ‘Was dat Niall?’ vroeg hij nieuwsgierig.

 

            Daarop knikte ik. ‘Ja, hij is druk bezig met zijn tournee. Hij zei mij jou zijn groeten te doen.’ Mijn vader knikte slechts dankbaar. ‘Weet jij zeker dat jij niet met mij mee wilt gaan?’ vroeg ik toen nogmaals.

 

            Langzaam schudde mijn vader zijn hoofd, terwijl hij zichzelf een kop koffie maakte. ‘Dat is toch niets voor mij, lieverd,’ verzuchtte hij.

 

            ‘Natuurlijk wel. Londen is juist zo’n gezellige stad. De enige reden dat ik ga is om Seraiah te zien en jij zult hem ook mogen. Hij zal spelen in zo’n typische pub en hij maakt op dit moment juist muziek met een country sound dat jij ook zo leuk vindt,’ probeerde ik uit te leggen.

 

            Toch was mijn vader niet overtuigd. ‘Misschien een andere keer,’ mompelde hij met een geforceerde glimlach. Vervolgens pakte hij zijn kop koffie onder het koffiezetapparaat vandaan en de krant van de keukentafel, om weer terug te gaan naar zijn vertrouwde leunstoel in de woonkamer.

 

 

 

 

 

Het was vreemd om in Niall zijn huis te zijn nu hij hier zelf niet aanwezig was. Daarom vond ik het ook totaal niet erg dat Seraiah mij binnen een half uur na aankomst al op kwam halen om naar Efflorescence toe te gaan.

 

            ‘You ready?’ vroeg Seraiah toen ik groetend de voordeur voor hem had geopend.

 

            Glimlachend knikte ik en volgde de man naar zijn auto. Het was dan wel geen gloednieuwe, maar de Mercedes-Benz liet mij wel weer even realiseren dat ik te maken had met de “nieuwe elite” van Londen. Binnen enkele maanden had zowel de band van Seraiah als Niall hun naam weten te maken in de muziekwereld en het geld stroomde werkelijk binnen, in het geval van de band zelfs al jarenlang. Dat was toch wel ietwat intimiderend en iets waar ik niet aan kon wennen, omdat ik zelf maar gewoon een maatschappelijk begeleidster was.

 

            ‘So how are things between you and Niall these days?’ bracht ik voorzichtig op toen Seraiah en ik het laatste stuk naar de pub liepen, nadat hij zijn auto had geparkeerd vlak bij de pub. Hij had zijn  gitaarkoffer in zijn hand en plotseling veranderde hij van een beleefde gentleman in zowaar een getalenteerde hipster. Vragend keek hij naar mij op. ‘You two were fighting last time I’ve seen you.’

 

            Vertwijfeld haalde Seraiah zijn schouders op. ‘I told Niall no when he asked me to back him up with free publicity. He’s not ready yet. Europe is big enough for him right now,’ was hij nog altijd zeker over zijn al eerder gemaakte verweer op het onderwerp.

 

            ‘Is that up to you to decide for him?’ kon ik het niet laten om het een klein beetje voor Niall op te nemen.

 

            Seraiah schonk mij een ongemakkelijke glimlach. ‘No, it’s not. But it’s my duty as his friend having his best interested at heart. Trust me, he is not ready for this kind of a hectic life style within just  two years time,’ vulde hij zijn antwoord aan.

 

            Zacht knikte ik. ‘You probably know best, being in this world for a couple of years now,’ geloofde ik de man op zijn woord.

 

            Nogmaals haalde Seraiah zijn schouders op, voordat hij stilstond voor de deur van Efflorescence. ‘I’m just looking out for my friends,’ beloofde hij mij oprecht.

 

            ‘Thank you for that,’ bedankte ik de man met een glimlach. ‘You do.’

 

            Seraiah hield de deur van de pub voor mij open. ‘Ladies first,’ gebaarde hij naar binnen.

 

            Eenmaal binnen kwam de pub mij wel weer vaag bekend voor. Het had een klein podium waar een jonge vrouw met bloemen in haar blond gevlochten haar een ballad zong met de begeleiding van haar eigen gitaar. Overal stonden lampen in de vorm van bloesembomen met LED-verlichting, waardoor de ruimte een blauwe gloed had. Seraiah wees naar een tafel en ik volgde hem en zijn gitaar, voordat wij plaats namen bij de mensen waarmee ik de laatste weken telefonisch contact had gehad.

 

            Lief, maar met een schuine lach, stelde Seraiah mij nogmaals voor aan deze groep vrienden, voordat hij voor ons allemaal iets te drinken haalde bij de bar, ook al had de helft van hen nog een vol glas voor zich staan op tafel. Meteen begreep ik waarom ik het die avond van de awardshow zo naar mijn zin had gehad hier, want iedereen was zo gezellig en de livemuziek was ontzettend goed.

 

            ‘Now please, give it up for one of our favourite guests at Effie’s…’ Lachend keek iedereen direct naar Seraiah, die zijn gitaar al uit zijn gitaarkoffer had gehaald. ‘Mister Seraiah Huntington, please, come to the stage!’ kondigde één van de serveersteres onze vriend aan, waarop hevig geklapt werd door het luisterende publiek.

 

            Seraiah klom op het kleine podium, deed zijn gitaarband over zijn hoofd, verstelde de microfoon, voordat hij rustig plaatsnam op de kruk. ‘Good evening, ladies and gentlemen. You are always so welcoming and it’s always such a pleasure playing for you lovely people. That’s why I’d love for you all to hear this new song I’ve been working on,’ sprak hij voor hij de eerste gitaarakkoorden speelde.

 

            Hoewel Seraiah prachtige pianovingers had, speelde hij de gitaar alsof het een verlengstuk was van zijn lichaam. De melodie dreef als kalme zeegolven door de ruimte, evenals zijn warme, maar lichtelijk hese stem. Wonderbaarlijk genoeg kreeg hij voor enkele minuten het publiek stil, waarbij zij aandachtig luisterden naar zijn meningsvolle tekst.

 

 

 

When you’re standing beside the window pane with another filled coffee mug

 

And there is nothing else you can think of

 

But me and how we used to be, while the sun is slowly coming up

 

Remember, you’re the reason I stayed up as well and I’m thinking of you still

 

And if you will and I won’t

 

You’re the one I’m dreaming of

 

 

 

I could love you the biggest amount I can think of

 

But I’m not sure if even that would be enough

 

You deserve the best of everything

 

And I’m not sure if that’s supposed to be me

 

 

 

When it’s the end of the longest day in history and you become undone

 

Taking a look in the mirror and you hate

 

All that you are and all that you’ve done

 

When you undo your hair and makeup, splash cold water in your face

 

When you want to let go and yet you’ve come so close

 

Remember, you’re the one I want the most

 

 

 

Mijn aandacht werd abrupt onderbroken door het gefluister van Milena. ‘Like he needs any of this,’ sprak zij afkeurend.

 

            Zelda lachte zacht in de richting van de vriendin naast haar. ‘I know, right? Now he’s in that police series he should just keep his mouth shut and take off his shirt. Oh, what I wouldn’t do to see those tanned abs,’ verzuchtte zij zwijmelend terug.

 

            Verontwaardigd probeerde ik het geluid van de twee vriendinnen uit te bannen om verder te kunnen luisteren naar het nieuwe lied van Seraiah, maar al gauw bemoeide ook Aubrey zich met hen. Het was zowaar tot mijn genoegen dat mijn mobiele telefoon trilde in mijn broekzak aan het einde van Seraiah zijn lied, waardoor ik mij bij het gezelschap kon verontschuldigen en naar buiten kon lopen om de ontvangende telefoonoproep op te nemen.

 

            ‘Hé, pap!’ nam ik op, toen ik had gezien dat het mijn vader was die mij belde.

 

            Mijn vader zuchtte geërgerd. ‘Jij zei dat je zou bellen wanneer je veilig geland zou zijn,’ verweet hij mij bezorgd.

 

            Glimlachend leunde ik tegen de muur van de pub. ‘Pap, er is geen nieuws geweest over een neergestort vliegtuig. Natuurlijk ben ik in orde,’ mompelde ik lachend. ‘Maar sorry, Seraiah haalde mij bijna gelijk op om naar de pub te gaan en ik ben het gewoon vergeten. Het spijt mij als ik jou ongerust gemaakt heb.’

 

            ‘Het is al goed,’ mompelde mijn vader brommend. ‘Dus het is gezellig?’

 

            Onmiddellijk knikte ik. ‘Ja, natuurlijk,’ sprak ik terug.

 

            Daar kon mijn vader genoegen mee nemen. ‘Goed, goed… Niets is hier veranderd sinds jij vanmorgen weg bent gegaan,’ vertelde hij mij overbodig. Toch was ik stiekem blij dat hij zo lief was om mij zelf te bellen. ‘Jij kunt trots op mij zijn, ik heb voor mijzelf gekookt vanavond.’

 

            ‘Lucky you. Daarnet heb ik alleen een paar chipjes en nootjes gegeten als avondeten,’ maakte ik small talk terug, terwijl ik opkeek bij het opengaan van de deur van de pub.

 

            Seraiah kwam de pub uitgelopen en zag mij onmiddellijk leunend tegen de muur staan naast de ingang van het gebouw. Hij keek mij vragend aan, waarop ik op mijn mobiele telefoon wees om aan te duiden dat ik aan het bellen was.

 

            ‘Pap, ik moet gaan,’ vervolgde ik. ‘Morgen zal ik jou terugbellen, beloofd.’

 

            Mijn vader zuchtte ongelovig. ‘Dat is goed, lieverd. Fijne avond nog,’ groette hij terug.

 

            Nadat ik had opgehangen, beantwoordde ik Seraiah zijn vragende blik. ‘What’s wrong?’ vroeg ik niet-begrijpend.

 

            ‘I saw you leaving and… You were speaking Dutch,’ beschuldigde de man mij toen.

 

            Zacht knikte ik. ‘You speak Dutch as well?’ vroeg ik verrast.

 

            ‘No.’ Seraiah viel even stil. Ongemakkelijk staarden wij elkaar slechts zwijgend aan. ‘It seems I’ve got a thing for Dutch girls,’ ging hij na enkele tientallen seconden verder.

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘We’re good, right? That morning I woke up in your flat you told me we had kissed the same night we were here at Effie’s,’ verduidelijkte ik mijn vraag. ‘But we’re good? There is no weird tension between us that I’m not aware of, right?’

 

            Seraiah knikte langzaam. ‘Yes, we’re good. Very good,’ reageerde hij nogal ongeloofwaardig.

 

            ‘Good…’ mompelde ik opnieuw ongemakkelijk. Het was alsof ik nog steeds met mijn vader aan de telefoon was die mij ook overal op zei dat alles goed was. ‘This is not awkward at all.’

 

            De man kuchte onnodig en sloeg zijn armen over elkaar om zichzelf een houding te geven, terwijl hij mij zo nu en dan een doordringende blik toewierp. Hij had het vermogen om dwars door mensen heen te kunnen kijken, leek het. Wanneer wij een daadwerkelijke conversatie hadden was het fijn en had ik daardoor het gevoel dat hij begreep waar ik het over had en zowaar geïnteresseerd was in hetgeen dat ik had te zeggen, maar nu voelde ik mij beschaamd en ik had niet eens iets fout gedaan, voor zover ik wist. Twee aangeschoten mannen liepen lachend voorbij en hadden beiden een sigaret in hun handen en ik was zo jaloers. Bijna zou ik één van hen vragen, misschien zelfs smeken, voor een sigaret en ik had het roken een lange tijd geleden al opgegeven.

 

            ‘The song you just played, it was beautiful,’ begon ik toen maar. Het was dat of snel terug naar binnen sneaken, maar om de één of andere reden kreeg ik ineens een slechte vibe van mijn nieuw gemaakte vrienden in de pub. Seraiah leek dan toch mijn betere optie.

 

            Met een dankbare knik nam Seraiah het compliment in ontvangst. ‘That means a lot, thank you,’ sprak hij beleefd. Zo Brits, ik haatte het.

 

            ‘Of course, don’t mention it,’ kwam er met moeite over mijn lippen, wetende dat het gesprek nu weer dood zou bloeden.

 

            Seraiah liet zijn armen weer hangen en zuchtte diep. Hij keek mij opnieuw met diezelfde doordringende blik aan toen hij een stap in mijn richting zette. Afwachtend staarde ik terug en keek met ietwat stomheid geslagen toe hoe hij zijn gezicht dichter bij het mijne bracht. Ondanks dat ik het aan had zien moeten komen was ik overvallen door de kus die hij op mijn lippen plaatste.

 

            ‘Thank you,’ fluisterde ik toen Seraiah mijn reactie afwachtte.

 

            De man lachte onhandig en zijn warme adem streelde mijn gezicht. ‘Not the exact reaction I was going for, but you’re welcome. The pleasure was all mine,’ sprak hij zacht, kwetsbaar zelfs.

 

            ‘If that tiny kiss satisfied all your needs, I’m disappointed,’ daagde ik mijzelf uit te zeggen. Er verscheen zelfs een onzekere glimlach op mijn gezicht na mijn gewaagde woorden.

 

            Terwijl er een ondeugende glimlach op zijn gezicht sloop, werden de kuiltjes in zijn wangen groter en daarmee had hij mij. Eigenlijk hoefde Seraiah niet veel meer te doen om mijn hart te winnen in dat moment, hij had het. Met zijn charmante, wereldberoemde glimlach en de blik in zijn prachtig hazelkleurige ogen waarmee hij mij liet denken dat ik de enige voor hem was in deze wereld. Ik zou beter moeten weten, maar het kon mij vrij weinig schelen toen hij mij opnieuw zoende.

 

            Het was een gedachte aan Niall en dat hij niet al te blij zou zijn als hij over dit moment tussen Seraiah en mij te weten zou komen dat mij maakte dat ik de zoen verbrak. Ietwat beschaamd en ineens verlegen trok ik mijn hand terug uit zijn haar en glimlachte ongemakkelijk.

 

            ‘This wasn’t a very good idea,’ fluisterde ik bijna, zo zacht als dat ik sprak.

 

            Seraiah was het zichtbaar niet met mij eens, maar knikte desondanks instemmend op mijn woorden. ‘Not the best, no,’ vulde hij mij dan toch aan.

 

            Dankbaar knikte ik terug. ‘Shall we go back inside, before the others start to wonder and get suspicious about what we’re doing out here?’ vroeg ik gauw door.

 

            Seraiah ging mij al voor naar de deur van de pub. ‘Yes, excellent idea,’ bevestigde hij veel te gemanierd. Wat? Niet eens “magnificent”? Zijn gebaar aannemend ging ik met tegenzin als eerste terug naar binnen toe.

 

            ‘There they are! Hunter, you’ve got some lipgloss…’ joelde Graham met zijn zwaar, Schots accent door de pub heen toen hij Seraiah en mij terug naar de tafel zag komen lopen. Hij wees naar de hoek van zijn mond om aan te geven waar de lipgloss volgens hem precies zou moeten zitten. ‘Right here…’

 

            De man knikte ongelovig toen hij de lege stoel naast zijn vriend weer innam. ‘Really?’ vroeg hij serieus. ‘Right here, you say?’ Daarop ging hij met zijn hand naar de mondhoek van Graham, waarna hij hem een vriendschappelijke klap verkocht precies waar hij gewezen had.

 

            Graham keek de man ongelovig aan. ‘What was that for?’ vroeg hij gepikeerd.

 

            ‘She’s not even wearing lipgloss, you fool,’ mompelde Seraiah lachend.

 

            Glimlachend keek ik op naar Seraiah, die mijn glimlach beantwoordde. Stiekem benam hij mij toch opnieuw mijn adem en diep van binnen wenste ik dat ik de zoen van daarnet niet afgebroken had of dat wij gewoon naar zijn appartement waren gegaan. Waarschijnlijk was het voor nu toch beter zo. Mijn gedachten waren totaal verward, want wat dacht ik nu eigenlijk? Dat ik ook zelfs maar een kans had bij iemand zoals Seraiah Huntington? Kom op, dat was belachelijk.

 

            Na nog een glas wijn en twee shotrondes mee te hebben gedaan, probeerde Seraiah opnieuw mijn blik opzettelijk te vangen. Vertwijfeld probeerde ik de zijne te ontwijken, maar hij gaf niet op. Toen ik hem dan toch maar aankeek, knikte hij richting de uitgang van de pub. Weeral keek ik van hem weg, want eigenlijk was het toch wel gezellig. De jongens waren oprecht grappig, alleen de meiden verschilden gewoon te veel van mij, maar daar was ik inmiddels al wel overheen. Bovendien wist ik niet wat ik kon verwachten als Seraiah en ik weer alleen zouden zijn.

 

            ‘You?’ vroeg Blake aan Seraiah, toen hij bezig was om aan iedereen te vragen of hij nog iets te drinken voor hen kon bestellen. ‘Do you want another pint?’

 

            De man schudde zijn hoofd. ‘No, I’m good.’ Onmiddellijk klonk er een protesterende “boo” van Milena. ‘I’m driving,’ verklaarde hij zichzelf, waarop hij mij vragend aankeek. ‘About that… You ready to go?’

 

            Graham schudde hevig zijn hoofd. ‘No!’ riep hij uitgerekt naar de man naast hem. Vervolgens reikte hij over de tafel naar mijn onderarm. ‘Don’t go!’

 

            ‘Sorry, you all. We really should.’ Met dat gezegd te hebben stond Seraiah al op. ‘C’mon, I have to get up at five,’ verzuchtte hij en pakte zijn jas van de stoel. ‘That is if you want me to drop you off on my way home?’

 

            Wacht. Het was dus niet vanwege… Seraiah moest om vijf uur zijn bed uit. Dat was een onverwachte plottwist. Niets geen aanhankelijk of moeilijk gedoe over een zoen dus.

 

            Zwijgend stond ook ik op en zei de anderen gedag terwijl ik mijn jas aantrok. Nu een stuk minder nerveus volgde ik Seraiah de pub uit. Hoewel, ik was er nog niet over uit of ik het nu wel of niet erg vond dat de zoen van eerder niets te betekenen had gehad.

 

            ‘Hide your face,’ sprak Seraiah mij gedempt toe toen wij terug naar zijn auto liepen.

 

            Verontwaardigd keek ik op. ‘I beg your pardon?’ vroeg ik beledigd, maar lachte toen. De woorden van deze man hadden belachelijk geklonken. ‘Alright, we kissed, but that’s no reason to get all insulting if you have any regrets.’

 

            Terwijl hij schuin voor mij liep, keek Seraiah lachend op mij neer. ‘Paparazzi,’ verklaarde hij en knikte in de richting van de andere kant van de straat.

 

            Mijn gezicht betrok en zwijgend liep ik met mijn hoofd gebogen met Seraiah richting zijn auto. Tijdens Niall zijn showcase tournee had ik ook al wel paparazzi meegemaakt, maar dan had ik niet naast hem hoeven lopen. Dit was toch wel een vreemde gewaarwording. Niet dat ik het soort persoon was dat het verschrikkelijk vond om op een foto gezet te worden, maar deze mensen kenden mij niet eens. Beter nog, zij kenden Seraiah niet eens daadwerkelijk. Hoewel, misschien was de ergste gedachten nog wel dat zij er ook gestaan konden hebben toen wij buiten gezoend hadden voor de pub.

 

            Genadeloos volgde de paparazzi ons tot aan de auto. Zelfs toen Seraiah wegreed renden zij gevaarlijk over de weg achter de auto aan om nog een paar foto’s te kunnen schieten. Mocht ik mij zorgen hebben gemaakt over de ergst mogelijke situaties in de auto, geen doemscenario was zo bizar geweest zoals deze.

 

            ‘That was just crazy,’ verbrak ik uiteindelijk de stilte toen Seraiah had moeten stoppen voor een rood stoplicht.

 

            Zonder iets te zeggen pakte Seraiah mijn hand vast, gaf er een zacht kneepje in, voordat hij mijn hand weer losliet om er vandoor te rijden en op te letten in het verkeer. Vreemd genoeg zei hij helemaal niets, totdat hij mij weer afzette bij het huis van Niall.

 

            ‘Well, thanks for tonight,’ bedankte ik de man, terwijl ik mijn autogordel losmaakte.

 

            Seraiah haalde zijn schouders op. ‘Anytime. Do you want me to come in with you? I could…’ stierf zijn stem weg met zijn blik gericht op de digitale klok in het dashboard.

 

            ‘It’s okay. I’ll be fine,’ verzekerde ik met een kleine glimlach en stapte de auto uit.

 

            De man knikte en hing over de bijrijdersstoel heen om mij aan te kunnen blijven kijken. ‘Of course. If there’s anything you need, give me a call. Most likely I won’t pick up my phone right away, because I’m on set today. But please, do call me. Even if you don’t need anything,’ vulde hij aan met een uitdagende grijns.

 

            Gevleid sloeg ik mijn blik neer, voordat ik weer opkeek. ‘Sure. Thanks again and goodnight,’ groette ik.

 

            ‘Yeah… Goodnight, Fearne,’ groette Seraiah terug.

 

            Met nog een laatste glimlach sloot ik het portier van de auto en liep naar het huis. Zoals te verwachten was, wachtte Seraiah opnieuw tot ik daadwerkelijk binnen was en de voordeur achter mij dicht had gedaan. Een zucht verliet mijn lippen en ik leunde voor een moment vermoeid tegen de voordeur. Alleen stond ik meteen weer recht toen mij opviel dat er lichten brandden waarvan ik zeker wist dat ik deze niet aan had gedaan voordat ik weg was gegaan aan het begin van de avond.

 

            Langzaam en met het Britse alarmnummer al ingetoetst op mijn mobiele telefoon, zodat ik alleen de verbinding hoefde te maken mocht het nodig zijn, liep ik richting de woonkamer. Toen wist ik toch wel zeker dat ik geluid hoorde komen vanuit de keuken. Had Niall nog meer huissleutels rondgegeven of was er serieus een inbreker aanwezig? Normaal was ik nooit zo snel bang, maar dit was toch wel behoorlijk beangstigend.

 

            ‘You’re home!’ Niall kwam om de hoek van de keuken en gaf mij de schrik van mijn leven, waarop ik luid gilde. De man hield zijn hand over mijn mond en schoot in de lach. ‘Shh, I didn’t mean to scare you!’ grijnsde hij duidelijk geplezierd.

 

            Met grote, verbaasde ogen staarde ik mijn beste vriend ontzet aan. ‘What the fuck is wrong with you?’ riep ik hem gedempt toe, nadat ik hem hard bij mij vandaan had geduwd. ‘You could’ve called me, texted me even, instead of scaring me to death!’ Na diep adem te hebben gehaald was de meeste schrik uit mijn lichaam verdwenen en trok ik mijn jas uit. ‘Fucking idiot…’

 

            ‘Now don’t be mad,’ glimlachte Niall zo onschuldig mogelijk. Hij pakte mijn jas van mij over en gooide deze richting de bank en trok mij weer naar zich toe. ‘I was thinking, Brighton isn’t that far away and since you’re here, I wanted to see you and tried to make that happen. And so here I am, surprise!’

 

            Hoofdschuddend keek ik de man aan, maar had het hem onmiddellijk vergeven. ‘Huge surprise,’ hielp ik hem herinneren.

            Niall glimlachte lief en versterkte de omhelzing waarin hij mij vast hield. Vervolgens verraste hij mij nog meer door mij vol overtuiging te zoenen.


Reactie schrijven

Commentaren: 0