– 10 –


 

Terug in Nederland belde ik die maandagavond Ferelith op om te vragen naar de geruchten over Niall en mij. Zeker nu ik enkele dagen voor hem zou gaan werken leek mij dat een verstandige keuze.

 

            ‘So Eoghan told me this weird thing. He mentioned that you think that Niall and I are secretly dating, or something like that,’ bracht ik voorzichtig op in het telefoongesprek. ‘Why’d you say that?’

 

            Ferelith lachte zacht. ‘Because you are, right?’ vroeg zij aandringend.

 

            Verbaasd schudde ik direct mijn hoofd. ‘No, we’re not. Why’d you even think that?’ vroeg ik niet-begrijpend terug.

 

            ‘There is something going on between the two of you, I can tell. Just because you’re not telling me as your best friend, doesn’t mean I’m not noticing. Why else wouldn’t Niall ask the rest of us to come over to hang out as friends, while he’s asked you? Be honest with me here, Fearne,’ drong mijn beste vriendin serieus aan.

 

            Verontwaardigd nam ik plaats op de rand van mijn bed. ‘Ferelith, I am being honest with you. That day in London I did forget my sunglasses and Niall and I really did lose track of time, because we had so much to talk about, catching up after such a long time. Back home on Christmas Eve we promised each other we would try to see each other more often and that’s what we’re doing now. He was being busy with his job, I was busy dealing with things here and… Well, and I miss him just as much as I miss all of you guys,’ probeerde ik uit te leggen. ‘Do I really need to defend myself to you?’

 

            ‘That’s it?’ vroeg Ferelith voor de zekerheid. ‘There is nothing going on?’

 

            Meteen schudde ik glimlachend mijn hoofd. ‘Of course not! He is like a brother to me. Although I do have to tell you he did ask me something pretty special,’ wilde ik het nieuws ook graag vertellen aan mijn beste vriendin.

 

            Ferelith klonk enthousiast. ‘What is that?’ vroeg zij nieuwsgierig.

 

            ‘Niall asked me to be his personal assistant during his upcoming showcase tour,’ vertelde ik dan nu toch wel redelijk enthousiast. Het zou een leuk experiment worden, daar was ik inmiddels wel van overtuigd.

 

            Mijn best vriendin schoot in de lach. ‘Just you again? Give me a break, Goldie. Do you see why I’m being suspicious now?’ lachte zij hartelijk. ‘But good for you! That should be fun.’

 

            Glimlachend schudde ik mijn hoofd. ‘It will be,’ stemde ik in.

 

 

 

 

 

De dag waarvan ik verwacht had dat het ondragelijk zou zijn, was een gewone dag. Hoewel de woordkeuze mij niet beviel, was deze dag simpelweg “doodgewoon”. Vreemd genoeg werd de pijn niet erger en werd het verdriet niet groter. Zoals altijd kwam de zon op, bleef ik ademen en verschenen fonkelende sterren aan de hemel in de avond. Toch werd het gemis van mijn moeder ook niet minder, ook al was er een jaar voorbij gegaan.

 

            Misschien wel het allermooiste denkbare kwam slechts twee dagen later, Niall belde op met het blije bericht dat hij trotse oom van een gezond babyneefje was geworden. Het verdriet van de dood zou het nooit winnen van het geluk van het leven.

 

            Toen was daar al gauw de twintigste van de maand. Het was apart om voor bijna drie weken tijd afscheid te moeten nemen van mijn vader. Natuurlijk kon hij gemakkelijk voor zichzelf zorgen, maar ik kon het niet helpen dat ik mij een klein beetje zorgen om hem maakte door hem alleen achter te moeten laten. Gelukkig stond er al een weekend vissen met zijn vrienden gepland, dus hij zou in ieder geval niet geheel alleen zijn al die dagen.

 

            Eenmaal terug in Londen was het aan mij om mij vooral zorgen om mijzelf te maken. Niall zijn stylist nam niet alleen hem en zijn band onder handen, maar ook mij. Zo maakte zij mij dat ik een veel te kort fashionjurkje droeg, dramatisch veel make-up op mijn gezicht had en mijn haar had nog nooit zo vol met haarlak gezeten. Uiteindelijk herkende ik mijzelf niet meer terug bij het zien van mijzelf in de spiegel, maar ik had niets om mij zorgen over te maken. Als ik heel eerlijk moest zijn had deze metamorfose mij goed gedaan. Mochten andere mensen daar anders over denken, dan zouden zij mij zonder al dit toch niet terug herkennen op straat, bedacht ik mij lachend toen ik nog een rondje draaide en mijzelf bekeek in het aangename spiegelbeeld.

 

            Niall nam deel aan de awardshow via de rode loper waar een grote menigte van fotografen en journalisten hem opwachtte en waar hij vrolijk naar zou glimlachen. Samen met de band ging ik via een andere ingang naar binnen, om achterin de zaal met hen een tafel te delen.

 

            Tijdens de awardshow kwam ik erachter dat Niall met onder andere Seraiah een tafel deelde, omdat één van de presentatoren daarop wees. Allereerst was ik blij om te horen dat hij er ook was, maar vervolgens lachte ik zacht in mijzelf, omdat hoe Niall ook bleef ontkennen Seraiah zeker zijn nieuwe beste vriend was geworden en zelfs de media wist het.

 

            Zelf probeerde ik ook nieuwe vrienden te maken met de band en daar kreeg ik volop de kans voor tijdens de after-party. Tot dusver was ik erachter gekomen dat de drummer van Niall zijn band belachelijk goed gitaar kon spelen, als ik de gitarist moest geloven. De bassist was vooral een goede drinker en daarmee ook een heel goede verhaalverteller. Genietend luisterde ik naar de amusante anekdotes die naar voren kwamen. Het was inderdaad fijn om alvast enkele mensen te leren kennen die ook mee zouden gaan op tournee.

 

 

 

 

 

Langzaam werd ik wakker uit een diepe slaap, maar besloot mijn ogen gesloten te houden. Met dat ik mij omdraaide om nog heerlijk verder te slapen, voelde ik mij misselijk worden door een hoofdpijn die doordringend klopte. Heel traag realiseerde ik mij hetgeen dat vooraf was gegaan aan deze ontwaking. De vlucht naar Londen, de awardshow… Fuck, ik zou zo meteen mijn bed moeten verlaten om met Niall naar de oefenruimte te gaan en zou niet kunnen blijven liggen in bed.

 

            Na de aanvaarding dat ik waarschijnlijk veel te veel gedronken had op de after-party van de awardshow, opende ik dan toch maar mijn ogen. Toen schrok ik bij het niet herkennen van deze slaapkamer. Zodra ik het bed uitstapte, realiseerde ik mij bij het uit het raam kijken dat dit niet Niall zijn huis kon zijn. Het zijne had alleen slaapkamers op de begaande grond. Waar de fuck was ik dan beland?

 

            Snel griste ik mijn jurkje van de grond. Later zou ik wel kijken of het jurkje in orde was, omdat ik het terug zou moeten geven aan Niall zijn stylist. Voorlopig probeerde ik mijzelf gerust te stellen met het feit dat ik mijn ondergoed nog aan had bij het wakker worden. Haastig trok ik het jurkje aan, pakte mijn pumps van de grond en probeerde mijn weg naar buiten te vinden en te ontdekken wie hier woonde.

 

            Vreemd genoeg kwam ik vanuit de slaapkamer direct terecht in een badkamer waar het licht nog feller was dan buiten. Mijn arme hoofd had het zwaar te verduren. Direct liep ik door en kwam uit op een gang die uiteindelijk leidde naar een woonkamer, met daar links om de hoek een keuken waarvan ik geluid hoorde komen.

 

            ‘Hello?’ klonk mijn stem angstiger dan ik gewild had. Met ingehouden adem keek ik om de hoek en herkende onmiddellijk de donkere krullen van Seraiah. Dat maakte mij dat ik mij zowel opgelucht als zenuwachtig voelde.

 

            Seraiah draaide zich om van het aanrecht. ‘Good morning!’ groette hij net iets te luid naar mijn idee. ‘Did the sleep do you good?’

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op. ‘Yeah, good morning,’ stamelde ik. ‘What happened?’

 

            ‘Last night? You seemed to have a little too much fun at the “after-after-party”,’ grapte de man, waarna hij mij gebaarde plaats te nemen aan de ontbijtbar.

 

            Mijn pumps dropte ik op de grond en klom op een barkruk. ‘Could I have a glass of water, please?’ vroeg ik maar. Veel informatie zou ik nu toch niet kunnen opslaan.

 

            Seraiah pakte mij een glas water en schoof mij een pakje paracetamols toe. ‘There you go,’ knikte hij mij met een glimlach toe. ‘You look like you could need it.’

 

            ‘Thanks…’ Na Seraiah dankbaar een waterig glimlachje te hebben geschonken, slikte ik twee paracetamols weg met een grote slok water. ‘So eh… Have I done anything stupid? Like, sleep with you for an example?’ vroeg ik er vlug achteraan, om de vraag maar zo casual en zo snel mogelijk gesteld te hebben.

 

            De man lachte hartelijk. ‘No,’ grijnsde hij jongensachtig, leunend tegen het kookeiland. ‘All we did was a little kissing before you passed out and I carried you to bed. I slept on the sofa,’ zei hij en knikte naar de woonkamer achter mij.

 

            Toen ik Seraiah zijn blik volgde zag ik inderdaad een deken en een kussen liggen op de sofabank in de woonkamer. Daar was ik op dat moment heel erg dankbaar voor.

 

            ‘Do you have any memories of last night?’ liet Seraiah zijn stem mij weer omdraaien op de barkruk.

 

            Verontschuldigend haalde ik mijn schouders op. ‘Vague ones,’ mompelde ik beschaamd.

 

            Nogmaals lachte Seraiah. ‘We met at around two at the after-party. Then after a few minutes I asked you if you’d like to get out of there and we went to the pub where I like to play sometimes. So we just hung out and made a couple of new friends with your hilarious jokes. You’re fun when you’re drunk, did you know that?’ vroeg hij met een plagerige knipoog.

 

            Ietwat verlegen sloeg ik mijn blik neer. ‘Yeah, I’ve heard that before,’ mompelde ik met een beschaamde, kleine lach. ‘That’s exactly the reason why I shouldn’t be drinking. Although, thanks for looking after me – again.’ Seraiah haalde gemoedelijk zijn schouders op. ‘Oh, and for not taking advantage of me.’

 

            Ditmaal lachte Seraiah hardop. ‘You’re welcome,’ mompelde hij lachend. ‘That’s okay.’

 

            ‘Are you a womaniser?’ kwam de vraag nogal lomp uit mijn mond.

 

            Seraiah stopte onmiddellijk met lachen en keek mij verontwaardigd aan, waarop ik onmiddellijk spijt had van mijn impulsieve vraag. ‘No,’ sprak hij zichtbaar beledigd. Het speet mij ontzettend het antwoord zo op deze manier te moeten horen.

 

            ‘I thought so,’ zei ik de man gemeend, in de hoop de schade een beetje te kunnen herstellen. ‘Sorry, I just had to ask.’

 

            Aangedaan schudde de man zijn hoofd. ‘Did you?’ vroeg hij hard terug.

 

            ‘Yes!’ bracht ik direct ontzet uit. ‘Because why’d you let everyone call you Hunter? That is not helping your image.’

 

            Seraiah keek mij zwijgend aan, voordat hij weer rechtop ging staan en statig zijn armen over elkaar sloeg. ‘Niall called here like ten minutes ago. He asked me to drop you off at his place in an hour. If you’d like to eat…’ mompelde hij en gebaarde stug de keuken rond. ‘Okay, I’m taking a shower.’ En weg was hij.

 

 

 

 

 

De autorit naar Niall zijn thuis was zacht gezegd nogal ongemakkelijk. Niet dat de autostoelen oncomfortabel zaten, dat totaal niet. Stoelverwarming had ik nog nooit meegemaakt tot dan toe. Het zwijgen van Seraiah daarentegen was het tegenovergestelde van comfortabel.

 

            ‘Look, I’m really sorry if I have offended you. That was the last thing I wanted to achieve with that question,’ verbrak ik dan toch maar de stilte, voordat wij zo direct bij Niall voor zouden staan en ik daarvoor de kans niet meer zou krijgen.

 

            Seraiah keek mij kalm aan. ‘I know,’ reageerde hij slechts.

 

            Ongemakkelijk ging ik verzitten en probeerde de twee woorden tot mij door te laten dringen. ‘So you’re not mad?’ vroeg ik voor de zekerheid. De man schonk mij een glimlach en schudde zijn hoofd. ‘Alright, then…’

 

            ‘I’m just disappointed that you’d have to ask me that kind of question,’ zei Seraiah mij toen. Geweldig, dat was erger dan beledigd of boos zijn.

 

            Nadenkend knikte ik. ‘Okay…’ sprak ik langzaam. ‘I just wanted to make sure that you are being nice to me just to be nice, that’s all. You can’t blame me for second guessing your kind acts after having seen all the headlines you’ve made.’

 

            Seraiah keek mij abrupt aan. ‘Could I ask you out for dinner?’ vroeg hij mij behoorlijk onverwachts uit het niets.

 

            Lachend keek ik de man aan. ‘I beg your pardon?’ vroeg ik verrast. ‘Aren’t we going a little fast there?’ Vragend keek hij terug. ‘Don’t get me wrong, but I just had breakfast. Or at least I tried to eat something with this massive hangover…’

 

            ‘I mean when you get back from this tour with Niall,’ liet Seraiah zich niet gemakkelijk wegpraten.

 

            Vertwijfeld haalde ik mijn schouders op en dacht ditmaal serieus na over mijn antwoord. ‘Yeah, sure. That you could ask me when I get back,’ stemde ik in met een kleine glimlach.

 

            Met genoegen stopte Seraiah niet veel later voor het huis van Niall. ‘Alright, call me when you get back, then,’ zei hij schouderophalend. Net toen ik wilde vragen hoe ik hem zou moeten bellen, onderbrak hij mijn gedachtengang. ‘I gave you my number last night, it’s in your phone.’

 

            Glimlachend knikte ik. ‘Of course it is. Alright, thank you,’ bedankte ik de man nogmaals. Heel even twijfelde ik, maar gaf hem toen vluchtig een kus op zijn wang voordat ik de auto uitstapte.

 

            Terwijl ik naar de voordeur van Niall zijn huis liep, bleef Seraiah zijn auto nog even stilstaan langs de weg. Nu ik hem had leren kennen vermoedde ik dat hij beleefd zou wachten tot ik daadwerkelijk veilig binnen zou zijn. Met de reservesleutel die Seraiah van Niall had gekregen en aan mij uitleende wilde ik de voordeur openen, maar zag toen een briefje op het ruit hangen.

 

 

 

You’re late and I’m already at the rehearsing studio. Don’t make me fire you on your first day, love.

 

 

 

Ha ha. Erg grappig. Snel trok ik het opgeplakte briefje van de voordeur af en ging naar binnen toe. Allereerst had ik echt een verfrissende douche nodig, in de hoop dan weer helder na te kunnen denken.

 

            Op mijn mobiele telefoon kijkend liep ik naar de badkamer toe, zoekend naar het telefoonnummer van Seraiah die gemakkelijk genoeg onder “Seraiah” in mijn contactenlijst stond, maar zag ook dat ik enkele nieuwe berichten binnen had gekregen. Alleen mijn probleem was dat ik niet geheel wist wie de afzenders van sommige berichten waren. Bij nader inzien zou een sterke kop koffie mij ook geen kwaad doen. Meteen besloot ik mijzelf in gedachten een notitie te maken om nooit meer te drinken op after-party’s van stomme awardshows.

            Dat zou nog iets worden, op tournee gaan met Niall. In mijzelf lachend nam ik gauw een douche, om daarna zo snel mogelijk uit te vinden waar Niall en zijn band aan het repeteren waren en om mij daar vlug naar toe te haasten.


Reactie schrijven

Commentaren: 0